Η Μαρία στο γύρο των… πάντων
Τις τελευταίες εβδομάδες, ένα όνομα κυκλοφορεί σε διαδρόμους, καφέ, κομματικά γραφεία και κινητά πολιτικών συμβούλων: η Μαρία Καρυστιανού. Γιατί; Διότι, όπως μαθαίνουμε, η Μαρία αποφάσισε τους να δει όλους. Κι όταν λέμε όλους, εννοούμε όλους. Μου ψιθυρίζουν ότι έφτασε μέχρι και σε συνάντηση με τον Αντώνη. Ναι, τον γνωστό Αντώνη. Λογικό αν το σκεφτεί κανείς: η Μαρία έχει ακόμη ρεύμα. Μικρό; Μεγάλο; Θα φανεί. Πάντως έχει.
Σκανάροντας πρόσωπα και κόμματα
Η Μαρία έψαχνε, ψάχνεται και, απ’ ό,τι φαίνεται, θα συνεχίσει να ψάχνεται. Ζωή Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλος; Μάλλον δύσκολο ταίριασμα. Καραχάλιος και Νικολόπουλος; Λένε πως νόμιζε ότι έπιασε φλέβα χρυσού, αλλά η ιστορία έχει δείξει ότι πολλά «φλέβα χρυσού» στη χώρα αυτή αποδεικνύονται γύψος. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η φήμη ότι είδε μέχρι και τον πρόεδρο Πάνο. Τον ξέρετε τον πρόεδρο Πάνο, δεν χρειάζονται επεξηγήσεις.
Κι όμως, όταν κάποιοι τολμούσαν να αναφέρουν την πιθανότητα νέου κόμματος, τους στόλιζαν ως υβριστές των συγγενών. Το αφήγημα ήθελε πρίγκιπα να εμφανιστεί την κατάλληλη ώρα. Μόνο που, όπως συμβαίνει συχνά στα παραμύθια, πρίγκιπας δεν υπάρχει…
Το ερώτημα που καίει
Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα που με τρώει:
Αν η Μαρία προχωρήσει τελικά σε κόμμα, θα συμμετέχει η φίλη μου Δέσποινα Κουτσούμπα από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ; Γιατί, όλο αυτό το διάστημα που ήταν δίπλα στη Μαρία, δεν γίνεται να μην έπεσε πάνω σε Καραχάλιο και Νικολόπουλο. Η Δέσποινα είναι παλιά καραβάνα του συνδικαλισμού και της πολιτικής. Θα πρέπει να είχε διαβάσει τη «φάση» από νωρίς…
Το μεγάλο μυστήριο
Πηγές μου —εμπιστοσύνης, όχι της σειράς— επιμένουν ότι:
Με Καμμένο η συνάντηση έγινε. Τελεία.
Με Καραχάλιο έχουν βρεθεί περίπου… είκοσι πέντε φορές. Όχι μία, όχι δύο. Είκοσι πέντε.
Και τώρα, το ζουμερότερο: υπάρχει πληροφορία για συνάντηση με Σαμαρά.
Δεν έχει διασταυρωθεί ακόμη, το λέω ευθέως. Αλλά η πηγή μου δεν είναι τυχαία.
Επίλογος χωρίς παραμύθια
Όποιος νομίζει ότι αυτή η ιστορία τελείωσε, κάνει λάθος. Η Μαρία φαίνεται να έχει αποφασίσει: θέλει κόμμα. Είναι δικαίωμά της. Το αν της το επιτρέπουν —πολιτικά, θεσμικά, ή επικοινωνιακά— είναι άλλη κουβέντα.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα παραμύθια τελειώνουν όταν το κοινό σταματά να πιστεύει στον πρίγκιπα. Κι εδώ ο κόσμος, καλώς ή κακώς, ξυπνάει.
Το «3» που έφερε χαμόγελα
Στο Μαξίμου κερνάνε καφέδες. Κι όχι επειδή μπήκε χειμώνας, αλλά γιατί βλέπουν πάλι το «3» μπροστά στα ποσοστά της ΝΔ. Και δικαίως χαίρονται – δεν είναι λίγο να επιστρέφει το ψυχολογικό όριο που δείχνει ότι το κυβερνητικό στρατόπεδο κρατά ακόμη επαφή με την κοινωνική πλειοψηφία.
Ναι, αλλά…
Αν –λέω εγώ τώρα– αποφάσιζαν να ασχοληθούν λίγο παραπάνω με την κοινωνία και λίγο λιγότερο με την προσωπική πολιτική επιβίωση και την επανεκλογή, τότε μπορεί να μην έβλεπαν απλώς το «3». Μπορεί να άρχιζαν να φλερτάρουν και με το «4» σε κάνα δυο μήνες.
