Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
«Μπορεί να φοράς τα ίδια ρούχα 100 χρόνια και να είσαι καλοντυμένος», αναφέρει στο νέο τεύχος του δωρεάν Ακαδημαϊκού Περιοδικού «Τετράδια Πολιτισμού», ο Βασίλης Ζούλιας. Ο Έλληνας σχεδιαστής με το χαρακτηριστικό ύφος, ο άνθρωπος που έχει συνδυάσει την υπογραφή του με την κομψότητα, την υψηλή αισθητική και τη συνέπεια μιλά για την τέχνη του αλλά και τα όνειρα που δεν σταματά ποτέ να κάνει.
«Στον Έλληνα, το γούστο και η φινέτσα είναι στο DNA μας. Είμαστε στη χώρα που ξεκίνησαν τα πάντα. Εμείς διδάξαμε τον όρο καλαισθησία. Το τι έγινε στην πορεία και καταστρέψαμε ότι καλαίσθητο υπήρχε, βεβαίως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό και είμαι από τους πρώτους που το φωνάζουν. Ο Έλληνας σήμερα, τα τελευταία 50 χρόνια δε σέβεται καθόλου την πολιτιστική του κληρονομιά», παρατηρεί με την ευγένεια που τον διακρίνει όλα αυτά τα χρόνια της μακράς του διαδρομής.
Συνέντευξη για τα «ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ»: Σπύρος Πολυμέρης
Πως βλέπετε την εποχή και την αισθητική της;
Ζούμε σε μια εποχή παρακμής. Κι αυτό φαίνεται από τον τρόπο που ντυνόταν ο κόσμος στο παρελθόν, από τις παλιές φωτογραφίες, από τις ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου και πώς υπήρχε η έννοια του πολιτισμού και του πολιτισμένου σε σχέση με το ντύσιμο. Δηλαδή ακόμα και οι άνθρωποι στα χωριά ή στις επαρχιακές πόλεις, στην βόλτα τους την κυριακάτικη, όπως θυμάμαι τη μητέρα μου να μου λέει, έπρεπε οπωσδήποτε οι γυναίκες να έχουν το γάντι, το παπούτσι, το καπέλο, από όποιο κοινωνικό πλαίσιο και να ερχόντουσαν Είτε είχαν χρήματα είτε δεν είχαν θα έβρισκαν τρόπο να είναι ντυμένες έτσι. Και οι άντρες, εκτός αν ήταν εργάτες, θα ήταν με μανικετόκουμπα και κουστούμι και γραβάτα και καπέλο. Δεν πήγαινες αλλιώς σε κάποιο καφενείο.
Το μότο, το μήνυμα της τελευταίας σας επίδειξης ήταν «Μόνο η ομορφιά μπορεί να σώσει τον κόσμο». Και το έχετε πει, η μόδα δεν είναι τέχνη είναι ένας τρόπος να εκφράζεις την ομορφιά. Τι είναι ομορφιά;
Την ομορφιά μπορεί κανείς να την ανακαλύψει παντού. Υπάρχει το αντικειμενικά όμορφο και το υποκειμενικά όμορφο, γιατί η ομορφιά βρίσκεται παντού. Ένα όμορφο σώμα δεν μπορεί να είναι μόνο το λεπτό. Εξού και ο Μποτερό έκανε αυτές τις υπέροχες γυναίκες και ξέρουμε και σήμερα, εκτός του ότι υπάρχει αυτή η τρέλα με το αδύνατο σώμα, οι άντρες προτιμούν τις γυναίκες με καμπύλες. Δεν θέλουν να πέφτουν σε κόκκαλα.
Η woke ατζέντα φαίνεται ότι δεν έχει επηρεάσει το έργο σας. Δεν αναφέρομαι στο σεξουαλικό προσανατολισμό αλλά είναι μια ατζέντα η οποία ακυρώνει την εικόνα της γυναίκας αλλά και του άντρα.
Γι’ αυτό και ονομάσαμε την επίδειξη «Beautiful», γιατί η woke agenda μαζί με τα εμβόλια και όλα τα άλλα θέλει να επιβάλλει την ασχήμια.
