Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
Γενικώς θεωρώ τις εμμονές μεγάλη ανθρώπινη κατάπτωση και ευτυχώς δεν διαθέτω τέτοιες.
Τελευταία όμως έχω πάθει ένα σκάλωμα με την ΕΥΔΑΠ, η οποία την έχει δει …. η Κίμπερλι των εταιριών.
Αυτή η φιέστα για τα 100 χρόνια της εταιρίας, ήταν τόσο λαμπερή που απορώ πως κάποιος σύμβουλος – υπεύθυνος επικοινωνίας (από αυτούς τους σπουδαίους που έχει), δεν τους πρότεινε να πάνε στη Σύρο, να κατεβαίνουν τις σκάλες του δημαρχείου παρέα με τη Ρούλα Κορομηλά.
Τέτοια λάμψη, τέτοια γκλαμουριά, όσο και να το κάνεις κλωτσάνε σε εποχές …λειψυδρίας.
Μπορεί όλοι οι ειδικοί να χτυπούν καμπανάκια για την κλιματική κρίση, μπορεί οι τηλεοράσεις να μας βομβαρδίζουν με πληροφορίες για τα έργα που δεν έγιναν τόσα χρόνια, μπορεί όταν σπάει ένας αγωγός να φωνάζεις την ΕΥΔΑΠ μόλις δεις τον «φουσκωμένο» λογαριασμό -αφού η εταιρία δουλεύει με ρυθμούς… φαξ- όμως τα επικοινωνιακά τζιμάνια της, είχαν όρεξη για φιέστες.
Και επειδή την ΕΥΔΑΠ, την ΔΕΗ, την ΕΡΤ και όλες αυτές τις εταιρίες μάθαμε να τις αγαπάμε, πάντοτε σκέφτομαι πως καλό θα ήταν να τις αγαπούν περισσότερο και όσοι έχουν την τιμή να τις υπηρετούν.
Ενίοτε δε, με χρυσά συμβόλαια.
