Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
του Ανδρέα Μαζαράκη
Τον Σεπτέμβριο του 1988 το έγκριτο βρετανικό περιοδικό Economist δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο «Ετοιμαστείτε για ένα νέο παγκόσμιο νόμισμα με το όνομα Φοίνιξ (Phoenix), μέχρι το 2018»!
Το νέο αυτό παγκόσμιο νόμισμα θα αντικαθιστούσε όλα τα εθνικά νομίσματα και θα προσέφερε μια σταθερότητα τιμών.
Αυτό θα γινόταν σχεδόν ως δια μαγείας διότι, κατά την θεωρία, επινοήθηκε για να :
1) διευκολύνει και προωθεί το διεθνές εμπόριο,
2) περιορίζει σημαντικότατους εμπορικούς και νομισματικούς πολέμους,
3) ελαχιστοποιεί τους κινδύνους μιας νομισματικής κρίσης,
4) διαγράφει τον κίνδυνο της «ανταγωνιστικής» υποτίμησης ενός εθνικού νομίσματος,
5) σταθεροποιεί τη διεθνή οικονομία,
6) αποτρέπει τις κεντρικές Τράπεζες των διαφόρων χωρών από την υποχρέωση να διατηρούν νομισματικά αποθέματα για την προστασία του εθνικού νομίσματος και
7) μειώνει την επιρροή και παγκόσμια Ισχύ των ΗΠΑ (άρα θα υποστηριχθεί και από τους ανταγωνιστές τους…).
Η αξία αυτού του νομίσματος θα καθοριζόταν από έναν διεθνή κανόνα και όχι από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης στη νομισματική αγορά ή από την κυβερνητική πολιτική μίας χώρας.
Υποστηρίζεται ότι με την εισαγωγή ενός νέου παγκόσμιου νομίσματος, θα υπήρχε αντίστοιχα ένα παγκόσμιο όφελος (μόνο για μια φορά) 36 τρισ. δολαρίων, από την αυτόματη αύξηση των στοιχείων του παγκόσμιου ενεργητικού (μικρότερα επιτόκια, μικρότερο ρίσκο). Θα υπήρχε επίσης ένα πρόσθετο, ετήσια επαναλαμβανόμενο, παγκόσμιο όφελος –τρισ. δολαρίων, που αποτελεί την εξ’ ορισμού αύξηση του διεθνούς ενεργητικού.
Η πορεία λοιπόν προς την εγκαθίδρυση του “Φοίνιξ” ως παγκόσμιο νόμισμα θα περνούσε αρχικά από την ομαδοποίηση των εθνικών νομισμάτων και των νομισματικών ενώσεων, που θα περιελάμβαναν την Ευρώπη, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, μια Αφρικανική ένωση, και μια Ασιατική ένωση. Μια αντίστοιχη Βορειοαμερικανική Ένωση, που θα περιλαμβάνει τις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό, συζητήθηκε επίσης από τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ το 1987 στο Cernobbio της Ιταλίας, όπως έχει αποκαλύψει από εσωτερικές πληροφορίες εντός της Λέσχης ο γνωστός «κυνηγός» των διασκέψεων της, δημοσιογράφος Jim Tucker. Όπως για την Ευρώπη σχεδιάστηκε ένα κοινό νόμισμα -το Ευρώ: έτσι και για τη Βορειοαμερικανική Ένωση έχει σχεδιαστεί ένα κοινό νόμισμα, το Amero, που υποτίθεται κάποια στιγμή θα αντικαταστήσει το δολάριο.
Αντίστοιχο ενιαίο νόμισμα προβλέπετο να προωθηθεί και στο τρίτο κέντρο εξουσίας της Ασίας που διαχειρίζεται η Τριμερής Επιτροπή. Τελικά όμως τα τρία αυτά ισχυρά νομίσματα, κατά το Μέγα Σχέδιο, προορίζονταν να ενωθούν, όπως και τα αντίστοιχα κέντρα, σε ένα ενιαίο Παγκόσμιο Νόμισμα. Δηλαδή, οι νομισματικές αυτές ενώσεις θα ενώνονταν με έναν ανάλογο τρόπο όπως τα σημερινά Ειδικά Δικαιώματα Ανάληψης (SDR) του ΔΝΤ, τα οποία είναι ένα «καλάθι νομισμάτων» (δολαρίου, στερλίνας, ευρώ και γεν), για να σχηματίσουν ένα ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα, δηλαδή το Φοίνιξ.
