Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
Πάνω στο αίμα του Μικρασιατικού Ελληνισμού έχτισε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ την Τουρκία, με τις πλάτες των Δυτικών δυνάμεων και των εβραίων τραπεζιτών. Η προειδοποίηση του Άγγλου πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη, σερ Τζέραλντ Λόουθερ, ήταν σαφής. Σε μια έκθεση 5.000 λέξεων αναφέρει τι πραγματικά συμβαίνει με το κίνημα των Νεοτούρκων και τους «ντονμέδες» του Κεμάλ: «Μια παράνομη εβραϊκή συνωμοσία ελέγχει πλέον τις ενέργειες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι ο Γερμανός συνάδελφος γνωρίζει πολύ καλά σε ποιο βαθμό οι Εβραίοι κατευθύνουν την Επιτροπή Ενότητας και Προόδου». Τα ίδια έλεγε και ο περίφημος Βρετανός στρατηγός σερ Φράνσις Ρέτζιναλντ Γουίνγκεϊτ, Αρχιστράτηγος της Αγγλο-αιγυπτιακής στρατιάς και Γενικός Κυβερνήτης του Σουδάν: «Μια συμμορία εβραίων τραπεζιτών και κοινωνικών αναρριχητών διαφεντεύουν την Κωνσταντινούπολη».
Όμως η Μικρά Ασία, η πανάρχαια κοιτίδα του ελληνικού κόσμου, έχει πάντα κεντρική θέση στην ιστορική μας μνήμη, όσο κι αν προσπαθούν οι ευρωλιγούρηδες και οι εθνομηδενιστές να τη διαγράψουν. Το πρόβλημα των Ελλήνων είναι να σπάσουν το «κόμπλεξ» προς την Ανατολή, έλεγε ο Αλκιβιάδης από την κλασσική εποχή. Ο ίδιος υιοθέτησε επιθετική εξωτερική πολιτική, αλλά έσπασε τα μούτρα του με την αλαζονεία του. Έπρεπε να έρθει ο Αλέξανδρος με τους Μακεδόνες για να πραγματοποιηθεί η ελληνιστική αυτοκρατορία. Σήμερα έχει αναπτυχθεί, μετά τις δραματικές εμπειρίες του ’22 και του ’74 και τον ενδοτισμό των νατοϊκών μας κυβερνήσεων, ξανά ένα ιδιότυπο «κόμπλεξ» προς την Ανατολή, που είναι η Τουρκία με τα οθωμανικά σύνδρομα μέσα στο DNA της.
Η λογική των Τούρκων
Η λογική των Τούρκων στρατηγών και των Ισλαμικών ταγμάτων, που συνθέτουν το σημερινό σύμπλοκο εξουσίας στη γείτονα χώρα, είναι ότι το Αιγαίο ανήκει σε όποιον έχει την Ισχύ και όχι το Δίκιο. Η δική μας πλευρά δείχνει να μην μπορεί ή να μην θέλει να το καταλάβει αυτό και παραμένει εγκλωβισμένη σε έναν τρόπο σκέψης νομικίστικο, πασιφιστικό, διεθνιστικό και εν τέλει αντιιστορικό. Την ώρα αυτή της αποφασιστικής καμπής για το μέλλον του Ελληνισμού, με την Ελλάδα σε μια παρασιτική ενσωμάτωση στην Ε.Ε. και την εθνική βάση της οικονομίας της κατεστραμμένη, οι Δυτικοί μάς ζητούν «να τα βρούμε» με την Άγκυρα. Επιθυμούν σχέσεις εξομάλυνσης και «ήρεμα νερά» στο Αιγαίο, αδιαφορώντας για το εν ενεργεία casus belli εναντίον μας και το προκλητικό Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.
