της Αγάπης Κόρμπε* (Instagram: @agapikorbe Facebook: Agapi Korbe)
Η νέα πρέσβειρα των ΗΠΑ στην Ελλάδα, ήρθε έτοιμη. Όχι απλώς ενημερωμένη.
Προετοιμασμένη σαν να έδινε εξετάσεις στον Φωκά Ευαγγελινό.
Η πρώτη της κοινωνική εμφάνιση; Στα μπουζούκια.
Και μπράβο της. Γιατί να εξιδανικεύσει ένα κράτος, όταν μπορεί να το ζήσει όπως είναι;
Κάποιοι θίχτηκαν. Περίμεναν μια «πιο υψηλή» επιλογή, έναν συμβολισμό ανώτερο του κλαρίνου.
Μεταξύ μας, για να έχεις υψηλό συμβολισμό, πρέπει να έχεις και υψηλό περιεχόμενο.
Και η Ελλάδα δεν έχει εξαγάγει τελευταία τίποτα πιο παγκοσμίως αναγνωρίσιμο από τα μπουζούκια.
Αφού, λοιπόν, η Γκίλφοϊλ επέλεξε το σωστό σημείο εισόδου στην ελληνική πραγματικότητα, ας ανάψουμε τα φώτα της πίστας και ας πάμε πίσω, εκεί που η νύχτα γέννησε περισσότερη πολιτική ιστορία απ’ό,τι όλα τα υπουργικά συμβούλια μαζί.
Ωνάσης-Κόκοτας: η αρχή της μυθολογίας
Λένε ότι ο Αριστοτέλης Ωνάσης είχε δύο μεγάλες αδυναμίες: τη Μαρία Κάλλας και τον Σταμάτη Κόκοτα. Δύο είδη μουσικής που δεν θα συναντιούνταν ποτέ στο ίδιο ασανσέρ, εκτός κι αν το έκανε παραγγελιά ο ίδιος.
Μόνο ο Ωνάσης θα μπορούσε να χαρίσει Lamborghini όχι στη ντίβα της όπερας, αλλά στον άνθρωπο που έλεγε «Καρδιά παραπονιάρα».
Και επειδή η Ελλάδα γράφει νόμους, αλλά τους εφαρμόζει μόνο όταν συμφωνεί κι ο μαέστρος, φτάνουμε στη θρυλική ιστορία της Νεράιδας.
Όμορφο βραδάκι χούντας, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος εντοπίζει δίπλα του θαμώνα να σπάει πιάτο, εξοργίζεται με την «παντελή έλλειψη τάξεως» και βγάζει κοφτό διάταγμα: ΠΙΑΤΑ ΤΕΛΟΣ.
Ώσπου μπαίνει ο Ωνάσης.
Δεν άφησε πιάτο για πιάτο, κυριολεκτικά. Το διάταγμα έμεινε στο χαρτί και το έθιμο επανήλθε με δόξες.
Ο πιο σύντομος ορισμός της ελληνικής εξουσίας.
Η δύναμη του ενός, αναιρεί το χαρτί του άλλου. Με κρότο.
Φλωράκης-Μπέλλου: η Αριστερά πριν γίνει Ικαριώτικος
Στο Χάραμα της Καισαριανής, εκεί όπου το ταβάνι έσταζε καπνό και η Σωτηρία Μπέλλου έσκιζε ψυχές χωρίς μικρόφωνα, σύχναζε ο Χαρίλαος Φλωράκης. Η Μπέλλου δεν ήταν απλώς μια μεγάλη φωνή· ήταν η φωνή της Αντίστασης, της φυλακής, των χαστουκιών από τους Χίτες, της Ελλάδας που αίμα δεν είχε μόνο στα τραγούδια, αλλά και στα χέρια της. Δεν τραγουδούσε για την Αριστερά. Ήταν κομμάτι της. Γι’ αυτό κι ο Φλωράκης, ο πιο πράος κομμουνιστής με νεύρο μπουλντόζας, δεν πήγαινε στο Χάραμα για να ξεσκάσει. Πήγαινε να σταθεί δίπλα στη Μπέλλου· εκεί όπου η φωνή της έβγαινε πιο κόκκινη κι απ’το κόμμα του.
Στο ίδιο μαγαζί, μετά από χρόνια, ο Τσιτσάνης ηχογράφησε live για την UNESCO.
Μέχρι και η UNESCO δεν πήγε Ηρώδειο. Κάτι παραπάνω ήξερε.
Το ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο: δηλώσεις μέσα σε μπότες λουλουδιών
Τις χρυσές εποχές ΠΑΣΟΚ, οι πολιτικές δηλώσεις είχαν συγκεκριμένο πρωτόκολλο: να γίνονται ιδανικά μετά τις 02:45.
Δεν υπήρχε «εξέδωσε ανακοίνωση». Υπήρχε «βγήκε έξω από το μπουζουξίδικο για ένα λεπτό, άρπαξε τον δημοσιογράφο, είπε τη γραμμή και ξαναμπήκε μέσα». Χιλιομουσκεμένος από ουίσκι, καπνό και γαρύφαλλα να κρέμονται απ’τα μανίκια.
Ήταν η εποχή που ο Τσοχατζόπουλος σήκωνε ζεϊμπέκικο σαν να διαπραγματευόταν υποβρύχια, ο Λαλιώτης έκανε καλύτερο οργανωτικό εκεί απ’ ό,τι σε συνέδριο, ο Παπουτσής έριχνε βλέμματα στην ορχήστρα σαν να ελέγχει τελωνεία.
Και ο Βενιζέλος… ας μείνουμε στο γεγονός ότι τα λουλούδια τον σέβονταν.
Δεν τον πέτυχαν ποτέ.
