Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
Μη με περάσετε για τρελό. Δεν τα έχω ακόμη -τελείως- χαμένα.
Στα μέσα της εβδομάδας αποφάσισα να πάω για κούρεμα. Και εκεί που ήμουν στο λουτήρα, εντελώς ανυποψίαστος και χαλαρός, ακούω πάνω από το κεφάλι μου μια χαριτωμένη και ευγενική κοπέλα, εργαζόμενη του κομμωτηρίου, να μου λέει: «Τι όμορφη μέρα ξεκίνησε!».
Εγώ σκεφτόμουν τον πόλεμο.
Η κομμώτρια όμως επέμεινε:
«Μπήκε η άνοιξη. Αχ αυτός ο ελληνικός καιρός. Σου φτιάχνει τη διάθεση…»
Και κάπου εκεί κατάλαβα πως όλοι εμείς που ασχολούμαστε με τις ειδήσεις, δεν συναντάμε τους καθημερινούς πολίτες (ή τουλάχιστον πολλούς από αυτούς), ούτε καν στα μεγάλα θέματα.
Η Μέση Ανατολή φλέγεται και όμως μέχρι να πας στο βενζινάδικο και να δεις την ανατίμηση, η ζωή σου μοιάζει ανεπηρέαστη. Και να πεις πως δεν είχες δει τις συνέπειες των προηγούμενων συρράξεων;
Και όμως ο άνθρωπος έχει μια έμφυτη τάση να κλείνει τα μάτια στο κακό και να φαντάζεται πάντοτε ένα καλύτερο μέλλον.
Εκεί ποντάρουν οι πολιτικοί μας σκέφτηκα. Όλων των κομμάτων, όλων των χρωμάτων. Είτε στα κλειστά μας μάτια, είτε σε μια αδιόρατη ελπίδα.
Πήγα για μαλλί. Και βγήκα κουρεμένος… αλλά και λίγο σοφότερος.
