του Ανέστη Γερονικολάκη
Είναι από αυτές τις μέρες που η πολιτική ανεβάζει ρυθμούς. Υποθέσεις έρχονται ξανά στην επιφάνεια, η Βουλή μπαίνει στο επίκεντρο και η ένταση είναι αναμενόμενη.
Μέχρι εδώ, τίποτα καινούργιο. Το έχουμε ξαναδεί.
Το ενδιαφέρον είναι αλλού. Στο πώς αντιμετωπίζεται κάθε φορά μια τέτοια στιγμή.
Γιατί όταν ανοίγει μια συζήτηση με βάρος, δεν αρκεί να πεις ότι “το θέμα θα κλείσει”. Ο κόσμος θέλει να δει πώς το πιάνεις από την αρχή. Αν υπάρχει καθαρή στάση, αν υπάρχει ταχύτητα, αν δείχνεις ότι αντιλαμβάνεσαι τι συζητιέται έξω από τα γραφεία.
Η κυβέρνηση επιλέγει να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να μην ξεφύγει από τη βασική της γραμμή. Αυτό δείχνει συνέχεια. Αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις, η συνέχεια από μόνη της δεν φτάνει.
Χρειάζεται να φαίνεται ότι υπάρχει έλεγχος της κατάστασης. Όχι στα λόγια, αλλά στις κινήσεις.
Γιατί ο κόσμος δεν κάθεται να διαβάσει ανακοινώσεις. Βλέπει το πώς εξελίσσεται μια υπόθεση και βγάζει συμπέρασμα.
Και το συμπέρασμα αυτό δεν διαμορφώνεται από το ποιος μιλάει πιο δυνατά.
Διαμορφώνεται από το ποιος δείχνει ότι ξέρει τι κάνει.
