της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Fb: Agapi Korbe)
Στο ΠΑΣΟΚ ένα συνέδριο δεν είναι ποτέ απλώς ένα συνέδριο. Είναι οικογενειακό τραπέζι όπου όλοι λένε πως τάχα ήρθαν για ενότητα, αλλά κοιτάζουν ο ένας τον άλλον σαν να περιμένουν ποιος θα πει πρώτος τη λέξη μηχανισμός για να χαλάσει η βραδιά πριν καν βγει το πρώτο ορεκτικό.
Το 4ο Τακτικό Συνέδριο άνοιξε χθες με όλα τα σωστά υλικά για να παραχθεί πλούσιο εσωκομματικό κουτσομπολιό. Ομιλία Ανδρουλάκη, εισηγήσεις για πρόγραμμα και καταστατικό, παρουσίες Παπανδρέου και Βενιζέλου, και στο τέλος ψηφοφορίες για Κεντρική Πολιτική Επιτροπή και Περιφερειακά Συμβούλια. Με απλά ελληνικά, πρώτα θα μιλήσουν για ιδέες και μετά θα αρχίσει το πραγματικό αγώνισμα: τα κουκιά.
Επισήμως, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να παρουσιάσει το τριήμερο ως μια σοβαρή πολιτική επανεκκίνηση. Ανεπισήμως, πρόκειται για ένα πράσινο δράμα δωματίου με παλιούς λογαριασμούς, καινούργιες ευαισθησίες και το γνωστό αιώνιο ερώτημα, ποιος πάει με ποιον, ποιος κρατάει γραμμή, ποιος κάνει κουμάντο και ποιος θα βγει μετά να πει ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι θέσεις, αλλά μόνο η παράταξη, η πατρίδα και ο λαός. Καθαρή ιδεολογία, με ελαφρά επικάλυψη εσωκομματικής λαιμαργίας.
Το καλύτερο κομμάτι είναι ότι όλοι μπαίνουν στην αίθουσα δηλώνοντας πως ήρθαν για την κοινωνία, την ακρίβεια, τη στέγη, το κράτος δικαίου και τον πολίτη που δοκιμάζεται. Και μέσα σε λίγα λεπτά, η κουβέντα επιστρέφει εκεί όπου πάντα επιστρέφει το ΠΑΣΟΚ. Στο αν πρέπει να ειπωθεί πιο καθαρά, πιο σκληρά, πιο αδιαπραγμάτευτα το ΔΕ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Στο ΠΑΣΟΚ ακόμα και το ‘”όχι” θέλει ερμηνευτική εγκύκλιο.
Το ακόμα πιο χαριτωμένο είναι ότι όλοι καταφθάνουν σαν συγγενείς σε μνημόσυνο, που ξέρουν ότι σε λίγο θα πλακωθούν για το οικόπεδο. Παγωμένα χαμόγελα, αγκαλιές με μέτρο, δηλώσεις ενότητας και από πίσω εκείνο το βλέμμα το βαθιά ελληνικό, το βαθύ, το ‘’θα τα πούμε μετά εμείς’’. Η ηγεσία θέλει να βγάλει εικόνα συσπείρωσης, αλλά η σκηνή στήνεται ήδη μέσα σε σκιές. Εσωκομματικές γκρίνιες, διαγραφή Κωνσταντινόπουλου, δημοσκοπική βελόνα που επιμένει να μην ξεκολλά. Το κόμμα προσπαθεί να δείξει έτοιμο για άλμα, ενώ ακόμη τρίβει τη μέση του πριν σηκωθεί από την καρέκλα.
Στο μάρκετινγκ πάντως, να τα λέμε όλα, το ΠΑΣΟΚ παραμένει σχολή. Πήρε το ιστορικό σαρδάμ Τασούλα με το «1981» αντί για «1821» και το έκανε σποτ, με πράσινες σημαίες, Ανδρέα, νοσταλγία και ξαναζέστανε το ένδοξο παρελθόν σαν παστίτσιο τρίτης μέρας που, καλώς ή κακώς, πάντα τρώγεται. Μπορεί να μην έχουν λύσει όλα τα οργανωτικά τους, αλλά στο fan service του παλιού ΠΑΣΟΚ, του ορθόδοξου, παραμένουν αξεπέραστοι.
Βέβαια, αυτή η σχέση με το παρελθόν δεν είναι ατύχημα. Είναι το βασικό κομματικό τους καύσιμο. Το προηγούμενο συνέδριο είχε επίσης παρουσιαστεί ως επανεκκίνηση. Τώρα, στο ίδιο περίπου σκηνικό, επιστρέφει ξανά η ίδια λαχτάρα για restart. Το ΠΑΣΟΚ είναι ίσως το μόνο κόμμα που μπορεί να μιλάει για προοδευτική διακυβέρνηση και την ίδια στιγμή να αποπνέει κάτι από οικογενειακή επιχείρηση που ψάχνει διάδοχο από το 1986.
Οπότε ας μην κοροϊδευόμαστε.
Στο Τάε Κβον Ντο δεν γίνεται απλώς ένα κομματικό συνέδριο. Το ΠΑΣΟΚ μαζεύεται για να αποδείξει ότι είναι ξανά μεγάλο, σοβαρό, κυβερνητικό και ενωμένο. Και ακριβώς γι’ αυτό, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να θυμίσει σε όλους γιατί η Ελλάδα το αγάπησε, το μίσησε, το νοστάλγησε και το τρολάρει ταυτόχρονα εδώ και μισό αιώνα.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ είναι σαν εκείνον τον συγγενή που μπαίνει στο σαλόνι, κάνει θόρυβο, σπάει δυο ποτήρια, πετάει τρεις ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία και στο τέλος όλοι παραδέχονται ότι χωρίς αυτόν το τραπέζι θα ήταν πολύ πιο ήσυχο.
Αλλά και αφόρητα βαρετό.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