Γιατί το χαμόγελο μόνο δεν φτάνει
Και το ξέρουν στο Μαξίμου: η ακρίβεια δεν αστειεύεται, τα νεύρα της μεσαίας τάξης τεντώνουν, και οι μικρές καθημερινές δυσκολίες δεν ταΐζονται με δημοσκοπήσεις.
Γι’ αυτό, αν θέλουν το «3» να γίνει σταθερό και όχι φωτοβολίδα, πρέπει να πάρουν μια βαθιά ανάσα και να κατέβουν για λίγο από τα σύννεφα.
Εγώ το λέω. Εκείνοι ας κάνουν πως δεν το άκουσαν.
Η Ελλάδα στο ενεργειακό παιχνίδι των ΗΠΑ
Αθόρυβα αλλά σταθερά, η Αθήνα μπαίνει στο σκληρό ενεργειακό παιχνίδι της Ουάσινγκτον. Η συμφωνία ΔΕΠΑ–Naftogaz για μεταφορά αμερικανικού LNG στην Ουκρανία με αφετηρία την Αλεξανδρούπολη, δεν είναι μια ακόμη εμπορική πράξη, αλλά μήνυμα προς πολλές κατευθύνσεις: η Ελλάδα δεν είναι απλώς πέρασμα, αλλά ενεργειακός κόμβος και πάροχος ασφάλειας για μια Ευρώπη που κόβει οριστικά τον ομφάλιο λώρο από το ρωσικό αέριο.
Η σφραγίδα Γκιλφόιλ και ο νέος άξονας
Η παρουσία της Κίμπερλι Γκιλφόιλ στο Μαξίμου δεν ήταν τυπική. Ήταν πολιτικό σήμα. Με τη διοίκηση Τραμπ να μετατρέπει το LNG σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής, η Ελλάδα γίνεται κανάλι διείσδυσης του αμερικανικού φυσικού αερίου στην Ευρώπη, μέσω του διαδρόμου:
Ελλάδα – Βουλγαρία – Ρουμανία – Μολδαβία – Ουκρανία.
Το project ενεργοποιείται Δεκέμβριο 2025, σε μια στιγμή που η Ουκρανία δέχεται επιθέσεις σε κρίσιμες ενεργειακές υποδομές. Η Αθήνα δεν προσφέρει απλώς υποδομές. Προσφέρει στρατηγική ανάσα στο Κίεβο.
Πολιτική απάντηση στα περί «αδυναμίας» με Τραμπ
Στο κυβερνητικό στρατόπεδο διαβάζουν τη συμφωνία ως απάντηση σε όσους υποστήριζαν ότι η Ελλάδα είχε «χαμηλό σήμα» στην Ουάσινγκτον υπό τη νέα διακυβέρνηση. Αντιθέτως, ο ενεργειακός ρόλος της χώρας λειτουργεί ως νόμισμα ισχύος στις συναλλακτικές ισορροπίες Τραμπ.
Η μεγάλη εικόνα
Η Αλεξανδρούπολη δεν είναι πια απλώς μια υποδομή LNG. Είναι κομμάτι ενός ευρύτερου ενεργειακού και γεωπολιτικού παζλ, στο οποίο η Ελλάδα επενδύει για να κατοχυρώσει θέση μόνιμου συνομιλητή των ΗΠΑ στα ενεργειακά της Ευρώπης.
Το είπε και ο Μητσοτάκης στον Ζελένσκι:
Η Ελλάδα είναι πάροχος ενεργειακής ασφάλειας.
Και σε αυτό το επίπεδο, δεν μιλάμε για σύμβολα. Μιλάμε για ισχύ.
Δημοσκοπήσεις που τρομάζουν
Η Κουμουνδούρου βρίσκεται σε μια από τις πιο κρίσιμες καμπές της πορείας της. Οι δημοσκοπήσεις επιμένουν χαμηλά και δεν λείπουν όσοι φοβούνται ακόμη και το ενδεχόμενο προσέγγισης του ορίου του 3%. Ο Σωκράτης Φάμελλος προσπαθεί να κρατήσει το κόμμα όρθιο, με τη συζήτηση περί «προοδευτικής συνεννόησης» να επιστρέφει διαρκώς στο τραπέζι.
Ένα κόμμα σε κομμάτια
Από το 2015 και μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διασπαστεί σε πέντε διαφορετικούς δρόμους: ΛΑΕ, ΜέΡΑ25, Πλεύση Ελευθερίας, Νέα Αριστερά, Κίνημα Δημοκρατίας. Σήμερα ένα νέο ενδεχόμενο, αυτό της ίδρυσης κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα, οδηγεί το κόμμα σε νέα περιδίνηση. Πολλοί βουλευτές βρίσκονται σε «προθάλαμο αναμονής», ενώ η διαφοροποίηση Πολάκη και όσων τον ακολουθούν λειτουργεί σαν επιπλέον αγκάθι στη στρατηγική Φάμελλου.
