Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Ο Βασίλειος Ρήγα Φλώρος γεννήθηκε το 1967 στην Καλαμάτα. Η καταγωγή του είναι από το Παλαιόκαστρο (Ξηροκάσι – Μαρκοχώρι) Μεσσηνίας όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες, θέατρο και θεατρικό παιχνίδι στην Αθήνα. Είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας και εμψυχωτής σε βιωματικές ομάδες δημιουργικής δράσης.
Έχει γράψει δύο δοκίμια, εφτά ποιητικές συλλογές, ένα μυθιστόρημα, μία νουβέλα, είκοσι θεατρικά έργα, ορισμένα από τα οποία έχουν παρουσιαστεί σε θεατρικές σκηνές και δώδεκα θεατρικούς μονολόγους. Έχει συμμετοχή σε έντεκα ποιητικές ανθολογίες και στην μεγάλη ανθολογία Χάρη Πάτση.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στην Αγγλική και Ουκρανική γλώσσα.
Έχει παίξει ως τώρα και έχει σκηνοθετήσει πάνω από 40 παραστάσεις. Το 2022 τιμήθηκε με το μετάλλιο τεχνών και γραμμάτων της Πόλης GRODEK της Πολωνίας. Οργανωτικός πρόεδρος του Πανελλήνιου διαγωνισμού ποίησης της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών (ΠΕΛ) στους Δελφούς το 2016 και το 2025 και οργανωτικός πρόεδρος του Πανελλήνιου διαγωνισμού λογοτεχνίας το 2017 και 2022 στην Αθήνα.
Απ’ όλες σου τις ιδιότητες θαρρώ πως είσαι κυρίως ποιητής. Πώς νιώθεις μέσα σε αυτόν τον ρόλο; Είναι οικουμενικός ή επιτόπιος;
Η ποίηση είναι οικουμενική. Οι ποιητές συνήθως είναι εκφραστές μιας πνευματικής υπόστασης, ενός συγκεκριμένου τόπου και χρόνου. Βέβαια, κάποιοι ποιητές γίνονται οικουμενικοί με την έννοια ότι τα καλά ποιήματα δρασκελίζουν το χωροχρόνο και κάνουν βόλτα σε όλη την ανθρώπινη εμπειρία και ιστορία. Η καλή ποίηση είναι και διαχρονική. Όσο για μένα ο έρωτας με έκανε ποιητή. Κυρίως στην αποτυχία του.
Το θέατρο πώς προέκυψε στη ζωή σου; Πώς συνδέεται με τα πρώτα παιδικά σου βιώματα;
Το θέατρο ουσιαστικά το γνώρισα στην αρχή της φοιτητικής μου ζωής. Από την θεατρική ομάδα των φοιτητών της νομικής, βρέθηκα να σπουδάζω σε δραματική σχολή. Βέβαια οι πρώτοι σπόροι υπήρχαν από το σχολείο, με μικρές παραστάσεις, αλλά και από τα λαϊκά δρώμενα και χαρακτήρες που έβλεπα ως παιδί στο χωριό μου, σε γιορτές και γλέντια. Οι παλαιοί άνθρωποι ήταν παραστατικοί στις καθημερινές και γιορτινές τους στιγμές. Ο πατέρας μου λαϊκός οργανοπαίχτης Είχα και έναν παππού, που συμμετείχε σε τέτοια αυτοσχέδια δρώμενα και σκετσάκια. Ίσως και από κει, ο αρχικός σπόρος.
Τα θεατρικά σου έργα ανεβαίνουν και σε αθηναϊκές σκηνές. Τι προσβλέπεις; Ποια ήταν μέχρι τώρα η υποδομή σου και πώς βλέπεις το παραστατικό σου μέλλον, ως γραφή και ως δράση;
Στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο οι περισσότεροι σκηνοθέτες και παραγωγοί δεν προτιμούν τα νέα ελληνικά έργα. Είμαι μέλος σε κριτικές θεατρικές επιτροπές και θλίβομαι από το γεγονός που συναντώ πολύ καλά έργα που δεν πρόκειται να ανέβουν στο σανίδι. Θα έπρεπε να υπάρχει μια υπηρεσία αποδοχής και διάσωσης αυτών των θεατρικών κειμένων. Το να είσαι θεατρικός συγγραφέας, όπως και καλλιτέχνης, στην Ελλάδα είναι δύσκολο πράγμα. Στο ελληνικό τοπίο του πολιτισμού δεν προηγείται το ταλέντο, αλλά οι υπόγειες διαδρομές του ασβού.