Να αναφέρουμε εδώ ότι η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε το 1973 από τον γνωστό Αμερικανό δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία Ντέιβιντ Ροκφέλερ, με βάση τις Ιδέες του Πολωνοαμερικανού Ζμπίγκνιου Μπρεζίνοκι, συμβούλου ασφαλείας, τότε, της κυβέρνησης Κάρτερ. Απαρτίστηκε αρχικά από μέλη τής, «συμμάχου» της, Λέσχης Μπίλντερμπεργκ και έφτασε να διαχειρίζεται, όπως φημολογείται, το 60% του παγκόσμιου πλούτου, ξεπερνώντας έτσι σε ισχύ τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, που διαχειρίζεται ένα μικρότερο ποσοστό (33%). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί, μαζί με τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, την Καπιταλιστική Διεθνή! Η ισχύς της Τριμερούς Επιτροπής απορρέει άμεσα από το Διεθνές Τραπεζικό Σύστημα, τη Χρηματοπιστωτική Αγορά και τη δύναμη των Πολυεθνικών Καρτέλ. Παρότι αυτή λειτουργεί σαν μια δεξαμενή σκέψης (think tank) με ισχυρή πολιτική και οικονομική επιρροή, αρκετές φορές μέλη της προωθούνται σε υψηλές κυβερνητικές θέσεις για να προωθήσουν και να εξυπηρετήσουν τα σχέδιά της.
Για παράδειγμα, ο τέως πρωθυπουργός, της Ελλάδας, Λουκάς Παπαδήμος και ο τέως πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, είναι και οι δυο μέλη της Τριμερούς Επιτροπής και διορίστηκαν μάλιστα στις θέσεις τους σε αντίστοιχα χρονικά διαστήματα. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τον τότε πρόεδρο της, Ε.Κ.Τ. Μάριο Ντράγκι. Τρεις δηλαδή κορυφαίοι τεχνοκράτες της Ευρωζώνης που αποτελούν εξέχοντα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής βρέθηκαν σε αντίστοιχες, νευραλγικές θέσεις στην ΕΕ διαχειριζόμενοι την κρίση χρέους της. Αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο! Η γαλλική Le Monde αναφερόμενη σε αυτό το γεγονός μίλησε για μια “κυβέρνηση Goldman Sachs” στην Ευρώπη! H ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε στη δεκαετία του 1950 και προωθήθηκε αρχικά σαν εμπορική ένωση και μετά σαν νομισματική ένωση. Εννοείται ότι η οικονομική και πολιτική της ένωση ήταν ο στόχος για την πλήρη ολοκλήρωσή της από τη Λέσχη, Μπίλντερμπεργκ
Πολλοί ήταν οι επώνυμοι που είχαν μιλήσει για την ανάγκη ύπαρξης ενός παγκόσμιου νομίσματος, με όλες τις ιδιότητες και τα προτερήματα που του απέδιδαν διάφοροι οικονομολόγοι
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 οι Αμερικανοί εγκατέλειψαν αυτό το σταθερό σύστημα ισοτιμιών, με βάση τον κανόνα του χρυσού συναλλάγματος (Gold Exchange Standard), που είχαν εξασφαλίσει οι συμφωνίες του Bretton Woods. Σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν η ποσότητα του νομίσματος που μπορούσε να κυκλοφορήσει μία χώρα ήταν συνάρτηση των αποθεμάτων χρυσού ή/και ξένου συναλλάγματος που κατείχε η κεντρική Τράπεζα της κάθε χώρας. Εγκαταλείποντας το σύστημα ισοτιμιών και τον κανόνα του χρυσού συναλλάγματος, οι Αμερικανοί μπορούσαν να τυπώνουν ελεύθερα δολάρια, ανάλογα με τις ανάγκες τους.
