Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Facebook: Agapi Korbe)
Υπάρχουν στιγμές που η Ελλάδα σε κοιτάει στα μάτια και σου λέει «είμαι σύγχρονη» και για ένα δευτερόλεπτο την πιστεύεις. Όχι επειδή πήραμε όλοι σαν τα πρόβατα το νέο iPhone 17 Pro Max, σε πορτοκαλί κιόλας, να κάνει μπαμ απ’ το διάστημα (ένοχη ✋). Σύγχρονη με τη βαριά έννοια.
Γιατί χθες παραλάβαμε με δόξες και τιμές μια καινούργια φρεγάτα τόσο ψηφιακή, που πιάνει τα πάντα. Απειλές, σήματα, μη σας πω και δύο Κάπα-Ρο σε τριγωνικό ραντάρ. Πλοίο-σύστημα: αισθητήρες, δίκτυα, ραντάρ, όλα μιλάνε μεταξύ τους. High tech, ακριβό, σοβαρό. Δεν τη λένε “Αστραπή”, ούτε “Θύελλα”.
Τη λένε Κίμων.
Κι εδώ, στην Ελλάδα, Κίμωνες γράψανε ιστορία λίγοι.
Ο Κίμων ο Μιλτιάδου, τον 5ο αιώνα π.Χ., έπαιζε σκάκι με αυτοκρατορίες και συμμαχίες σε εποχές που η εθνική στρατηγική δεν ήταν συσκέψεις με φρέντο, αλλά αίμα, ξύλο και τριήρεις. Και, ναι, ο άνθρωπος αυτός έγραψε τρεις νίκες σε μια μέρα.
Ο Κίμων ο Κουλούρης, πάλι, ήταν άλλου είδους στρατηγικής. Συγκεντρωσιάρχης του Ανδρέα και πολιτικός influencer πριν τα φίλτρα. Έριχνε τις τιμές στις λαϊκές με τη δύναμη της κάμερας, μιλούσε πομπωδώς και ακατάληπτα σαν να σου έκανε χάρη που σε ενημερώνει. Και ναι, ήταν τόσο μπροστά που φόρεσε eyeliner πριν μας ξεβλαχέψει ο Κωστόπουλος. Μπουζούκια, γκαζιές, γυναίκες, κι ένα επικό στιγμιότυπο με τα “σεμεδάκια της φτωχής βιοπαλαίστριας” στην Ερμού που βγήκαν κινέζικα, γιατί στην Ελλάδα η ευαισθησία θέλει πάντα ανατροπή. Κι έπειτα, το κυνήγι της αιώνιας νιότης: προσθετική, μόνιμο μακιγιάζ, γυμναστήρια. «Πιάσε να δεις ποντίκι!», σε προέτρεπε καμαρωτός.
Και τώρα ήρθε ο τρίτος, ο πιο ακριβός και ο πιο ήσυχος: ο Κίμων που δεν μιλάει, μόνο δουλεύει. Τον υποδεχτήκαμε στον Σαρωνικό και για ένα λεπτό νιώσαμε ότι μπαίνουμε επιτέλους στο μέλλον.
Μόνο που το μέλλον στην Ελλάδα έχει πάντα ένα μικρό εμπόδιο. Τη στεριά.
Γιατί εδώ ζούμε ένα παράδοξο. Μπορούμε να παρακολουθούμε σε χάρτη τη διαδρομή της πίτσας σε πραγματικό χρόνο, αλλά αν ρωτήσεις “πού είναι η υπόθεσή μου;” παίρνεις την απάντηση “κάπου στο σύστημα”. Μπορείς να πληρώσεις σε δευτερόλεπτα με το κινητό, αλλά για μια σοβαρή εξυπηρέτηση συχνά χρειάζεσαι “να μιλήσεις με τον αρμόδιο” (που είναι μόνιμα σε άδεια, σύσκεψη, ή “θα σας πάρει πίσω”). Κάνουμε παραγγελίες που έρχονται σε 10 λεπτά, αλλά ένα ραντεβού μπορεί να ‘χει ημερομηνία… μεταγενέστερη της υπομονής σου.
Και δεν είναι μόνο η γραφειοκρατία. Είναι και η κουλτούρα. Στη θάλασσα μιλάμε για συστήματα που συνεργάζονται. Στη στεριά, οι υπηρεσίες λειτουργούν σαν παρέες που δεν μιλιούνται. Άλλο μητρώο εδώ, άλλο εκεί, άλλη αρμοδιότητα παραπέρα και στη μέση ο πολίτης να κάνει τον διαμεσολαβητή του ίδιου του κράτους. Η τεχνολογία προχωράει, αλλά η λογική μένει πίσω: “αν δεν το βλέπω στην οθόνη μου, δεν υπάρχει”.
Και μην παρεξηγηθώ. Οι εξοπλισμοί δεν είναι καπρίτσιο. Έχουν σημασία. Αλλά σοβαρότητα δεν είναι μόνο να αγοράζεις τεχνολογία. Είναι και να χτίζεις υποδομές που τη σηκώνουν. Αλλιώς είναι σαν να έχεις Ferrari σε χωματόδρομο: το μηχάνημα κορυφή, το τερέν Ελλάδα.
Ο κόσμος δεν θέλει άλλη ισχυρή Ελλάδα ως σύνθημα. Θέλει ισχυρή Ελλάδα ως εμπειρία. Να τελειώνει κάτι στην ώρα του, να υπάρχει λογοδοσία, να μη χρειάζεσαι μέσο για να ξεμπλοκάρεις μια υπόθεση που κόλλησε σε τρία μητρώα που δεν μιλάνε μεταξύ τους.
Θέλει κράτος που να δουλεύει όταν δεν κοιτάει κανείς. Όχι μόνο όταν έρχονται κάμερες.
Ο “Κίμων” είναι σύμβολο. Όχι μόνο ισχύος, αλλά και δυνατότητας. Μας δείχνει ότι μπορούμε να κάνουμε πράγματα σωστά, οργανωμένα, σύγχρονα. Το ερώτημα είναι αν θα τολμήσουμε να φέρουμε αυτό το “λογισμικό” και στη στεριά. Διαφορετικά, θα συνεχίσουμε να είμαστε η χώρα που αγοράζει το μέλλον και το τακτοποιεί σε ντοσιέ με λάστιχο.
Γιατί το μεγαλύτερο κενό στην άμυνά μας δεν είναι έξω. Είναι μέσα, στις καθημερινές δυσλειτουργίες που γίνονται μεγάλα ρήγματα.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
