της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Fb: Agapi Korbe)
Η NASA ξαναβάζει (;) πλώρη για Σελήνη. Όχι για εκείνο το μεταφορικό φεγγάρι που σου τάζουν οι γκόμενοι λίγο πριν εξαφανιστούν πιο γρήγορα κι από πύραυλο, αλλά για το κανονικό. Το στρογγυλό, το φωτεινό, το άπιαστο. Με το Artemis II, τέσσερις αστροναύτες, ο Reid Wiseman, ο Victor Glover, η Christina Koch και ο Jeremy Hansen, μπήκαν σε αποστολή γύρω από τη Σελήνη, στην πρώτη τέτοια επανδρωμένη πτήση εδώ και δεκαετίες. Κανονικοί άνθρωποι, με εκπαίδευση, τεχνογνωσία, νεύρα από ατσάλι και μια δουλειά λίγο πιο απαιτητική από το να γράφεις εξυπνάδες στο Facebook πίνοντας φρέντο εσπρέσο. Η ανθρωπότητα, τέλος πάντων, ξαναδοκιμάζει αν μπορεί να κοιτάξει πιο ψηλά από τον εαυτό της.
Και φυσικά, σε μια χώρα που έχει μετατρέψει τη μουρμούρα σε τρόπο ζωής, πετάγεται η γνωστή σχολή ευθιξίας και εντοπίζει το μεγάλο σκάνδαλο. Όχι το πρόγραμμα. Όχι το κόστος. Όχι η τεχνολογία. Όχι η γεωπολιτική. Η λέξη «επανδρωμένη».
Γιατί, βλέπεις, η αποστολή έχει και γυναίκα. Άρα, σύμφωνα με την ελληνική επιτροπή άμεσης ιδεολογικής επέμβασης, δεν μπορείς να πεις «επανδρωμένη». Πρέπει να πεις κάτι άλλο. Πες στελεχωμένη. Πες επανθρωπωμένη. Πες διαστημικά συμπεριληπτική. Κάτι που να περνάει από 40 φεμινιστικά φίλτρα ελέγχου πριν απογειωθεί. Διότι η Christina Koch μπορεί να κάνει το γύρο της Σελήνης, αλλά εμείς εδώ κάτω έχουμε σοβαρότερη αποστολή. Να μετράμε τα αρσενικά της πρότασης.
Υπάρχει κάτι βαθιά αστείο και ταυτόχρονα θλιβερό σε αυτό. Η άλλη προετοιμάστηκε χρόνια για να συμμετάσχει σε μια ιστορική αποστολή και εμείς αποφασίσαμε να τη ‘’στηρίξουμε’’ κάνοντας παρατήρηση στο λήμμα. Είναι σαν να βλέπεις κάποιον να παίρνει Νόμπελ Φυσικής κι εσύ να ρωτάς αν το «φυσικός» είναι αρκετά συμπεριληπτικό. Σαν να βγαίνει ο άλλος από μεταμόσχευση καρδιάς κι εσύ να κολλάς στο αν το «καρδιοχειρουργός» αναπαράγει στερεότυπα. Κάπου πρέπει να αποφασίσουμε αν μας νοιάζει το γεγονός ή η ηδονή να το μετατρέπουμε σε σεμινάριο.
Το καλύτερο είναι ότι όλο αυτό παρουσιάζεται και με ύφος ηθικής ανωτερότητας. Σαν να έγινε μια τεράστια φεμινιστική νίκη επειδή κάποια εντόπισε ότι η λέξη έχει μέσα το «ανδρ-». Μπράβο κορίτσια! Ίσως, λέω εγώ τώρα, η Koch είναι στο φεγγάρι κι εσείς στον καναπέ, γιατί εκείνη δεν κυνηγά πατριαρχίες στις λέξεις.
Γιατί αυτή είναι η πιο ελληνική μας υπερδύναμη. Δε χρειάζεται να φτάσεις κάπου για να νιώσεις ανώτερος. Αρκεί να βρεις τη σωστή λέξη για να ακυρώσεις όποιον έφτασε. Στα κέντρα ελέγχου στήνουν αποστολές, εμείς στα σχόλια στήνουμε επαναστάσεις. Η Koch δένεται σε κάψουλα και γράφει ιστορία κι εδώ η φρουρά της ευθιξίας γράφει ένα ακόμα αυτάρεσκο ποστ. Όχι για το ταξίδι. Όχι για το επίτευγμα. Αλλά για το αν η λέξη εγκρίνεται από το τελωνείο αντιπατριαρχίας.
Σαν λαός έχουμε μια περίεργη σχέση με το ύψος. Μόλις κάτι σηκωθεί πιο πάνω από τα κυβικά μας, του δένουμε μια πέτρα για να το κατεβάσουμε στο μπόι μας. Παίρνουμε μια ιστορική στιγμή και τη μετατρέπουμε σε γκρίνια. Αντί να κοιτάμε ψηλά, τραβάμε τα πάντα προς τα κάτω. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ποτέ οι λέξεις. Είναι ότι έχουμε μάθει να χωράμε τα πάντα στο μέγεθος της μιζέριας μας.
Μας δείχνουν το φεγγάρι κι εμείς κοιτάμε το δάχτυλο.
Όχι επειδή μας νοιάζει η δικαιοσύνη. Αλλά επειδή το μεγαλείο μάς πέφτει βαρύ και η μικρότητα μάς βολεύει καλύτερα.
Κι ενώ εκεί πάνω ετοιμάζονται για το επόμενο μεγάλο άλμα, εμείς εδώ κάτω ξαναφοράμε τις παντόφλες μας και κάνουμε τα γνωστά μικρά μας βήματα.
Προς τα πίσω.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