Πολλοί, από τότε, έχουν προβλέψει ότι η φούσκα του χρέους, που άρχισε σιγά-σιγά να διογκώνεται, θα έφτανε κάποια στιγμή, μετά από μερικές δεκαετίες, σε μια ανεξέλεγκτη κατάσταση, που θα καθιστούσε επιτακτική την αντικατάσταση των σημαντικότερων διεθνών νομισμάτων από ένα κοινό νόμισμα, αφού αυτά θα είχαν χάσει τελικά την αξία τους από την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία του. νέου χρήματος χωρίς αντίκρισμα. Αυτό το νόμισμα δεν ήταν άλλο από τον «Φοίνικα», που όπως δείχνει η εικόνα του. εξωφύλλου του περιοδικού Economist, τον Σεπτέμβριο του 1988, αναγεννιέται από τις στάχτες των παλαιότερων χαρτονομισμάτων. (Και βέβαια θυμίζει τον ελληνικό Φοίνικα του Καποδίστρια…)
Ένας από τους βασικούς τρόπους που χρησιμοποιεί η «Κεφαλαιοκρατική Διεθνής» για να προωθεί τα σχέδιά της είναι η δημιουργία κατάλληλων σοκ και «άλυτων», φαινομενικά, προβλημάτων, τα οποία στη συνέχεια σπεύδει η ίδια να επιλύσει με τις έτοιμες λύσεις της,
Το άρθρο του Economist του Σεπτεμβρίου 1988 προέβλεπε ότι η παγκόσμια προσφορά του «Φοίνικα» θα ρυθμιζόταν από μια νέα Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα, που θα αποτελούσε ίσως τη μετεξέλιξη του ΔΝΤ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τρεις μήνες πριν φυλακισθεί και αποπεμφθεί από το ΔΝΤ, ο πρόεδρός του, Ντομινίκ Στρος Καν, είχε μιλήσει για το πώς οραματιζόταν την έξοδο από την παγκόσμια οικονομική κρίση με τη δημιουργία ενός παγκόσμιου νομίσματος που θα είχε σαν βάση τα «Ειδικά Δικαιώματα Ανάληψης» (Special Drawing Rights, ή SDR), το εικονικό δηλαδή νόμισμα που χρησιμοποιεί το ΔΝΤ στις συναλλαγές του με τις κυβερνήσεις. Είχε μάλιστα προτείνει την πρόσθεση των νομισμάτων των χωρών των αναδυόμενων αγορών –όπως του γουάν- στο καλάθι νομισμάτων που διαχειρίζεται το ΔΝΤ (στερλίνα, δολάριο, ευρώ και γεν). Από τη μεριά τους οι Ρώσοι πρότειναν να προστεθούν στο καλάθι αξιολόγησης των SDR και τα νομίσματα των BRICS (Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας και Κίνας).
Ο Στρος Καν δεν μίλησε ειδικά για το «Φοίνικα», αλλά για το «Bancor», το προτεινόμενο από αυτόν νέο παγκόσμιο νόμισμα, το όνομα του οποίου είχε προτείνει ο οικονομολόγος Keynes από την εποχή των συμφωνιών του Bretton Woods, όταν είχε εμφανιστεί από τότε η αναγκαιότητα ενός παγκόσμιου νομίσματος. Όπως έγραφε ο Στρος Καν: «Το δολάριο των ΗΠΑ πρέπει να αντικατασταθεί ως διεθνές αποθετικό νόμισμα και τα SDRs θα μπορούσαν να αποτελέσουν το “έμβρυο” του νέου. αυτού παγκόσμιου νομίσματος».
Μερικοί θεωρούν την συνεχιζόμενη προσωπική δίωξη του Στρος Καν και την εκπαραθύρωσή του από το ΔΝΤ ως αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της πρόωρης δημόσιας πρότασής του για ένα κοινό παγκόσμιο νόμισμα. Παρουσιάστηκε αποφασισμένος να επισπεύσει την εφαρμογή του και να πιέσει μάλιστα προς τον σκοπό αυτόν. Αξίζει να αναφέρουμε πως και ο νικητής του βραβείου Nobel για την οικονομία το 1999, Robert A. Mandell, είχε προτείνει τη χρησιμοποίηση των SDR του ΔΝΤ ως ένα παγκόσμιο νόμισμα, με το όνομα Intor, σαν ένα απαραίτητο μέσο για τη διατήρηση της σταθερότητας του διεθνούς οικονομικού συστήματος.
