Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Facebook: Agapi Korbe)
Κάποτε τα κόμματα διαλύονταν με συνέδρια που κρατούσαν μερόνυχτα. Με αίθουσες γεμάτες καπνό, ψηφοφορίες ως τα ξημερώματα, φωνές, μαδομ καβγάδες, σπασμένα μικρόφωνα, καταγγελίες από το βήμα και συντρόφους που δεν ξαναμιλιόντουσαν ποτέ. Υπήρχαν ρήξεις, πλατφόρμες, τάσεις, ιδεολογικές μάχες. Υπήρχε ένταση. Υπήρχε ζωή.
Τώρα τα κόμματα δεν διαλύονται. Αδειάζουν. Με διαγραφές, ένα ξερό sms και τρεις αράδες ανακοίνωση. Αθόρυβα, λες και κάνεις unsubscribe από newsletter που δεν θυμάσαι πότε γράφτηκες. Η πολιτική ενηλικιώθηκε, λένε. Στην πραγματικότητα, απλώς μίκρυνε.
Υπάρχει ένα σημείο στην πολιτική όπου δεν μιλάμε πια για κόμματα, αλλά για χώρους. Κυριολεκτικά. Δωμάτια. Με γραφεία, καρέκλες, φωτισμό φθορίου και μια μόνιμη μυρωδιά «κάποτε εδώ γινόταν κάτι». Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται ακριβώς εκεί. Αδειάζει, σαν πολυκατάστημα που πρώτα έκλεισε τον τρίτο όροφο, μετά τον δεύτερο, μετά έβαλε αυτοκόλλητο «ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ» και στο τέλος άφησε ανοιχτό μόνο το ταμείο, να χτυπάει αποδείξεις σε πελάτες που δεν πατάνε μέσα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν χάνει στελέχη. Χάνει όγκο αέρα. Και όταν ένα κόμμα χάνει αέρα, δεν σκάει. Ζαρώνει. Μαζεύεται. Στενεύει. Μέχρι που μια μέρα, κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς ότι δεν σου έχει μείνει άνθρωπος. Ούτε για καβγά.
Κάθε φορά που φεύγει κάποιος, δεν υπάρχει προβληματισμός. Υπάρχει πειθαρχικό. Γιατί όταν δεν έχεις αφήγημα, έχεις κανονισμό. Και όταν δεν έχεις κόσμο, έχεις διαγραφές. Πολλές διαγραφές. Να φαίνεται ότι κάτι κινείται. Έστω κι αν κινείται μόνο το οργανόγραμμα.
Κάθε διαγραφή παρουσιάζεται ως αναγκαία πειθαρχία. Η πειθαρχία, άλλωστε, είναι πολύ παρεξηγημένη έννοια. Στην ελληνική πολιτική σημαίνει περίπου «κάτσε εκεί που είσαι, μη σκέφτεσαι πολύ και κυρίως μη φύγεις». Γιατί αν φύγεις, χαλάς την εικόνα. Όχι την εικόνα προς τα έξω, αυτή έχει χαλάσει προ πολλού. Την εσωτερική. Εκείνη που λέει πως εμείς είμαστε ακόμα πολλοί. Και κάπως έτσι, φεύγουν όλοι.
Για το σύστημα, πιο επικίνδυνος δεν είναι ο ριζοσπαστικός. Είναι ο ανεξάρτητος.
Γιατί αυτός δεν ελέγχεται, δεν μαντρώνεται, δεν παίρνει γραμμή. Δεν χρωστάει σε κανέναν, άρα είναι πρόβλημα. Το σύστημα δεν φοβάται τη διαφωνία. Φοβάται ανθρώπους χωρίς αφεντικό.
“Να παραδώσει την έδρα”. Η εμμονή με το έπιπλο, όταν έχει χαθεί το σπίτι.
Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι η καρέκλα, αλλά ότι γύρω της δεν έχει μείνει κανείς να κάτσει.
Κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν χώρος. Μετά έγινε κόμμα. Και μετά μηχανισμός.
Τώρα είναι κάτι σαν γραφείο διαχείρισης αποχωρήσεων. Κάθε αποχώρηση και μια προδοσία.
Δε φεύγουν μόνο οι ένοικοι, όμως. Φεύγουν και οι ιδιοκτήτες. Κάθε τόσο καινούργιος διαχειριστής, καινούργια υπόσχεση ότι «τώρα ξεκινάμε σοβαρά». Το μαγαζί άδειο, αλλά το όραμα φρέσκο. Και όταν πια δεν αντέχουν ούτε οι ίδιοι το δωμάτιο που μικραίνει, φεύγουν για να φτιάξουν το δικό τους κόμμα. Πιο μικρό. Πιο καθαρό. Πιο ηθικό. Μέχρι να γίνει κι αυτό μικρό, κλειστό και καχύποπτο.
Στην Ελλάδα δεν έχουμε πολιτικές ρήξεις. Έχουμε ανακύκλωση απογοήτευσης. Κλείνει ένα κόμμα, ανοίγει ένα άλλο απέναντι, με την ίδια πελατεία που δεν μπαίνει πια μέσα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πεθαίνει από προδοσίες. Πεθαίνει από έλλειψη χώρου. Δε χωράει ανθρώπους, ιδέες, αποκλίσεις. Δε χωράει την κοινωνία και διώχνει κι όσους του τη θυμίζουν.
Και τότε μένει μια σιωπή. Όχι εκείνη η βαριά, η δημιουργική.
Η άλλη. Η σιωπή του άδειου γραφείου, με τα φώτα ανοιχτά και τα τασάκια γεμάτα.
Γιατί, τελικά, δεν φεύγουν οι άνθρωποι από τα κόμματα.
Τα κόμματα φεύγουν πρώτα από την κοινωνία.
Και μετά απορούν γιατί έμειναν να μαλώνουν μόνα τους.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
