Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Today Press
της Κωνσταντίνας Δ. Καρακώστα
Επίκουρης Καθηγήτριας Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας
Ανάμεσα στα αποσπάσματα που ακούσαμε μέχρι τώρα από το βιβλίο Ιθάκη του Αλέξη Τσίπρα στέκομαι στο παρακάτω: «Ήρθε η ώρα λοιπόν να ακουστεί και η δική μου φωνή. Η ώρα να ειπωθεί η αλήθεια όπως τη βίωσα. Η δική μου αλήθεια […] Γράφω αυτό το βιβλίο γιατί νιώθω πως δεν έχω δικαίωμα να αφήσω την Ιστορία στα χέρια εκείνων που πιστεύουν πως τους ανήκει. Μόνο και μόνο επειδή σήμερα θεωρούνται νικητές…».
Δε θα σταθώ στην επιλογή του μπλε φόντου, ούτε στον εύγλωττο τίτλο της Ιθάκης. Σαφώς και δε μπορώ να συνδέσω το νόημα του ομηρικού έπους και τον νόστο του Οδυσσέα με όσα συνέβησαν το 2015. Εννοείται ότι δε βρίσκω καμία κοινή σύνδεση στις επιτυχίες του πολύτροπου πρωταγωνιστή του Ομήρου, όταν μετά από δέκα χρόνια κατάφερνε να καταστρέψει την Τροία, με όσα κατάφερε στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του ο τότε αρχηγός του Σύριζα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι οτιδήποτε και αν όριζε ως Τροία στο μυαλό του δεν το κατέστρεψε. Κανέναν πόλεμο δεν κέρδισε, με κανέναν κακό εχθρό από όσους μας είχε εξαγγείλει στην προεκλογική του περίοδο.
Θα σταθώ στην πρόταση «δεν έχω δικαίωμα να αφήσω την Ιστορία στα χέρια εκείνων που πιστεύουν πως τους ανήκει». Και θα αναρωτηθώ είναι δικαίωμα που δεν πρέπει αφήνεται στα χέρια άλλου η Ιστορία; Την κρατάει κάποιος στα χέρια του με ασφάλεια και θεωρεί χρέος να τη διαφυλάξει έναντι άλλων που θεωρούν ότι τους ανήκει; Ανήκει δηλαδή σε κάποιον η Ιστορία; Ποιος πιστεύει ότι του ανήκει η Ιστορία και με ποια κριτήρια το πιστεύει αυτό;
Προσωπικά δε μου κάνει καμία απολύτως εντύπωση η άποψη του τότε πρωθυπουργού και αρχηγού του Σύριζα. Θυμηθείτε το προεκλογικό σποτ του κόμματός του για τις εθνικές εκλογές 2019. «Τώρα η χώρα μας ανήκει» μας έλεγαν μετά από 4,5 χρόνια διακυβέρνησης τους. Όλα για τον Τσίπρα είναι ένα κυριαρχία, είναι ιδιοκτησία. Ακόμη και εμείς οι Έλληνες ήμασταν κτήμα του και του ανήκαμε όπως και η χώρα! Κυνισμός, αλαζονεία, ιδεολογική αγκύλωση; Και όλοι εμείς που νομίζαμε ότι στις δημοκρατίες η χώρα δεν ανήκει σε κανέναν αποκλειστικά γιατί ανήκει σε όλους; Και όλοι εμείς που μάθαμε στο σχολείο ότι άλλη είναι η έννοια του έθνους και της πατρίδας και όχι το ιδιοκτησιακό καθεστώς των πολιτών της στους κυβερνώντες τους;
Αυτή η ιδιοκτησιακή λογική ήταν φανερή σε όλη τη διάρκεια της υπερήφανης μέθης των συλλαλητηρίων που εκστασίαζαν και λύτρωναν τον περήφανο λαό μας. Κρεμάλες για όσους διαφωνούσαν, για όσους έλεγαν ότι για πρώτη φορά από το 1974 αμφισβητείται σοβαρά η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας. Τότε το 60% τάχθηκε κατά της Ευρώπης και αυτό είναι ένα ιστορικό ορόσημο πέρα από την «δική του αλήθεια». Και είναι πολύ πιο βαρύ από την κωλοτούμπα του Τσίπρα ή τα όσα γελοία συνέβησαν στα Γιούρογκρουπ.
Δε ξέρω αν θα καταφέρει ποτέ να ξεπεράσει το σύνδρομο του μεσσία. Δε ξέρω τι είχε στο μυαλό του όταν στεκόταν μπροστά στο σκήνωμα του Φιντέλ Κάστρο. Εμείς εδώ όμως δε ζούμε στα καθεστώτα που θαυμάζει και τα οποία έχουν καταργήσει τις εκλογές. Ζούμε σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία που ανήκει στους πολίτες της και σε έναν συνασπισμό αστικών φιλελεύθερων δημοκρατιών.
