Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
του Κωνσταντίνου Μπούρα
Η Πόπη Αρωνιάδα γεννήθηκε στο Λημέρι Ευρυτανίας. Σπούδασε λογιστικά, παρακολούθησε μαθήματα ψυχολογίας για τρία χρόνια στο ΕΑΠ. Από νεαρή ηλικία έγραφε ποίηση και πεζογράφημα. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον χώρο των ΜΜΕ έως ότου συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα για λόγους υγείας.
Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, συμμετέχει σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες ποίησης στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές εκ των οποίων η δίγλωσση «Ουλές/Scars” σε μετάφραση Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ κι ένα μυθιστόρημα. Η συλλογή “Ροκέ”, μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα Πολωνικά από τον Άρη Χατζηνικολάου. Έχει λάβει διακρίσεις και βραβεία σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς ποίησης.
Είστε πεζογράφος, ποιήτρια, κριτικός. Μελετάτε διαρκώς και συστηματικά. Διαβάζετε με ιδιαίτερη προσήλωση. Είστε αυτοδίδακτη;
Είμαι αυτοδίδακτη, μαθαίνω όπως κανείς μαζεύεις το φως του ήλιου, είμαι διαρκώς μαθητευόμενη. Διαβάζω ανελλιπώς με επιμέλεια, αναρωτιέμαι, συγκρίνω, διασταυρώνω και αναπτύσσομαι πνευματικά. Δάσκαλοί μου είναι τα κείμενα και η σιωπές που αφήνουν οι λέξεις. Με αυτόν τον τρόπο η μάθηση παύει να είναι στάδιο και γίνεται τρόπος ύπαρξης. Εξάλλου, αν δεν δοθείς ψυχή και σώμα στην μελέτη, δεν μπορείς να γράψεις ούτε ποίηση, ούτε πεζογραφία. Όσο για την κριτική είχα και έχω τον καλύτερο δάσκαλο, Εσάς κύριε Μπούρα, ακούραστο δάσκαλο. Παρακολούθησα και ολοκλήρωσα με προσήλωση τα μαθήματα στο Εργαστήρι Κριτικής Σκέψης στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και τώρα συνεχίζω στο αντίστοιχο εργαστήρι Θεάτρου του Ανοιχτού Πανεπιστήμιου του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός. Επίσης, είμαι μέλος στην Ένωση Ελληνικών Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών.
Από όλες σας τις δημιουργικές σας εκφράσεις ποια προτιμάτε; Ποια ιδιότητά σας έρχεται πρώτη μέσα σας;
Η ιδιότητά μου ως ποιήτρια έρχεται πρώτη, είναι ο απόλυτος έρωτας της ζωής μου. Η ποίηση είναι μεγαλειώδης τέχνη, αλλά είναι και τρόπος ύπαρξης για μένα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο κατανοώ, αντέχω και μεταμορφώνω τον κόσμο. Γράφω και μελετώ ποίηση, γιατί έτσι μπορώ να τον αντέξω. Είναι η γλώσσα με την οποία ανασαίνω, το βλέμμα που αντιλαμβάνεται πίσω από τα πράγματα. Με κρατά σε άγρυπνη μαθητεία, με επαναφέρει στον εαυτό μου όταν όλα γύρω μου ξεθωριάζουν. Γι’ αυτό, πριν απ’ όλα είμαι ποιήτρια. Όχι επειδή το διάλεξα, αλλά επειδή η ποίηση με διάλεξε πρώτη.
Θα αφιερωνόσασταν αποκλειστικά στην Κριτική;
Όχι, δεν θα αφιερωνόμουν αποκλειστικά στην κριτική. Όσο κι αν τιμώ και εκτιμώ την άσκηση του βλέμματος πάνω στο έργο των άλλων, για μένα αποτελεί μια δεύτερη αναπνοή που υπάρχει στο DNA μου. Με βοηθά να οξύνω την ακρίβεια της σκέψης, να κατανοώ τις τεχνικές, τις αποχρώσεις και τις σιωπές. Η κριτική χρειάζεται απόσταση, ενώ η γραφή εγγύτητα. Δεν μπορεί να συγκριθεί με την παλίρροια της ποίηση και της πεζογραφίας, η κριτική θέλει ψυχραιμία στην κρίση και δικαιοσύνη. Είναι μια βαθιά, μόνιμη διδασκαλία στο να βλέπεις αντικειμενικά και πολύπλευρα. Προτιμώ λοιπόν, η κριτική να παραμένει ένα απαραίτητο τοπίο που με περιβάλλει, αλλά όχι ο κύριος τόπος που καταθέτω τον εαυτό μου.
Είστε μέλος γνωμοδοτικών επιτροπών λογοτεχνικών βραβείων. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η ενασχόληση. Δεν είναι επιβάρυνση; Δεν σας στερεί χρόνο από την πρωτότυπη δημιουργική σας εργασία;
Η συμμετοχή μου στην γνωμοδοτική Επιτροπή Λογοτεχνικών Βραβείων δεν είναι για μένα κάτι σαν διοικητικό καθήκον, αφού δεν έχω καμιά σχέση με εργασία δημοσίου. Αποτελεί τελετουργία προσοχής και δικαιοσύνης ώστε η γνώμη και η ψήφος μου να είναι απόλυτα καθαρή. Είναι μια σιωπηλή άσκηση, ιδιαίτερα κουραστική λόγω του όγκου των έργων, στο ν’ ακούω τις φωνές των άλλων που καταθέτουν την ψυχή τους. Η διάκριση ανάμεσα στο «μου αρέσει» και στο «είναι σημαντικό» γίνεται πιο καθαρή. Ναι, υπάρχει κόπος γόνιμος. Ανοίγει παράθυρα εκεί που εγώ θα άφηνα κλειστά και μου θυμίζει πως η λογοτεχνία δεν είναι μόνο πράξη μοναχική αλλά και πράξη κοινότητας. Αποτελεί έναν ακόμα τρόπο μάθησης για μένα.
Τι ετοιμάζετε τώρα;
Ετοιμάζω δύο βιβλία ανεβάζοντας τον αριθμό στα δεκατέσσερα. Το ένα είναι μια δίγλωσση συλλογή διηγημάτων στα Ελληνικά και Ιταλικά κι ένα έργο του Πέρση Sohrab Sepehri με δική μου ποιητική απόδοση στα Ελληνικά.
