Συνοδοιπόρος του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ο Τζέσε Τζάκσον, που πέθανε σήμερα σε ηλικία 84 ετών, έδωσε φωνή στην κοινότητα των μαύρων στην αμερικανική πολιτική σκηνή μέσα από τις δύο προεκλογικές του καμπάνιες ως υποψήφιου για την προεδρία ανοίγοντας τον δρόμο για την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο εμβληματικός μαύρος πάστορας πέθανε «ειρηνικά» σήμερα το πρωί περιστοιχισμένος από τους δικούς του έπειτα από μακρά μάχη με την ασθένεια του Πάρκινσον, ανακοίνωσε στο Instagram η οικογένειά του.
«Η ακλόνητη δέσμευσή του για την δικαιοσύνη, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα οδήγησαν στην διαμόρφωση ενός παγκόσμιου κινήματος για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια»
«Ακάματος πρωτεργάτης της αλλαγής, έδωσε φωνή σε εκείνους που δεν είχαν (…) αφήνοντας ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στην Ιστορία».
Γεννήθηκε στην Αμερική των διακρίσεων κατά των μαύρων και συμμετείχε σε ορισμένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του αγώνα για την φυλετική ισότητα και τις ατομικές ελευθερίες.
Ο αιδεσιμότατος Τζέσε Τζάκσον βρισκόταν στο Μέμφις όταν δολοφονήθηκε ο ηγέτης του αγώνα για τα ατομικά δικαιώματα Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, το 1968.
Βρισκόταν δακρυσμένος ανάμεσα στο πλήθος που γιόρταζε την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στο 2008.
Βρισκόταν στο πλευρό της οικογένειας του Τζορτζ Φλόιντ το 2021, έπειτα από την ιστορική ετυμηγορία για την ενοχή του λευκού αστυνομικού Ντέρεκ Σόβιν στην δολοφονία του.
«Ψηφοφόροι μου είναι οι απελπισμένοι, οι καταδικασμένοι, οι απόκληροι, οι στιγματισμένοι, οι καταφρονεμένοι», είχε δηλώσει κατά το συνέδριο των Δημοκρατικών το 1984 ο Τζέσε Τζάκσον.
Ο αιδεσιμότατος έγινε ευρύτερα γνωστός στην δεκαετία του 1960 όταν εργαζόταν υπό τη προεδρία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ για την Southern Christian Leadership Conference, οργάνωση για τα ατομικά δικαιώματα που πρέσβευε την αποχή από την βία, πριν ιδρύσει τα δικά του κινήματα, τα Operation Push και National Rainbow Coalition.
«Κρατήστε την ελπίδα!»
Η καριέρα του σημαδεύτηκε και από πολεμικές, όπως, το 1984, όταν χρησιμοποίησε έναν αντισημιτικό όρο μιλώντας για την Νέα Υόρκη ή όταν υποστήριξε με πάθος τον φίλο του Μάικλ Τζάκσον κατά την διάρκεια της δίκης του με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων το 2005.
Με τις προεκλογικές του εκστρατείες το 1984 και το 1988 έγινε ευρύτατα γνωστός. Διεύρυνε το αμερικανικό εκλογικό σώμα στην κοινότητα των μαύρων και την πολιτική πλατφόρμα των Δημοκρατικών στους αγώνες της.
Το 1988, έμεινε στην Ιστορία για την ομιλία του περί «κοινών θεμελίων» όταν κάλεσε τους Αμερικανούς να ενωθούν.
«Αριστερή πτέρυγα, δεξιά πτέρυγα (…) χρειάζονται δύο πτέρυγες για να πετάξεις».
Κατακρίνοντας την πολιτική του Ρόναλντ Ρέιγκαν, ο Τζέσε Τζάκσον κατήγγειλε τις ανισότητες ενός συστήματος που ονομάστηκε «Ρομπέν των Δασών από την ανάποδη» ευνοώντας τους πλούσιους και εγκαταλείποντας τους φτωχούς.
Η πρώτη καθιστική διαμαρτυρία
Η ζωή του ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 1941 στο Γκρίνβιλ της Νότιας Καρολίνα. Η μητέρα του ήταν έφηβη και ο πατέρας του επαγγελματίας μποξέρ. Οταν η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε, εκείνος πήρε το επώνυμο του πατριού του, του Τσαρλς Τζάκσον.
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στον τυπικό αμερικανικό Νότο των φυλετικών διακρίσεων. «Δεν είχα ασημένιο κουτάλι στο στόμα, αλλά μάλλον ένα φτυάρι στα χέρια», έλεγε.
Λαμπρός μαθητής του λυκείου για μαύρους μαθητές, απέσπασε υποτροφία χάρη στο ταλέντο του στο αμερικανικό ποδόσφαιρο και μπήκε στο πανεπιστήμιο την ώρα που το κίνημα για τα ατομικά δικαιώματα στις ΗΠΑ έπαιρνε φτερά.
Ο Τζέσε Τζάκσον δεν ήταν ούτε 20 ετών όταν συμμετείχε στην πρώτη του καθιστική διαμαρτυρία, ενώ το 1965 έλαβε μέρος στην πορεία από την Σέλμα στο Μοντγκόμερι για το δικαίωμα της ψήφου.
Ενθερμος αγωνιστής κατά του απαρτχάιντ στην Νότια Αφρική, στην δεκαετία του 1990 ορίσθηκε απεσταλμένος του προέδρου Μπιλ Κλίντον για την Αφρική ταξιδεύοντας στην Νιγηρία και σε άλλες αφρικανικές χώρες.
Το 1983 ταξίδεψε στην Συρία για να διαπραγματευθεί την απελευθέρωση πιλότου του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού. Το 1999 διαπραγματεύθηκε στο Βελιγράδι, κατά την συνάντησή του με τον Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς , την απελευθέρωση τριών αμερικανών αιχμαλώτων πολέμου.
Το 1990, πριν από τον Πόλεμο του Κόλπου, ταξίδεψε στο Ιράκ για να ζητήσει από τον Σαντάμ Χουσέιν την απελευθέρωση δεκάδων αμερικανών ομήρων.
Το 2005, προκάλεσε αντιδράσεις εκφράζοντας την υποστήριξή του προς τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.
Το 2017 ανακοίνωσε ότι πάσχει από την νόσο του Πάρκινσον και άρχισε να περιορίζει τις δημόσιες εμφανίσεις του.
Ομως τον Απρίλιο 2021 βρέθηκε στο πλευρό της οικογένειας του δολοφονημένου Τζορτζ Φλόιντ στην Μινεάπολη κατά την ανακοίνωση της καταδικαστικής απόφασης του δικαστηρίου.