Τι εννοείτε όταν λέτε άσχημο;
Να σας πω… Είδαμε σε μια τελευταία επίδειξη του Martin Margiela στο Παρίσι, τα στόματα των μοντέλων να είναι καρφωμένα σε 4 πλευρές. Ήταν ένα αποτροπιαστικό, φοβιστικό θέαμα που ενώ αυτή τη φορά τα ρούχα ήταν όμορφα καi φορέσιμα, το περιεχόμενο ήταν αποκρουστικό. Επίσης, είδαμε τις καταχωρήσεις πριν από 2 χρόνια του Οίκου Balenciaga που είχαν παιδοφιλία, και έγινε μεγάλο σκάνδαλο αλλά δεν άγγιξε το χώρο της μόδας. Άργησαν να μιλήσουν οι άνθρωποι της μόδας, η Anna Wintour άργησε, η Kim Kardashian άργησε να κάνει δήλωση, το άφησαν να περάσει έτσι. Και αυτό είναι κομμάτι της woke ατζέντας. Και ενώ εγώ με το παρελθόν που είχα σαν fashion editor, αναγνωρίζω το σκοτεινό κομμάτι ενός δημιουργού και βλέπω την καλλιτεχνική υπόσταση κάποιων δημιουργών, σήμερα όμως βλέπω και το μαύρο κομμάτι της ατζέντας που έχει να κάνει με την μαύρη, αρνητική πλευρά, με ό,τι αυτή η έννοια μπορεί να εμπεριέχει. Θέλουν να δημιουργήσουν βαθιά σύγχυση στον κόσμο. Βέβαια το καλό νικάει πάντα, το φως νικάει το σκοτάδι. Δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι στρέφονται στην προσευχή, στο διαλογισμό. Αυτό έγινε και μια τάση σήμερα, δεν γίνεται να μην διαλογίζεσαι με κάποιο τρόπο. Παράλληλα με το αρνητικό που πάνε να μας το φορέσουν με το ζόρι και μέσα από τη μόδα, γιατί η μόδα έχει μεγάλη απήχηση, και υπάρχει μια σειρά σχεδιαστών όπως ο Rick Owens ή η Balenciaga που ευθυγραμμίζονται ή που υποστηρίζουν αυτή τη μαύρη πλευρά. Και ο Alexander Mc Queen, ήταν ένας καταραμένος καλλιτέχνης της μόδας αλλά αυτή η σκοτεινή αίσθηση που έδινε στα show του και στις collection του είχε μια ομορφιά. Ενώ αυτό σήμερα είναι κάτι άλλο.
Επαναλαμβάνετε πολλές φορές στις συνεντεύξεις σας την λέξη στυλ, την έννοια του στυλ. Τελικά τι είναι το στυλ;
Είναι σίγουρα κάτι που δεν αγοράζεται, δεν μπορείς να πεις θα δώσω ένα εκατομμύριο και θα αποκτήσω στυλ. Δεν αποκτιέται με τίποτα. Μπορεί να φοράς τα ίδια ρούχα 100 χρόνια και να είσαι καλοντυμένος. Εγώ έμπαινα πάντα στις λίστες των πιο καλοντυμένων αλλά αγαπώ να φοράω αυτό το σακάκι που το έχω αγοράσει το 2007. Κι όμως δεν έχω αλλάξει τίποτα στον τρόπο που ντύνομαι και δεν φοράω τίποτα διαφορετικό. Αν κάνουμε αυτή τη λίστα των 10 πιο καλοντυμένων είμαι μέσα αλλά δεν έχω πολλά ρούχα. Πάρτε για παράδειγμα τη Μελίνα Μερκούρη. Αυτή τη γυναίκα την κοίταγες, ακόμα κι αν φόραγε ένα τσουβάλι. Αυτούς τους ανθρώπους δεν κοιτάς ποτέ τι φοράνε. Έχουν κάτι στην αύρα τους, στον τρόπο που περπατάνε, στην όλη παρουσία τους. Ο τρόπος που μια γυναίκα κάθεται σταυροπόδι, ο τρόπος που καπνίζει -και δε σ ενοχλεί- ο τρόπος που φέρεται. Είναι θέμα υπόστασης ατόμου και όχι τόσο εμφάνισης.
Τι δεν έχετε πραγματοποιήσει ακόμα; Ένα μεγάλο όνειρο, όχι η επόμενη επίδειξη.
