Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
Η Μαρίνα Βολουδάκη είναι μια πολυσχιδής καλλιτέχνις που συνδυάζει το τραγούδι, την ποίηση και την απαγγελία, δημιουργώντας παραστάσεις υψηλής συναισθηματικής έντασης. Με καταγωγή από τον Βόλο και μουσικές σπουδές στη φωνητική, διακρίνεται για την ικανότητά της να γεφυρώνει την κλασική αξία με τη σύγχρονη αισθητική, έχοντας ως επίκεντρο το «duende» — την απόλυτη ψυχική σύνδεση με το κοινό.
Η Μαρίνα Βολουδάκη αποτελεί σημαντική φωνή στη μελοποιημένη ποίηση. Έχει ερμηνεύσει έργα κορυφαίων κλασικών (Σολωμός, Καβάφης, Ελύτης, Ρίτσος κ.ά.), ενώ από το 2020 διατηρεί μια σταθερή καλλιτεχνική σύμπραξη με τον μελοποιητή Σπυρίδωνα.
Η καριέρα της περιλαμβάνει συνεργασίες με εμβληματικές μορφές της ελληνικής μουσικής. Μαθήτευσε δίπλα στον Γιώργο Ζαμπέτα, ενώ συνεργάστηκε με τους Καίτη Χωματά, Σπύρο Ζαγοραίο και το συγκρότημα Πελόμα Μποκιού (Βλάσσης Μπονάτσος).
Πέρα από την καλλιτεχνική δημιουργία, η Μαρίνα προάγει την κοινωνική συνοχή. Πιστεύει σε μια τέχνη προσβάσιμη σε όλους, που λειτουργεί ως εργαλείο διαλόγου και αλληλεγγύης. Μέσα από το έργο της, διατηρεί ζωντανή την πολιτιστική κληρονομιά, μετατρέποντας κάθε παράσταση σε μια συλλογική εμπειρία ποιότητας και αυθεντικότητας.
Τι είναι για σένα η Μουσική;
Η Μουσική είναι ο δρόμος για να συναντιέμαι αλλά και να ανακαλύπτω τον εαυτό μου· είναι το ταξίδι της ψυχής μου προς έναν κόσμο άφθαρτο, όπου το συναίσθημα της καρδιάς αποκτά νόημα και φωνή.
Η Ποίηση πότε θυμάσαι να σε επισκέφθηκε πρώτη φορά στη ζωή σου;
Η ποίηση ήρθε στη ζωή μου όταν ήμουν δεκατριών χρονών. Σχεδόν μεταφυσικά, έπεσε στα χέρια μου ένα σπάνιο βιβλίο ποίησης με τους κλασικούς ποιητές της γενιάς του ’30 — το είχα βρει στον δρόμο. Από εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως άνοιξε μια μυστική πόρτα, σαν να με είχε διαλέξει η ποίηση πριν την επιλέξω εγώ.
Πιστεύεις στο αόρατο; Διακατέχεσαι από μεταφυσικές ανησυχίες;
Το αόρατο είναι ένα ανοιχτό παράθυρο. Ένα άνοιγμα στην καθημερινότητα απ’ όπου περνά μια λεπτή ενέργεια που μας διαπερνά. Πέρα από αυτό που βλέπουμε, υπάρχει κάτι άλλο — και η μουσική, η ποίηση, η τέχνη γενικότερα ανοίγουν δρόμους για να το νιώσουμε.
Γιατί στον εικοστό αιώνα είχαμε τόσους μεγάλους συνθέτες που μελοποιούσαν νεοελληνική ποίηση και σήμερα ελάχιστους;
Στον εικοστό αιώνα εμφανίστηκαν τόσοι μεγάλοι συνθέτες που μελοποίησαν τη νεοελληνική ποίηση, ίσως γιατί η ίδια η εποχή το ζητούσε. Ήταν μια περίοδος μεγάλων ιδανικών, οραμάτων, ιδεολογιών και βαθιάς αναζήτησης. Ένωσαν τον λόγο με τη μελωδία, ακολουθώντας την αθωότητά τους, και χάραξαν έναν δρόμο πολιτισμού που συνεχίζει να μας φωτίζει.
Σήμερα οι δημιουργοί πιο πολύ σκέφτονται παρά αισθάνονται. Είναι συχνά αποκομμένοι από τον παλμό της ομορφιάς, της λυρικότητας και της τέχνης του λόγου, δυσκολεύονται να εκφραστούν απλά και χάνονται μέσα στη δική τους μετάφραση της πραγματικότητας.
Φταίει το Διαδίκτυο που αποξενωθήκαμε και λειτουργούμε περισσότερο σαν αυτόματα;
Σίγουρα το Διαδίκτυο φέρει ένα μεγάλο μέρος ευθύνης για αυτή την αποξένωση.