Εμείς που γεννηθήκαμε σε μικρές, «κλειστές» κοινωνίες, ποια εμπόδια πρέπει να υπερπηδήσουμε προκειμένου να γίνουμε «πολίτες τού κόσμου»; Το θέλουμε κάτι τέτοιο;
Ο Σωκράτης δεν ταξίδεψε ποτέ. Έζησε σε μια σχετικά κλειστή κοινωνία, αλλά ήταν στη σκέψη και στον τρόπο ζωής πολίτης του κόσμου. Σίγουρα είμαστε προϊόντα της κοινωνίας που ζούμε, όμως κάποτε αν το θελήσουμε περνάμε κάθε σύνορο για να αναζητήσουμε τον τόπο και τον τρόπο που επιθυμούμε. Ναι, πολλοί γεννηθήκαμε σε κλειστές κοινωνίες, αλλά ανοίξαμε πολλά παράθυρα για να δούμε τον κόσμο. Άλλοι ταξιδεύουν παντού ως πολίτες του κόσμου και η φυλακή είναι πάντα μέσα τους. Όλα είναι σχετικά λοιπόν. Σημασία δεν έχει τόσο πού γεννήθηκες, σημασία έχει πού θέλεις να φτάσεις. Η πολιτιστική και προσωπική σου αυτονομία διαμορφώνεται και ενισχύεται όταν ανοιχτείς στον κόσμο και σεβαστείς στην διαφορετικότητα.
Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;
Πολλά και διάφορα. Να ανεβάσω κάποια από τα 20 θεατρικά μου έργα, να γράψω ένα νέο βιβλίο, να κλαδέψω τις ελιές μου στο χωριό. Ψάχνω πάντα τρόπους για να δικαιολογήσω την γήινη ύπαρξή μου. Αρκεί να μην κάνουν κακό συνειδητά και να συνεχίσω να μου αρέσουν. Μερικές φορές φοβάμαι μήπως κάποια μέρα βαρεθώ και δε θέλω να κάνω τίποτα. Γιατί τα περισσότερα πράγματα που κάνουμε όλοι, όσο σοβαρά και να μοιάζουν, είναι παιχνίδια παιδιών και κατασκευές στην αμμουδιά του χρόνου μας. Ένα ντε όμως, που μέσα από αυτά υπάρχεις και προχωράς…
Κάποιο σχέδιο που είναι μεγαλόπνοο;
Έχω ξεκινήσει μια προσπάθεια για την αναβίωση των αγώνων τέχνης στους Ολυμπιακούς αγώνες. Είναι ένα μεγάλο θέμα και νομίζω πως αξίζει να έρθει πάλι στην επιφάνεια. Έχω στείλει επιστολές σε φορείς, φίλους, υπουργεία και υπάρχει και η διαδικτυακή ψηφοφορία στην AVAΑZ. Ο σπόρος έχει πέσει. Ίσως στο μέλλον να φυτρώσει το δέντρο με τη βοήθεια ανθρώπων που συμφωνούν με την ιδέα.
Τι άλλο θέλεις να μας πεις; Κάτι σαν μήνυμα, σαν παραίνεση, σαν γνωμικό…
Εξελίξου πνευματικά. Είναι το μόνο που θα σε παρηγορεί περισσότερο. Ίσως το μόνο που αξίζει.
Σε ευχαριστώ για τη μαγική, ποιητική ατμόσφαιρα τής συνομιλίας μας.
Σε ευχαριστώ πολύ φίλε Κώστα, που μου έδωσες την ευκαιρία να ταξιδέψουμε ευχάριστα από τη θνητοχώρα της ανάγκης στον νεραϊδόκοσμο της σκέψης.
