της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Fb: Agapi Korbe)
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, η Ελλάδα θυμάται.
Όχι όλοι, όχι συνέχεια, αλλά όταν έρχεται η μέρα είμαστε εκεί.
Σοβαροί, συγκινημένοι, ενωμένοι.
Ανεβάζουμε μαύρα φόντα, γράφουμε ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ, μιλάμε για δικαιοσύνη.
Για 24 ώρες η μνήμη τρεντάρει στα σόσιαλ.
Μετά, επιστρέφουμε στην κανονικότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι θυμόμαστε μία μέρα.
Το πρόβλημα είναι ότι το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ έγινε απλώς ένα σύνθημα. Το γράφουμε, ξαλαφρώνουμε και συνεχίζουμε.
Όμως, το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ σημαίνει αλλαγή. Σημαίνει ευθύνη με ονοματεπώνυμο.
Σημαίνει ότι κάποιος δεν θα τη βγάλει καθαρή.
Στα Τέμπη δεν συγκρούστηκαν μόνο δύο τρένα.
Συγκρούστηκε το ωχμωραδερφέ με 57 ζωές.
Αλλά δεν ήταν μόνο οι 57.
Ήταν και ο Γεράσιμος.
Ο μόνος από το πρώτο βαγόνι που βγήκε ζωντανός. Τρία χρόνια μετά, παλεύει ακόμη σε ένα νοσοκομείο.
Οι ευθύνες, αντίθετα, ανάρρωσαν εντυπωσιακά γρήγορα.
Έγιναν διαχρονικές, δηλαδή απλωμένες, δηλαδή ακίνδυνες.
Όταν φταίνε όλοι, δεν φταίει κανείς.
Κι έτσι από το ποιος ευθύνεται, περάσαμε στο ποιος φταίει λιγότερο.
Η δημοκρατία, λέμε, έχει μηχανισμούς.
Αν δεν κινούνται, δεν είναι τεχνικό το πρόβλημα. Είναι ότι βολεύει να μην κινηθούν.
Τρία χρόνια μετά, εμείς κουραστήκαμε να θυμώνουμε.
Η ζωή συνεχίζεται, οι ειδήσεις αλλάζουν, η καθημερινότητα προχωρά.
Κάποιοι, όμως, δεν προχώρησαν.
Οι γονείς.
Αυτοί που δεν έγιναν επαγγελματίες της καταγγελίας, δεν κατέβηκαν σε ψηφοδέλτια, δεν εξαργύρωσαν τον πόνο τους.
Έκαναν κάτι πολύ πιο δύσκολο. Έμειναν όρθιοι και μετέτρεψαν το πένθος τους σε απαίτηση.
Τρία χρόνια μετά, δεν ζητούν εκδίκηση.
Ζητούν κάτι πολύ απλό. Να αναλάβει κάποιος μια τιμημένη ευθύνη.
Όχι ευθύνες γενικά. Όχι ευθύνες απλωμένες να χωρούν τους πάντες και να μη βαραίνουν κανέναν.
Γιατί όταν 57 άνθρωποι χάνονται και η κουβέντα παραμένει ακόμα αόριστη, το θέμα δεν είναι οι ράγες. Είναι ότι η ευθύνη αραιώνεται μέχρι να μην κοστίζει. Κι όταν δεν κοστίζει, δεν αλλάζει τίποτα.
Τρία χρόνια μετά, δεν έχει σημασία μόνο τι άλλαξε. Έχει σημασία και τι δεν έπεισε.
Γιατί όταν φτιάχνεις μια επιτροπή για να ρίξει φως και τελικά θολώνεις κι άλλο το τοπίο, έχεις πρόβλημα αξιοπιστίας. Και η αξιοπιστία δεν διορθώνεται με περισσότερες συνεντεύξεις.
Η αλήθεια δεν βγαίνει από τα πάνελ, ούτε με το ποιος φώναξε περισσότερο.
Κι όμως, έτσι κατέληξε να μοιάζει η διερεύνηση. Σαν μια αρένα όπου τα κόμματα τσακώνονται σαν τα σκυλιά, ενώ έξω από το ρινγκ υπάρχουν άνθρωποι που μετράνε απουσίες.
Κι αυτές οι απουσίες δεν είναι νούμερα.
Είναι δωμάτια που έμειναν κλειστά.
Είναι τηλέφωνα που δεν θα ξαναχτυπήσουν.
Είναι γονείς που περιμένουν μια απάντηση για να μπορέσουν να ανασάνουν.
Είναι ο Γεράσιμος που συνεχίζει να παλεύει.
Είναι μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλο καβγά πάνω σε φέρετρα.
Κανένα πολιτικό ξεκατίνιασμα δεν γεμίζει μια άδεια καρέκλα στο τραπέζι.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
