Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
Το 2025 φεύγει, το 2026 έρχεται…
Αυτό συμβαίνει πάντα. Με τα έτη, με τις εποχές, με τις γενιές που εναλλάσσονται και που, σαν άλλη σκυταλοδρομία, κάτι πάντοτε παραδίδει η προηγούμενη στην επόμενη — είτε ως εφόδιο, είτε ως βάρος.
Οι αποσκευές του 2025 ήταν αρκετά βαριές σε γεωπολιτικό επίπεδο, με παιδιά, γέροντες, γυναίκες και άνδρες πολεμιστές να βιώνουν τη φρίκη πολέμων που σημάδεψαν την ανθρωπότητα. Άλλοι φαίνεται πως τερματίστηκαν· άλλοι μας πληγώνουν και μας ντροπιάζουν — ως ανθρωπότητα — βαθιά.
Το 2026 που έρχεται γεννά ξανά την ελπίδα να οδηγήσουμε το καράβι σε πιο ήρεμες θάλασσες. Και αν πέσουμε σε τρικυμία, ευχόμαστε πάντοτε να έχουμε γίνει σοφότεροι και εμπειρότεροι καπετάνιοι.
Το μόνο βέβαιο είναι πως όπου και αν μας πάει αυτό το καράβι — σε παραδεισένιες γαλαζοπράσινες ακτές, σε ξέρες ή σε παγόβουνα — καπετάνιοι, πλήρωμα και επιβάτες θα κατέβουν μαζί και θα αντικρύσουν την ίδια θέα. Ίσως όχι πάντοτε από την ίδια θέση. Ας το ομολογήσουμε αυτό, γιατί η ζωή θέλει ρεαλισμό.
Ρεαλισμός ασφαλώς δε σημαίνει ούτε ηττοπάθεια, ούτε αποδοχή, ούτε μοιρολατρία.
Άλλωστε ο Ηράκλειτος το εξέφρασε υπέροχα, αιώνες πριν:
«Η μοίρα του ανθρώπου, είναι ο χαρακτήρας του»