Οι διεργασίες για τον «Φοίνικα» (ή οποιοδήποτε άλλο όνομα) για ένα παγκόσμιο νόμισμα, προχωρούν σιωπηλά μέσα στα πλαίσια της Παγκοσμιοποίησης Και το παγκόσμιο αυτό νόμισμα θα γίνει σίγουρα κάποια στιγμή πραγματικότητα. Η όλη όμως διαδικασία και προώθησή του ελέγχονται με επιμέλεια και περίσκεψη στο παρασκήνιο και οποιαδήποτε πρόωρη δημόσια έκφρασή τους και επιτάχυνσή τους, όταν δεν είναι ακόμα ώριμες οι συνθήκες, αναγκάζουν τα πραγματικά και μυστικά αφεντικά του συστήματος να αντιδράσουν…. Σημειώνουμε ότι σε ένα άρθρο του στους Japan Times τον Νοέμβριο του 2000, ο γνωστός Τζωρτζ Σόρος παρουσίασε επίσης το όραμά του για έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο και ανακοίνωσε ότι χρειάζεται ένα νέο Bretton Woods και ότι τα SDR του ΔΝΤ έπρεπε να χρησιμοποιηθούν σε μια ευρύτερη κλίμακα…
Ο Αμερικανός ιστορικός Carol Quigley, μέντορας του Κλίντον και καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Georgetown, περιγράφει στο βιβλίο του Τραγωδία και Ελπίδα, τους στόχους της οικονομικής ελίτ που καθοδήγησαν τις συμφωνίες του Bretton Woods: “Οι δυνάμεις του οικονομικού καπιταλισμού είχαν μία διαφορετική στόχευση μακράς πνοής, τίποτε λιγότερο από την δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος οικονομικού ελέγχου που θα διευθυνόταν από μερικά άτομα που θα ήταν σε θέση να διαχειριστούν το πολιτικό σύστημα και την οικονομία σε ολόκληρο τον κόσμο.”
Αυτό το σύστημα έπρεπε να κοντρολαριστεί με φεουδαρχικό τρόπο από τις κεντρικές Τράπεζες του κόσμου, δρώντας συντονισμένα με μυστικές συμφωνίες που θα επικυρώνονταν σε ιδιωτικές συναντήσεις και συνέδρια. Η κορυφή του συστήματος θα έπρεπε να είναι η Διεθνής Ρυθμιστική Τράπεζα με έδρα τη Βασιλεία της Ελβετίας, μία Ιδιωτική Τράπεζα που ανήκει στις κεντρικές Τράπεζες (και αυτές Ιδιωτικές) ανά την υφήλιο και κατευθύνεται από αυτές». Όπως είναι λογικό και αναμενόμενο η τρέχουσα οικονομική κρίση και η επιδείνωσή της προωθεί μέσω ενός σκόπιμου τεχνητού. σοκ, ακόμα περισσότερο την ανάγκη αυτού του παγκόσμιου νομίσματος…
Η Daily Squib δημοσίευσε στις 27/11/2011 μία υποτιθέμενη συνέντευξή της με τον πολύχρονο πια Χένρυ Κίσινγκερ, όπου ο πρώην πανίσχυρος υπουργός των ΗΠΑ «αποκαλύπτει» ότι ο ΗΠΙΑ θα κτυπήσουν την Κίνα και τη Ρωσία και τελικά και το Ιράν… και θα νικήσουν γιατί είναι η μόνη υπερδύναμη. Και ότι γι’ αυτόν τον λόγο «η ΕΕ βιάζεται να σχηματίσει ένα ολοκληρωμένο υπερκράτος, γιατί ξέρουν τι έρχεται, και για να επιβιώσει, η Ευρώπη, θα πρέπει να είναι ένα συνολικά συνεκτικό κράτος. Η βιασύνη τους μου λέει ότι ξέρουν πολύ καλά ότι η μεγάλη αναμέτρηση είναi προ των πυλών»…
Παρότι αυτή η «συνέντευξη» επικρίθηκε ως μη αυθεντική αναφέρουμε το παραπάνω. κομμάτι απλά και μόνον διότι λέει ότι η ΕΕ σκέπτεται να σχηματίσει ένα «ολοκληρωμένο υπερκράτος», ενώ είναι σε όλους γνωστό ο κίνδυνος διάσπασης που προς το παρόν αντιμετωπίζει… Ψέμα — ξεψέμα, ναι, η Ευρώπη σκοπεύει να γίνει κάποτε ένα υπερκράτος και κανείς δεν φαίνεται να μπορεί να την εμποδίσει σε αυτό. Αυτό ακριβώς θέλουν και προωθούν τα μυστικά αφεντικά- θεοί αυτού του κόσμου!