Η σταθερή επιδίωξη των ευρωατλαντικών δυνάμεων είναι να ενώσουν το κέντρο της ενδιάμεσης περιοχής, που είναι το Αιγαίο, υπό τη νατοϊκή ομπρέλα για να αποτρέψουν τον έλεγχό του από τις ανταγωνίστριες δυνάμεις όπως τη Ρωσία από Βορρά, την Κίνα από Ανατολάς και τον Αραβικό κόσμο από Νότο. Οι Αμερικάνοι και Βρετανοί σχεδιαστές του «νατοϊκού Αιγαίου» θέλουν, μεταξύ άλλων, να προλάβουν όποιες ανεπιθύμητες εξελίξεις στο θέμα των ενεργειακών κοιτασμάτων. Όπως έχει τονίσει χαρακτηριστικά ο καθηγητής Γεωλογίας Αβραάμ Ζεληλίδης, διευθυντής του Ινστιτούτου Υδρογονανθράκων, «οι Ευρωπαίοι θα προτιμήσουν να πεινάσουν και να παγώσουν, παρά να δώσουν στην Ελλάδα την ευκαιρία να γίνει ενεργειακός παραγωγός και να “σηκώσει κεφάλι”».
Ο στόχος του αφελληνισμού
Στόχος τους, λοιπόν, είναι ο αφελληνισμός του Αιγαίου, όπως υποστηρίζει ένας πολύπειρος στρατιωτικός, που αντιμετώπισε τους Τούρκους στην κρίση του ’87. Ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ Νίκος Κουρής, μέσα στο βιβλίο του με τίτλο «Αιγαίο» και υπότιτλο «Η μακροχρόνια διαμάχη και ο ρόλος των Αμερικάνων», αναφέρει ότι «Οι μηχανισμοί του ΝΑΤΟ χρησιμοποιούνται συστηματικά για την προώθηση ενός μακρόπνοου σχεδίου αφελληνισμού του Αιγαίου, με κεντρικό άξονα την δομή διοίκησης και ελέγχου της Συμμαχίας στην περιοχή». Παράλληλα με τα νατοϊκά σχέδια, οι Τούρκοι, για να προωθήσουν τις βλέψεις τους για το TurkAegean και να «γκριζάρουν» το Αιγαίο, έθεσαν στην πάροδο του χρόνου έναν αριθμό ζητημάτων που τα επέβαλαν στην ελληνική πλευρά ως «νόμιμα συμφέροντα». Αυτά είναι: «Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου, ο εθνικός μας εναέριος χώρος, το εύρος των χωρικών μας υδάτων, η εναέρια κυκλοφορία, η έρευνα και η διάσωση, ο αφοπλισμός των νησιών του Αιγαίου».
Με τη Διακήρυξη της Μαδρίτης, στις 8 Ιουλίου 1997, και την πρόσφατη Συμφωνία των Αθηνών, το ελληνικό πολιτικό σύστημα ουσιαστικά δεσμεύεται να ακολουθήσει την πολιτική των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία για θέματα που είναι ουσιαστικά αδιαπραγμάτευτα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις με το κόμπλεξ των Ιμίων, «Νο troops, no ships, no flags» σύρονται πίσω από την αποδόμηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο, την οποία έχει αναλάβει να υλοποιήσει η αμερικανική διοίκηση. «Είναι λυπηρό», λέει ο Νίκος Κουρής, «γιατί ο αγώνας που έδωσαν τα παιδιά της Ελλάδας στους αιθέρες και τις θάλασσες του Αιγαίου πήγε χαμένος… οι Τούρκοι με τις ευλογίες μας εισέβαλαν στο Αιγαίο»!
Για τον σκοπό αυτόν έχει επιστρατευθεί το νέο ιδεολόγημα της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης», που δεν είναι τίποτα άλλο από μια καρικατούρα της «ελληνοτουρκικής φιλίας» των αρχών του 20ου αιώνα οι ρίζες της οποίας ανάγονται στον ρόλο των τεκτονικών Στοών. Στο πλαίσιο αυτής της αντίληψης προωθείτο η «επανένωση» του Ελληνικού κράτους με την Οθωμανική αυτοκρατορία και, στη συνέχεια, με την Τούρκικη Δημοκρατία του Κεμάλ, ώστε ο χώρος του Αιγαίου να επανακαταστεί «ενιαίος». Σήμερα, με τους άνισους συσχετισμούς ισχύος που αναφέραμε, η οποιαδήποτε «ελληνο-τουρκική φιλία» οδηγεί μαθηματικά στην υποταγή υπό την νεοοθωμανική επικυριαρχία. Η Τουρκία, με την ευγενή χορηγία της ανόητης Δύσης, έχει δει να καταστρέφονται μια σειρά αντιπάλων της γύρω από τα σύνορά της: Συρία, Ιράκ, Αρμενία, Λιβύη. Τώρα, με τα «ήρεμα νερά» θέλει τη μετατροπή του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου σε τούρκικο χώρο, με την Κύπρο σε περιορισμένη κυριαρχία.
