της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Fb: Agapi Korbe)
Υπάρχουν κόμματα εξουσίας, υπάρχουν κόμματα διαμαρτυρίας.
Κόμματα που σε κουράζουν ή σε θυμώνουν.
Και υπάρχει και το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ δε σε αφήνει ποτέ να βαρεθείς.
Η τελευταία σεζόν άνοιξε με τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου και έκλεισε σχεδόν αμέσως με την παραίτησή του από τη Βουλή.
Σε οποιοδήποτε άλλο κόμμα, αυτό θα ήταν πολιτική είδηση. Στο ΠΑΣΟΚ είναι απλώς Παρασκευή.
Γιατί το ΠΑΣΟΚ έχει ένα σπάνιο ταλέντο να παράγει δράμα ακόμη κι όταν δεν παράγει πολιτική. Κυρίως τότε.
Κάποτε κυβερνούσε τη χώρα, σήμερα κυβερνά τις στήλες των παραπολιτικών.
Εκεί όπου ανθίζουν οι διαγραφές, οι πικρίες και οι περίφημες διαρροές κύκλων, που στην Ελλάδα είναι πάντα πολύ καλά πληροφορημένες.
Ένα πολιτικό σίριαλ που αλλάζει πρωταγωνιστές, αλλά κρατά πάντα ζωντανό το σενάριο. Όλοι είναι λίγο πικραμένοι, λίγο αδικημένοι και εξαιρετικά ιστορικοί. Σε βαθμό που αν ανοίξεις μια συζήτηση μαζί τους, υπάρχει πάντα κάποιος που ήταν παρών το 1981.
Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι ένα μικρό κόμμα με την αυτοπεποίθηση ενός μεγάλου.
Και, ακόμα χειρότερα γι’αυτό, ένα μικρό κόμμα με την ψευδαίσθηση ότι παραμένει η φυσική συνέχεια του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου.
Μόνο που το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα κυβερνούσε τη χώρα. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ τσακώνεται για το ποιος θα κυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ.
Οι υποψήφιοι πρόεδροι μαλώνουν σαν κοκόροι, οι τάσεις συγκρούονται, οι πικρίες βολοδέρνουν στους διαδρόμους. Και κάθε τόσο ξεσπά ένα νέο εσωκομματικό μαδομ επεισόδιο για να θυμίσει ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει πιστό στη μεγάλη του παράδοση. Την εσωστρέφεια.
Το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ δεν είναι ότι διαφωνεί. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κάνει σχεδόν τίποτε άλλο.
Πάντα υπάρχει κάποιος που αισθάνεται αδικημένος, κάποιος που πιστεύει ότι το κόμμα χάνει την ψυχή του, κάποιος που θεωρεί ότι το πραγματικό ΠΑΣΟΚ, το ορθόδοξο, είναι κάτι άλλο από αυτό που υπάρχει σήμερα.
Το αποτέλεσμα είναι μια παράταξη που θα ωφελούνταν περισσότερο από ένα group therapy παρά από ένα συνέδριο.
Ένα κόμμα που συζητά διαρκώς τον εαυτό του, παρά για τη χώρα.
Σαν οικογενειακή συνεδρία που δεν τελειώνει ποτέ.
Μόνο που εδώ η οικογένεια λέγεται ΠΑΣΟΚ, και το οικογενειακό τραύμα λέγεται Ανδρέας Παπανδρέου.
Κι όσο περισσότερο το σημερινό ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να μοιάσει στο παλιό, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι δεν έχει καμία σχέση μ’εκείνο.
Από τη μία θέλει να εμφανίζεται ως σοβαρή εναλλακτική πρόταση εξουσίας, από την άλλη λειτουργεί σαν ένας πράσινος ΣΥΡΙΖΑ. Με λιγότερα ποσοστά και περισσότερα νεύρα.
Πρέπει, όμως, να του αναγνωρίσουμε πως σε μια χώρα που κατηγορεί την πολιτική για μονοτονία, το ΠΑΣΟΚ επιμένει να προσφέρει περιεχόμενο. Μπορεί να μην γράφει πια ιστορία, αλλά φροντίζει να μη μένουν ποτέ άδειες οι σελίδες των παραπολιτικών.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο αυθεντικό σημάδι παρακμής ενός κόμματος. Όχι ότι μικραίνει, αλλά ότι συνεχίζει να φέρεται σαν να είναι μεγάλο, ενώ έχει απομείνει να πρωταγωνιστεί μόνο στο δράμα του. Σαν πρώην σταρ που εξακολουθεί να ζητά το καμαρίνι.
Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην κυβερνά πια τη χώρα. Ούτε τον εαυτό του.
Εξακολουθεί να κυβερνά κάτι εξίσου σημαντικό όμως. Το δράμα.
Και στην ελληνική πολιτική, όπως σε κάθε καλό σίριαλ, η πλοκή κρατά περισσότερο από την εξουσία.
Και το ΠΑΣΟΚ ξέρει πάντα πώς να δίνει ένα ακόμη επεισόδιο.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