Είμαι ένας άνθρωπος που έχει δει τα όνειρά του να πραγματοποιούνται. Όχι όλα, γιατί αισθάνομαι ακόμα νέος και έχω πράγματα μπροστά μου. Περισσότερο κάνω μια λίστα στόχων που περιέχουν το όραμα μου. Για παράδειγμα, έλεγα πέρυσι ότι αυτά τα ρούχα που φτιάχνω πρέπει να έχουν μια στέγη μόνα τους. Και καταφέραμε φέτος να ανοίξουμε σε ένα μεγάλο resort ξενοδοχείο με μια συλλογή prêt-à-porter, μια κίνηση που είχε αρκετό ρίσκο και φόβο. Ήταν η κίνηση ματ του καλοκαιριού και αυτό που οραματιζόμουν για τη Maison Zοulias πήρε σάρκα και οστά και είχε και πάρα πολύ καλό αποτέλεσμα, δηλαδή έγινε έτσι όπως ακριβώς το σκεφτόμουν. Ο φόβος και το ρίσκο θα υπάρχει αλλά σημασία έχει να κάνουμε αυτό που φοβόμαστε για να το βλέπουμε να εξαφανίζεται. “Do what you fear and fear disappears” λένε οι Άγγλοι και συμφωνώ απόλυτα. Έχω στόχους και όνειρα κι αυτό δεν σταματάει, το είχα από πολύ μικρό παιδί. Ήθελα να δουλέψω στη μόδα από πολύ μικρός και στα δεκάξι μου έκανα την πρώτη μου φωτογράφιση. Πόσο πιο πολύ μικρός μπορείς να κάνεις επαγγελματική φωτογράφιση;
Ποια είναι η σχέση σας με το λάθος; Ένα ασύμμετρο κόψιμο, μια αστοχία, μια έλλειψη, ένα απρόβλεπτο χρώμα.
Πιστεύω ότι στη ζωή δεν υπάρχει τίποτε λάθος. Ειδικά στο ρούχο, τα λάθη μπορεί να γίνουν ευλογία στην πορεία. Μου έχει συμβεί αυτό το λάθος να έχει γίνει best seller. Όχι μόνο λάθος αλλά καμιά φορά και εσκεμμένα, από ανάγκη. Σε μια περίπτωση, πριν κάποια χρόνια, δεν έφτανε το ύφασμα και έβαλα ένα συνδυασμό που στη χρωματική παλέτα ήταν τελείως λάθος. Δηλαδή φούξια με λεμονί δεν πάει. Στην περίπτωση αυτή όμως λέω, παιδιά δεν προλαβαίνουμε. Βάλτε λεμονί πάνω και κάτω και στη μέση φούξια και ο Θεός βοηθός. Μετά μου λέει μια κυρία, κύριε Ζούλια πώς το σκεφτήκατε αυτό; Τι όμορφο που είναι αυτό, το θέλω. Από ανάγκη το κάναμε αλλά τελικά καταλάβαμε ότι το φούξια με το λεμονί ταιριάζει πάρα πολύ.
Τελικά, ο Έλληνας έχει γούστο ή φινέτσα;
Στον Έλληνα, το γούστο και η φινέτσα είναι στο DNA μας. Είμαστε στη χώρα που ξεκίνησαν τα πάντα. Εμείς διδάξαμε τον όρο καλαισθησία. Το τι έγινε στην πορεία και καταστρέψαμε ότι καλαίσθητο υπήρχε, βεβαίως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό και είμαι από τους πρώτους που το φωνάζουν. Ο Έλληνας σήμερα, τα τελευταία 50 χρόνια δε σέβεται καθόλου την πολιτιστική του κληρονομιά. Ένα παράδειγμα είναι το κλείσιμο ουσιαστικά του Zonar’s. Πέρασα τη μέρα που έκλεινε και είδα τα καθίσματα που είχε καθίσει όλη η σύγχρονη διανόηση, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης που είχε έρθει στην Ελλάδα. Ο Γκάτσος, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις… τα είχαν πετάξει στο πεζοδρόμιο. Δεν το πίστευα αυτό. Και στην παρατήρηση μου ο υπεύθυνος, μου λέει… «έλα μωρέ παλιατζούρες». Αυτό το πολεμάω με κάθε τρόπο. Η Ομόνοια των αρχών του περασμένου αιώνα, ένα άλλο παράδειγμα. Τη γκρέμισαν, έκαναν το σιντριβάνι…έφτιαξαν μετά 10 πλατείες, τη μια πάνω στην άλλη και επιστρέφουμε στο σιντριβάνι που το κάνουμε τετράγωνο. Πουθενά στον κόσμο δεν πειράζουν τις πλατείες. Το ίδιο και στο Σύνταγμα. Οι Γάλλοι στην Επανάσταση έκοβαν τα κεφάλια αλλά στις Βερσαλλίες δεν έκαναν καμιά ζημιά. Που είχαν θυμό και με το δίκιο τους. Εμείς πουλήσαμε τα Μάρμαρα του Παρθενώνα με τη συμμετοχή και Ελλήνων. Είναι ένα μοναδικό μνημείο. Γι’ αυτό και ήμουν αντίθετος με τα Gucci στην Ακρόπολη. Ίσως, μόνο, ο Σύλλογος Ελλήνων Σχεδιαστών να κάνει μια και μόνη εμφάνιση.