Το δίλημμα του Τσίπρα
Το μεγάλο ερώτημα είναι πότε θα μιλήσει ο πρώην πρωθυπουργός. Άλλοι εκτιμούν ότι μια γρήγορη ανακοίνωση θα ξεκαθαρίσει το τοπίο, άλλοι ότι μια καθυστερημένη κίνηση, κοντά στις εκλογές, θα μοιάζει περισσότερο με φυσικό κλείσιμο ενός ιστορικού κύκλου. Κανείς όμως δεν μπορεί να αγνοήσει ότι οι αποφάσεις του Αλέξη Τσίπρα θα κρίνουν και τις επόμενες κινήσεις πολλών στελεχών.
Το τείχος με το ΠΑΣΟΚ
Ο Φάμελλος επιμένει στη γραμμή της συνεργασίας των προοδευτικών δυνάμεων, όμως το ΠΑΣΟΚ δεν δείχνει καμία διάθεση για κοινό ψηφοδέλτιο. Η απόσταση παραμένει βαθιά, παρότι οι δύο χώροι διεκδικούν σχεδόν το ίδιο ακροατήριο. Το πρόβλημα για την Κουμουνδούρου είναι πως ο εγκλωβισμός στη δημοσκοπική στασιμότητα αποδεικνύεται καθημερινά όλο και πιο ασφυκτικός.
Η ημερομηνία που καίει
Όλα τα βλέμματα στρέφονται στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στο Παλλάς, στις αρχές Δεκεμβρίου. Δεν θα μετρηθούν μόνο όσοι θα δώσουν το παρών, αλλά κυρίως όσοι θα απουσιάσουν. Στο παρασκήνιο θεωρείται βέβαιο ότι η εκδήλωση θα λειτουργήσει ως άτυπο τεστ προθέσεων, τόσο για στελέχη της Κουμουνδούρου όσο και για πρόσωπα που κινούνται ευρύτερα στον χώρο της Κεντροαριστεράς.
Το μεγάλο ερώτημα
Το 2026 δεν είναι απλώς μια χρονιά εκλογών για τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι το έτος που θα απαντήσει αν το κόμμα μπορεί να ξαναγίνει πυλώνας του πολιτικού συστήματος ή αν θα μείνει ως ανάμνηση μιας άλλης εποχής. Η ιστορία του ξεκίνησε ως δύναμη ανατροπής. Τώρα πρέπει να αποδείξει αν μπορεί να σταθεί ως δύναμη συνέχειας ή αν ο κύκλος έχει, οριστικά, κλείσει.
Χαμηλές καρέκλες, αλλά ψηλές εντάσεις
Στην Πανόρμου, εκεί όπου παραδοσιακά το ΠΑΣΟΚ θεωρεί ότι «χτυπά η καρδιά του», η Ολομέλεια του 7ου διαμερίσματος έμοιαζε περισσότερο με καρδιογράφημα σε flatline. Παρόντες ο γραμματέας Ανδρέας Σπυρόπουλος και ο μοναδικός βουλευτής της Α’ Αθήνας, Παύλος Γερουλάνος. Οι θέσεις λίγες, οι φωνές όχι και τόσο.
Η «βελόνα» που πόνεσε
Ο Γερουλάνος, συνήθως ήρεμος και θεσμικός, άκουσε τα άκουσε. Στελέχη του ζήτησαν εξηγήσεις για τις δημόσιες παρεμβάσεις του και κυρίως για την περίφημη «βελόνα» των δημοσκοπήσεων, που λέγεται πως ενόχλησε περισσότερο από όσο παραδέχονται κεντρικά. Κάποιοι είπαν ότι «δεν βοηθά το κόμμα», άλλοι ότι υπονομεύει τη γραμμή σταθερότητας που προσπαθεί να περάσει η Χαριλάου Τρικούπη. Οι τόνοι ανέβηκαν, έστω και αν ο χώρος δεν το σήκωνε.
Έσβησε η φωτιά ή απλώς σκεπάστηκε;
Ο βουλευτής προσπάθησε να χαμηλώσει τους παλμούς, διαβεβαιώνοντας πως στόχος του ήταν να στηρίξει και όχι να ανοίξει εσωτερικό μέτωπο. Αν έπεισε, δεν βγήκε συμπέρασμα. Πάντως, όσοι ήταν εκεί λένε ότι η «βελόνα» τελικά τσίμπησε πολύ περισσότερους απ’ όσους περίμενε ο Παύλος.
Το 7ο διαμέρισμα υπήρξε κάποτε θερμοκήπιο στελεχών και ιδεών. Σήμερα, μοιάζει περισσότερο με αίθουσα αναμονής: πολλή κουβέντα, λίγη ενέργεια, μηδενική γραμμή. Το ΠΑΣΟΚ ψάχνει αφήγημα. Το αν θα το βρει πριν του μείνει η… βελόνα στο χέρι, μένει να φανεί.