Το ελληνικό πολιτικό σύστημα
Για τον σκοπό αυτό φαίνεται, κατά τις ενδείξεις που υπάρχουν, ότι εντός του δουλόφρονος ελληνικού πολιτικού συστήματος έχει αναπτυχθεί τελευταία ένα ισχυρό «ελληνοτουρκικό καρτέλ» υπό τουρκική επιρροή, είτε με χρήμα είτε με άλλο έμμεσο τρόπο. Το ίδιο συμβαίνει και με τη Λευκωσία, αφού η αποσύνδεση της ελληνοτουρκικής «προσέγγισης» από το Κυπριακό το μετατρέπει σε «διακοινοτικό» πρόβλημα, όπως το επιθυμεί η Άγκυρα. Αυτή η πολιτική των Αθηνών είναι εθνοκτονική και εξυπηρετεί τα τούρκικα συμφέροντα. Ακόμα και το πρόγραμμα των εξοπλισμών συνδέεται με προσωπικές επιδιώξεις παρά με μια σταθερή εθνική στρατηγική, εν αντιθέσει με τον συνεκτικό ορίζοντα του τούρκικου αμυντικού σχεδιασμού και της δικής τους πολεμικής βιομηχανίας. Και το μεγάλο ερώτημα που μπαίνει, εν όψει και των Ευρωεκλογών: Θα αποδεχθούμε ως λαός παθητικά τις μεθοδεύσεις μιας διεφθαρμένης ελίτ, ότι είμαστε ένα έθνος μελλοθανάτων; Ένα έθνος που αναστήθηκε τόσο ένδοξα πριν από διακόσια χρόνια για να πεθάνει ατιμωτικά, πισώπλατα χτυπημένο από το παγκοσμιοποιημένο ελληνικό κατεστημένο που έχει παραδοθεί στην Ουάσινγκτον, τις Βρυξέλλες και την Άγκυρα;
Θα αποδεχθούμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα ή θα αναζητήσουμε μέσα μας την πεμπτουσία μιας ανυπολόγιστης κληρονομιάς που μας έχουν αφήσει οι αγώνες του Έθνους διαχρονικά για Ανεξαρτησία και «να συλλογάται ελεύθερα»; Το γεγονός ότι σήμερα τιμούμε ακόμη το πνεύμα του ’21 με ιδιαίτερο ενθουσιασμό, όπως είδαμε τη φετινή 25η Μαρτίου σε όλη τη χώρα και την ομογένεια, πιστεύοντας ότι δεν πέθανε και ότι ο Ελληνισμός δεν κινδυνεύει έτσι να χαθεί, είναι μια ελπιδοφόρα συνιστώσα της Αφύπνισης που χρειαζόμαστε. Μετά την ήττα του 1897 και την αδιαφορία της διεφθαρμένης πολιτικής ηγεσίας, ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς έγραψε τον Προφητικό, τον όγδοο από τους δώδεκα λόγους του. Η τελευταία στροφή του είναι η ελπίδα για την Ανάσταση, αυτήν που αργότερα ήρθε, αυτήν που περιμένουμε και σήμερα: «και μην έχοντας από κάτου άλλο σκαλί / να κατρακυλήσεις πιο βαθιά / στου Κακού τη σκάλα, / για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί / θα αιστανθείς να σου φυτρώνουν, ω χαρά! / τα φτερά, τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!».
