Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
Όταν το 1955 ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης τραγουδούσε συνοδεία μπουζουκιού μια επιτυχία της εποχής με τίτλο: «Βρε πού πάμε», η Ελλάδα προσπαθούσε να σταθεί μετά από τις πληγές του πολέμου και του εμφυλίου. Οι άνθρωποι ζούσαν με αβεβαιότητα, ξενιτιά και φόβο για το μέλλον.
Άκουσα, τυχαία, σε ένα μισοχαλασμένο γραμμόφωνο το τραγούδι -που ομολογώ ότι δε γνώριζα-. Προσέξτε στίχους:
«Βρε πως χάλασε, πως χάλασε η πλάση
Τα καλά, τα καλά τα χρόνια πάνε
Το κεφάλι, το κεφάλι μου θα σπάσει
Σε κατήφορο, κατήφορο τραβάμε….
Βρε που πάμε, βρε που πάμε
Μας βαρέθηκε, βαρέθηκε και πάει
Κι ο πλανήτης, ο πλανήτης που πατάμε…»
71 χρόνια μετά, ο κόσμος συνεχίζει να κατρακυλά με τρόπους που δυσκολευόμαστε να συλλάβουμε. Η απαγωγή Μαδούρο στη Λατινική Αμερική, η εμμονή Τραμπ για τη Γροιλανδία και το «Trumpland», η αβέβαιη πορεία της Ουκρανίας τέσσερα χρόνια μετά την εισβολή είναι μερικά μόνο από τα μέτωπα μιας διεθνούς αβεβαιότητας.
Μόνο που σήμερα δεν είμαι σίγουρος για το αν ρωτάμε προς τα που πάμε ή αν έχουμε συνηθίσει να μας πηγαίνει αυτόματα το GPS της ιστορίας.
