Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Facebook: Agapi Korbe)
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι η μοναδική μέρα του χρόνου όπου οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ακριβώς όπως οι πολιτικοί πριν τις εκλογές.
Δίνουν σημασία, απαντούν αμέσως, θυμούνται λεπτομέρειες.
Και, κυρίως, υπόσχονται πράγματα που δεν θα χρειαστεί να εφαρμόσουν.
Την υπόλοιπη χρονιά η επικοινωνία είναι πιο υπηρεσιακή. Καλημέρα- τι κάνεις- τρέχω.
Στις 14 Φεβρουαρίου, όμως, ανοίγουν τα προεκλογικά προγράμματα.
Ξαφνικά υπάρχουν σχέδια, προτάσεις, δείπνα, διάθεση για κοινό μέλλον και συνεργασία.
Γιατί ο έρωτας, όπως και η πολιτική, λειτουργεί καλύτερα στη διεκδίκηση. Το πρόβλημα αρχίζει μετά τη νίκη, στη διακυβέρνηση.
Στην αρχή η επικοινωνία πάει τρένο.
Πέφτουν τηλέφωνα. Πολλά τηλέφωνα.
Μετά υποσχέσεις.
Μετά σιωπή.
Κι αν παραπονεθείς, φταις εσύ που πήρες στα σοβαρά το πρόγραμμα.
Οι άνθρωποι, βλέπεις, δεν αλλάζουν όταν σε κερδίσουν.
Απλώς περνούν απ’τις εξαγγελίες στην εφαρμοστική εγκύκλιο. Όσα είπαμε ισχύουν, αλλά με άλλους όρους.
Δεν φοβόμαστε τη δέσμευση. Απλώς τη θέλουμε χωρίς κόστος.
Γιατί ο σύγχρονος άνθρωπος δεν ψάχνει σύντροφο. Ψάχνει συνθήκες.
Να μην πιέζεται, να μην εξηγεί, να μη λογοδοτεί.
Ό,τι ακριβώς ζητά κι ένας επαγγελματίας πολιτικός.
Γι’ αυτό και οι πιο σταθερές σχέσεις που βλέπουμε, δεν είναι οι γάμοι. Είναι οι θητείες.
Η γενιά μας κατάφερε να κάνει τον έρωτα σύμβαση έργου.
Δεν χωρίζουμε, απλώς δεν ανανεώνουμε.
Οι πολιτικοί, αντίθετα, έχουν μια συγκινητικά ρομαντική αφοσίωση.
Δεν εγκαταλείπουν ποτέ αυτό που αγαπούν.
Την καρέκλα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει έρωτες, παρέες και καριέρες σαν τα πουκάμισα, αλλά αν πιάσει καρέκλα δεν τον σηκώνει τίποτα. Σαν τη γριά στο λεωφορείο.
Θα αλλάξει κόμμα, επιχειρήματα, απόψεις, αλλά ποτέ την επιθυμία παραμονής στην εξουσία.
Είναι ο μόνος έρωτας χωρίς κρίση ταυτότητας.
Σκεφτείτε το. Στις σχέσεις ακούμε συνέχεια το «δεν είμαι έτοιμος». Κανείς δεν ξύπνησε μια μέρα να πει: «Παιδιά, σόρρυ, δεν ψάχνομαι για υπουργείο αυτή την περίοδο. Χρειάζομαι χρόνο για μένα».
Η εξουσία ηρεμεί εκείνους που ο έρωτας αγχώνει.
Ίσως γιατί η σχέση θέλει συμμετοχή. Η καρέκλα μόνο να της κάθεσαι.
Και εκεί που όλα έχουν βολευτεί, έρχεται ο Άγιος Βαλεντίνος. Η μέρα των μεγάλων εξαγγελιών.
Λουλούδια, δείπνα, βλέμματα και υποσχέσεις, όλα σε υψηλούς τόνους, σαν να υπάρχει επόμενη μέρα.
Υπάρχει. Απλώς δεν θυμάται τίποτα από χθες.
Σαν ψηφοφόρος στις επόμενες εκλογές.
Έτσι λειτουργεί η σύγχρονη σταθερότητα. Υπονοούμε σχέση, εφαρμόζουμε ελευθερία.
Κι έτσι γεννήθηκε και το πιο ανθεκτικό μοντέλο δεσμού. Το αόριστο.
Δεν προχωράει. Δεν σε κρατάει. Δεν φεύγεις.
Απλώς συνεχίζεται.
“Και πού να πάω; Πού θα βρω καλύτερα;”
Η ίδια ερώτηση που κρατά ανθρώπους σε σχέσεις και ψηφοφόρους σε συνήθειες. Όχι επειδή είναι ικανοποιημένοι, αλλά επειδή η εναλλακτική αγχώνει.
Οπότε μένεις.
Οι επιλογές, βέβαια, είναι σαν την κάλπη. Σε εκφράζουν, ακόμα κι όταν σε εκθέτουν.
Και τότε καταλαβαίνεις τι πραγματικά είναι αυτή η μέρα.
Όχι υπενθύμιση του έρωτα, αλλά των ορίων του. Μέχρι πού θέλουμε, μέχρι πού τολμάμε και κυρίως μέχρι πού αντέχουμε.
Γι’ αυτό και είναι παρεξηγημένος.
Δεν είναι γιορτή αγάπης.
Είναι η μέρα που θέλουμε τον έρωτα όπως την εξουσία: να μας αφορά, όχι να μας δεσμεύει.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
