της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Facebook: Agapi Korbe)
Στη διεθνή ιατρική έχουν καταγραφεί χιλιάδες σπάνιες παθήσεις.
Καμία, όμως, δεν συγκρίνεται με αυτή που θερίζει τους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την Οξεία Επιλεκτική Αμνησία.
Πρόκειται για μια εξαιρετικά περίεργη ασθένεια που προσβάλλει μόνο όσους έχουν δημόσιο χρήμα στα χέρια τους και ξαφνικά καλούνται για εξηγήσεις. Σύμφωνα με στατιστικά της προανακριτικής, 9 στους 10 εμπλεκόμενους εμφανίζουν το ίδιο μοτίβο αντίδρασης. Ο δέκατος προτίμησε τη σιωπή.
Τα συμπτώματα είναι σαφή και εντυπωσιακά ομοιόμορφα:
- Ξαφνική απώλεια μνήμης, ακριβώς τη στιγμή της ερώτησης
- Ικανότητα να θυμάσαι πρόσωπα σε γλέντια, αλλά όχι υπογραφές σε έγγραφα
- Επιλεκτική θολούρα σε ποσά, ημερομηνίες, διαδικασίες, ονόματα
- Υπερφυσικά καλή τύχη σε λαχεία, τζόκερ και ξαφνικά κέρδη
- Αλλαζονική πεποίθηση αθωότητας, ασχέτως αποδεικτικών
- Αλεξίσφαιρη ψυχραιμία, τύπου Ζωής Κωνσταντοπούλου
Από τα καταγεγραμμένα περιστατικά, ξεχωρίζει (και όχι άδικα) το κρούσμα της Καλλιόπης Σεμερτζίδου. Εδώ η ασθένεια δεν εκδηλώθηκε απλώς. Άνθισε.
Η ασθενής θυμήθηκε στην αρχή της αφήγησης ότι κατέχει καλλιέργειες με αρωματικά βότανα.
Το οποίο είναι όμορφο, αγνό, ποιητικό. Σχεδόν τη φαντάζεσαι να μαδάει λεβάντες το χάραμα.
Όλα πήγαιναν καλά μέχρι να ακούσει για τη «γίδα στην πλάτη».
Εκεί η συνειρμική μανούβρα ήταν εντυπωσιακή: «Δεν είμαι κτηνοτρόφος, είμαι αγρότισσα».
Μετά από αυτό, σε κάθε ερώτηση πάταγε restart χωρίς να φορτώνει.
Ξεχνούσε ποσά, πρόσωπα, ημερομηνίες, χωράφια, φωτογραφίες, τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Καλά αυτό είναι το μόνο που της συγχωρούμε.
Θυμόταν μόνο ό,τι δεν είχε καμία σχέση με το αντικείμενο της υπόθεσης.
Όπως, για παράδειγμα, ότι αγαπάει τον σύντροφό της και ότι δεν είναι μαζί του για τα λεφτά.
Δήλωση πραγματικά τρυφερή, ιδίως όταν το ζευγάρι συμπτωματικά μοιράζεται όχι μόνο καλή χημεία, αλλά και κάτι δεσμευμένα εκατομμύρια.
Η αγάπη, άλλωστε, όλα τα νικά και όλα τα κερδίζει. Ακόμη και το Τζόκερ, κι ας μη θυμάσαι πόσες φορές.
Υπάρχει, βλέπετε, αυτό το στατιστικό θαύμα που συνοδεύει σχεδόν όλους τους εμπλεκόμενους: η υπερφυσική τους τύχη. Μια τύχη τόσο επαναλαμβανόμενη και επιλεκτική, που θα έπρεπε να μελετάται ως ξεχωριστή διαταραχή.
Κάποιοι κακοπροαίρετοι, βέβαια, μπερδεύουν τη θεωρία πιθανοτήτων με την τέχνη του ξεπλύματος. Βλέπουν ένα γαλάζιο στέλεχος να κερδίζει τρεις φορές λαχείο και αντί να πουν «μπράβο, ο άνθρωπος έχει άστρο», ψάχνουν γραμμές σύνδεσης.
Η αλήθεια, όμως, είναι προσβλητικά απλή:
Οι πιθανότητες να κερδίσεις είναι μικρές, ναι. Αλλά όχι μηδενικές.
Κάπου, κάποιος, κάθε μέρα κερδίζει. Δεν γίνεται όλα να συμβούν στη θεία σου τη Φωφώ που παίζει «5, 12, 19, 33, 45» γιατί αυτά της ήρθαν στον ύπνο.
Το σύμπαν θέλει ισορροπίες: καμία φορά η θεία Φωφώ, δυο η Σεμερτζίδου, τρεις ο σύντροφός της, τέσσερις ο Χασάπης. Δεν έχει κάτι προσωπικό το σύμπαν. Τόσα μπορεί, τόσα κάνει κι αυτό. Οι πιθανότητες αυξάνονται με σύστημα. ΤΟ σύστημα.
Στο επόμενο στάδιο της ασθένειας εμφανίζεται το αγαπημένο μου σύμπτωμα: η ακλόνητη πεποίθηση αθωότητας. Ένα σπάνιο είδος αυτοπεποίθησης που μπροστά σε γίδες, λαχεία, Φερράρι και καταθέσεις, νιώθεις δικαιότερος από τον δικαστή και αθωότερος από τα δεδομένα που σε διαψεύδουν.
Και μετά έρχεται το τελικό στάδιο: η πλήρης απώλεια ενσυναίσθησης.
Εκεί ο ασθενής έχει πλέον χάσει κάθε αίσθηση μέτρου και αξιοπρέπειας. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα η φράση: «Τι να κάνω για να δικαιωθώ; Απεργία πείνας στον Άγνωστο Στρατιώτη;» Είναι το σημείο όπου ο ασθενής νομίζει ότι μπορεί να μετατρέψει ένα τοπόσημο μνήμης σε σκηνικό αυτοδικαίωσης. Η αλαζονεία δεν είναι παρενέργεια της εξουσίας. Είναι προαπαιτούμενο πρόσβασης σε αυτήν.
Ο βυθός μπορεί να είναι μαύρος για τους πολλούς.
Αλλά για τους λίγους ανάβει πάντα ένα φως: ένα λαχείο, μια επιδότηση, μια μετάθεση.
Κι αυτοί οι λίγοι, δεν έχει σημασία τι δεν θυμούνται να πουν, αλλά τι θυμούνται να πουν. Τι θεωρούν λογικό, τίμιο, ταιριαστό να ακουστεί δημόσια.
Το βασικό ερώτημα είναι αν θα θυμόμαστε εμείς.
Γιατί κάποιος πρέπει να έχει μνήμη σε αυτή τη χώρα. Και προφανώς, δεν περιμένουμε να την έχουν τα χρυσόψαρα.
Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;
Υπάρχουν. Αλλά για πόσο ακόμη θα τα ταΐζουμε να λάμπουν;
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
