Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
Μετά από τη Μάνδρα, χαρτογραφήσαμε όλα τα μπαζωμένα ρέματα; Γκρεμίσαμε το σύνολο των αυθαιρέτων; Ενημερώσαμε κάθε γωνιά της Ελλάδας για τις «κόκκινες ζώνες»; Πήραμε όλες τις εγγυήσεις ώστε να μη συμβεί ποτέ ξανά μια παρόμοια τραγωδία;
Μετά από το Μάτι, ανασχεδιάσαμε τα πολεοδομικά πλάνα κακώς δομημένων και πυκνοκατοικημένων περιοχών; Δημιουργήσαμε εξόδους διαφυγής; Προχωρήσαμε σε διαπλατύνσεις στενών δρόμων σε γειτονιές και συνοικισμούς, ώστε να είναι εφικτή μια οργανωμένη εκκένωση; Το συλλογικό τραύμα μάς δίδαξε κάτι;
Μετά από τον Daniel, ξεψαχνίσαμε κάθε σπιθαμή της θεσσαλικής γης; Ελέγξαμε ουσιαστικά τις υποδομές και τα θεμέλια δημόσιων και ιδιωτικών εγκαταστάσεων που δοκιμάστηκαν από πρωτοφανείς όγκους νερού;
Σε κάθε χώρα, σε κάθε εποχή, τραγωδίες στοιχειώνουν γενιές ολόκληρες. Η φύση βρίσκει πάντα τον τρόπο να υπενθυμίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες.
Αυτό που διαφοροποιεί ένα σύγχρονο κράτος από μια χώρα εγκλωβισμένη στις κακοδαιμονίες της είναι ο τρόπος με τον οποίο οι εκάστοτε κυβερνώντες λειτουργούν μετά από μια εθνική δοκιμασία.
Και το ερώτημα επιστρέφει, επίμονο.
Ψαχτήκαμε;
