Αν κάτι κατάφερε το υπουργείο Παιδείας τις τελευταίες ημέρες, δεν ήταν να καθησυχάσει μαθητές και γονείς, αλλά να τους βάλει σε έναν νέο κύκλο αβεβαιότητας. Η Σοφία Ζαχαράκη διαβεβαιώνει ότι «δεν θα καταργηθούν άμεσα οι Πανελλήνιες» και ότι οποιαδήποτε αλλαγή θα εφαρμοστεί μετά το 2027-2028. Μόνο που η φράση αυτή, αντί να κλείσει τη συζήτηση, άνοιξε νέο κύκλο αναστάτωσης.
Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι το σύστημα θα αλλάξει. Το «Εθνικό Απολυτήριο» συζητείται επίμονα, επιτροπές συγκροτούνται, εννεάμηνοι διάλογοι ανακοινώνονται, Εθνικές Αρχές και Σώματα Βαθμολογητών εξετάζονται. Όταν ένα σχέδιο προετοιμάζεται τόσο συστηματικά, δύσκολα μένει στα χαρτιά. Άρα το μήνυμα που λαμβάνουν οι μαθητές δεν είναι «ηρεμία», αλλά «ετοιμαστείτε για αλλαγές, απλώς όχι ακόμα».
Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.
Οι σημερινοί μαθητές Λυκείου και Γ’ Γυμνασίου ακούνε ότι θα δώσουν με το υπάρχον σύστημα. Οι επόμενοι όμως; Θα είναι η «γενιά της μετάβασης»; Θα είναι εκείνοι που θα δοκιμάσουν το νέο μοντέλο; Κανείς δεν απαντά καθαρά. Το αποτέλεσμα είναι μια τετραετής παράταση αγωνίας. Όχι κατάργηση τώρα, αλλά υπόσχεση αλλαγής στο βάθος του ορίζοντα.
Η πολιτική αυτή θυμίζει αναβολή δύσκολων αποφάσεων. Δεν ακυρώνεις, δεν προχωράς, δεν ξεκαθαρίζεις. Απλώς μεταθέτεις. Κι έτσι η αβεβαιότητα γίνεται μόνιμη συνθήκη.
Την ίδια στιγμή που ανακοινώνονται νέες φοιτητικές εστίες, ιδιωτικά πανεπιστήμια, αξιολογήσεις και επενδύσεις, το βασικό ερώτημα που απασχολεί χιλιάδες οικογένειες παραμένει θολό: με ποιο σύστημα θα μπουν τα παιδιά στα ΑΕΙ;