Το κόμμα αυτό δεν συγκρατιόταν. Ζούσε.
Τόση διαφάνεια στο φαγοπότι δεν ξαναείδαμε. Μετά το ΠΑΣΟΚ, όλοι έγιναν υπερβολικά ντροπαλοί.
Ευάγγελος Γιαννόπουλος: «Δεν είναι σκυλάδικα! Είναι πολιτιστικά κέντρα»
Ο Βαγγέλης Γιαννόπουλος, πάντα σταθερός στον ρόλο του πολιτικού που έκανε ό,τι γούσταρε, υπερασπίστηκε τα μπουζούκια με ζήλο που δύσκολα εντόπιζες σε οποιοδήποτε άλλο εθνικό ζήτημα.
«Ένας ανόητος δημοσιογράφος χαρακτήρισε τα κέντρα διασκέδασης σκυλάδικα. Ποια σκυλάδικα; Είναι πολιτιστικά κέντρα!»
Και δεν έμεινε στα λόγια, έκανε οργανωμένη περιοδεία 3 μπουζούκια σερί σ’ένα βράδυ, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που επιθεωρεί δημόσιο έργο.
Αθάνατος.
Στέλιος Παπαθεμελής: Για ύπνο από τις 02:00
Το 1994 επιχειρήθηκε πραξικόπημα κατά της νύχτας.
Ο Στέλιος Παπαθεμελής αποφάσισε ότι πρέπει να γίνουμε Ευρωπαίοι και τα μαγαζιά θα κλείνουν στις 02.00.
Η αντίδραση του λαού ήταν άμεση και απολύτως ελληνική, σαν να προστάτευε συνταγματικό του δικαίωμα: κατασκήνωσαν στο Σύνταγμα, έστησαν αυτοσχέδια πίστα και χόρευαν μέχρι να ξημερώσει.
Γιατί το μπουζούκι δεν κόβεται· είναι σαν τη φοροδιαφυγή. Κληρονομικό στο αίμα μας.
ΣΥΡΙΖΑ: Συνέδριο σε μπουζουξίδικο
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μάλλον το μοναδικό κόμμα στον κόσμο που θεώρησε απολύτως φυσιολογικό να κάνει συνέδριο σε μπουζουξίδικο, κι ήταν ίσως η πρώτη φορά που ένα κόμμα βρέθηκε ακριβώς στο περιβάλλον που του ταιριάζει: ένα μόνιμο βουητό, μια ξεκούρδιστη μπάντα, κάποιος μιλάει, κάποιος ρυθμίζει το μικρόφωνο, όλοι προσποιούνται ότι υπάρχει πρόγραμμα.
Και κάπως έτσι ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε ένα μικρό θαύμα: να κάνει το πρώτο συνέδριο όπου οι δεσμεύσεις και οι ισορροπίες είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής από τα παγάκια στον κουβά.
Η ΔΑΠ στα μπουζούκια: Μια οργανωτική δύναμη που ούτε το ΝΑΤΟ δεν θα αμφισβητούσε
Η ΔΑΠ δεν έκανε απλώς πάρτι. Έκανε προσομοίωση της χώρας που θα ζούσαμε μετά.
Ήταν η πρώτη εικόνα του πώς λειτουργεί η ελληνική πραγματικότητα: όλα γίνονται, τίποτα δεν εξηγείται, και στο τέλος όλοι βολεύονται.
Τα πάρτι της ήταν τόσο καλοκουρδισμένα, που θα έπρεπε να διδάσκονται στο Harvard.
Άλλοι έδιναν τριγωνομετρία· οι ΔΑΠίτες παρέδιναν «πώς να χωρέσεις 120 άτομα σε τραπέζι για 12».
Και τα κατάφερναν. Πάντα.
Υπήρχαν μαγαζιά που δεν είχαν τραπέζι ούτε για τον ιδιοκτήτη τους, αλλά η ΔΑΠ είχε.
Η φυσική λύγιζε. Η χωρητικότητα μεγάλωνε. Η νύχτα υπέκυπτε.
Ό,τι δεν μπορούσε να λύσει το κράτος, το έλυνε η ΔΑΠ σε ένα βράδυ:
Ήθελες τραπέζι; το έβρισκε.
Ήθελες σημειώσεις; στις έστελνε.
Ήθελες γκόμενο; στον έφερνε.
Ήθελες να αποφύγεις πρώην; σε φυγάδευε.
Το μυστικό τους;
Η φράση που συνοψίζει το κράτος σε τέσσερις λέξεις: «Μην αγχώνεσαι, το κανονίζουμε.»
Η μεγάλη αλήθεια
Η Ελλάδα μπορεί να παριστάνει ό,τι θέλει στο φως της ημέρας, αλλά η αλήθεια της αποκαλύπτεται πάντα τη νύχτα.
Εκεί όπου όλοι, από πρέσβεις μέχρι κομματάρχες, καταλαβαίνουν επιτέλους τη χώρα· στην πίστα.
Ίσως γιατί εκεί μοιάζει πιο ειλικρινής.
Κι όσο κι αν αλλάζουν οι κυβερνήσεις, ένα μένει σταθερό:
η νύχτα ξέρει περισσότερα για τη χώρα από όσους την κυβερνούν.
Μπορεί να μη συμφωνούμε σχεδόν σε τίποτα, αλλά συμφωνούμε σε ένα: όσο έχεις μπουζούκια, έχεις και δημοκρατία.
Κι αν αυτό δεν είναι πολιτισμός, είναι σίγουρα ταυτότητα.
Κι αυτό η Γκίλφοϊλ το κατάλαβε από την πρώτη μέρα.
*H Aγάπη Κόρμπε είναι Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