Όμως εμείς αποφασίζουμε πώς το χρησιμοποιούμε και πώς ορίζουμε την ποιότητα της ζωής και της δημιουργίας μας για το ανώτερο καλό μας.
Το θέατρο είναι καταφύγιο για όλους τους κολασμένους της γης;
Ναι, το θέατρο μπορεί να ειπωθεί ως καταφύγιο για όλους τους «κολασμένους» της γης — όχι με τη θρησκευτική έννοια, αλλά με την έννοια όσων αναζητούν βαθύτερη κατανόηση των αναγκών τους. Στο θέατρο, οι άνθρωποι βλέπουν τις ιστορίες τους να ζωντανεύουν μπροστά τους, μέσα από χαρακτήρες που αγωνίζονται, αγαπούν, υποφέρουν και αναζητούν νόημα. Εκεί βρίσκουν αναγνώριση, συναισθηματική ταύτιση, έναν φανταστικό κόσμο που τους απελευθερώνει. Είναι, θα έλεγα, ένα καταφύγιο ψυχών.
Πώς προέκυψε η συνεργασία που οδήγησε στην παράσταση «Ανθρωποφάγος» στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός; Ο τίτλος είναι συμβολικός;
Ο «Ανθρωποφάγος» είναι ο τίτλος της πρώτης ποιητικής συλλογής της Sunny Μπαλτζή.
Η παράσταση στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός προέκυψε από μια φυσική συνεργασία και ο τίτλος είναι βαθιά συμβολικός και επίκαιρος. Μαζί με τη Sunny και τον Σπυρίδωνα παρουσιάσαμε αυτά τα ποιήματα στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός και μέσα από αυτή τη σύνδεση γεννήθηκε η ιδέα — πρόταση του Σπυρίδωνα — να μεταφερθούν στη σκηνή.
Η σκηνοθετική ματιά του Σταύρου Παρχαρίδη, η υποκριτική προσέγγιση της Μαρίας Μέμης Αναστασοπούλου και τα μουσικά ηχοτοπία με τη μελοποίηση των ποιημάτων από τον Σπυρίδωνα διαμόρφωσαν μια παράσταση που αποτελεί για εμένα σημαντικό σταθμό στη ζωή μου ως άνθρωπος και ως καλλιτέχνης. Ίσως γιατί αγαπώ βαθιά τον ποιητικό λόγο της Sunny Μπαλτζή.
Αναζητάς καινούργιες ή παλαιότερες ποιητικές φωνές για να τις τραγουδήσεις;
Αναζητώ ποιητικές φωνές — νέες ή παλαιότερες — που αγγίζουν την καρδιά μου, για να τις μεταφέρω με τη δική μου φωνή. Τις ερμηνεύω και τις μοιράζομαι μέσα από τον πυρήνα της ψυχής μου, της μουσικής και της ποίησης. Γιατί όταν η ποίηση συναντά τη φωνή και τον ήχο, γίνεται ένα πανέμορφο ταξίδι.
Θα συμμετείχες σε παράσταση αρχαίου δράματος στην Επίδαυρο;
Η Επίδαυρος είναι ένας ιερός, κατανυκτικός χώρος όπου το αρχαίο δράμα συναντά τον άνθρωπο στην πιο καθαρή του μορφή: ήθος, πάθος, τραγωδία και υψηλό πνεύμα. Αν μπορούσα να τραγουδήσω ή να ερμηνεύσω μέσα από την τέχνη μου, η Επίδαυρος θα ήταν ο ιδανικός τόπος να καταθέσω όσα φωτίζουν την ψυχή μου.
Τι σχεδιάζεις για το άμεσο μέλλον;
Συνήθως δεν κάνω σχέδια. Οραματίζομαι, αφήνω τις εμπνεύσεις της καρδιάς να με οδηγούν και κινούμαι προς ό,τι αξίζει να δημιουργηθεί. Μαζί με τον συνοδοιπόρο μου, τον Σπυρίδωνα, δημιουργήσαμε μια κοινότητα ποιητών που μας εμπιστεύτηκαν το έργο και την αλήθεια τους. Αυτή η κοινότητα μεγάλωσε και συνεχίζει να μεγαλώνει. Το υλικό που γεννήθηκε από αυτή τη συνάντηση θα εκδοθεί σύντομα και εύχομαι να ταξιδέψει από άκρη σε άκρη, αγγίζοντας τις καρδιές των ανθρώπων.
Σας ευχαριστώ για τη χαρά της ποιητικής συνάντησής μας.
Σας ευχαριστώ κι εγώ από καρδιάς για αυτή την ποιητική μας συνάντηση. Εύχομαι οι άνθρωποι του αληθινού πνεύματος να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να συμπορεύονται με αρμονία, ειλικρίνεια και, μέσα από την Τέχνη, να κρατούν ζωντανό τον λόγο για το κοινό καλό — έναν λόγο που φωτίζει, ενώνει και αντιστέκεται στη φθορά της σιωπής.
