Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
της Αγάπης Κόρμπε*
*Οικονομολόγος/Διεθνολόγος, με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
Η ΕΥΔΑΠ έκλεισε 100 χρόνια. Και το γιόρτασε όπως κάθε ελληνικός οργανισμός που σέβεται τον εαυτό του: με φανφάρες, ομιλίες, εκδηλώσεις και αυξήσεις στους λογαριασμούς. Γιατί, τίποτα στην Ελλάδα δεν μοσχοβολά «επέτειος» όπως ένα καινούριο πάγιο.
Θεωρητικά, το νερό είναι κοινωνικό αγαθό. Πρακτικά, είναι χρηματιστηριακό προϊόν. Μετοχές, ρυθμιστές, έργα με ορίζοντα 2040 και επενδύσεις που υπόσχονται «ασφαλή και επαρκή υδροδότηση».
Αν δεν το ξέρετε, η Αττική αντιμετωπίζει «σοβαρό πρόβλημα υδροδότησης». Τεράστιο το σοκ κι ας μας διαβεβαίωνε πριν 5 χρόνια ο Δ/νων Σύμβουλος της ΕΥΔΑΠ ότι για τα επόμενα 100 χρόνια δεν τίθεται θέμα λειψυδρίας. Βρε, πώς περνάει ο καιρός, άλλο σοκ.
Με τούτα και με τ’άλλα, η ΕΥΔΑΠ με ύφος τεχνοκρατικό και φιλικό προς το περιβάλλον, ανακοίνωσε «επενδύσεις ύψους 2,5 δισ. ευρώ» για την επόμενη τριακονταετία. Γιατί στην Ελλάδα, όταν διψάς, πάντα σου υπόσχονται νερό το 2040.
Τα έργα για τη λειψυδρία θα είναι τόσο εντυπωσιακά, όσο και το ποσό που σκέφτηκαν να μας χρεώσουν: έργο Εύρυτος 535 εκατ. ευρώ για την Αττική. Χωρίς ανοιχτό διαγωνισμό, αλλά με το δοκιμασμένο μοντέλο Θεσσαλίας: κλειστές προσκλήσεις και απευθείας αναθέσεις, πάντα λόγω «κατεπείγοντος».
Όταν ένα δημόσιο αγαθό γίνεται εμπόρευμα και η τιμή του ανεβαίνει, ενώ η ποσότητά του μειώνεται, τότε ξέρεις πως το παιχνίδι δεν είναι «πόσο νερό θα έχουμε», αλλά ποιοι θα ξεδιψάσουν και ποιοι θα μείνουν με το λάστιχο στο χέρι.
Κι έτσι, η ΕΥΔΑΠ προαναγγέλει αυξήσεις στα τιμολόγια. Για ένα έργο που θα παραμείνει μακέτα για αρκετά χρόνια, ενώ οι αυξήσεις θα εφαρμοστούν άμεσα.
Η κυβέρνηση, βέβαια, δηλώνει ότι «το νερό θα παραμείνει φτηνό» (όπως παραμένει φτηνό και το ρεύμα, αν δεν το ανοίγεις) και πως «δεν θα αυξηθεί τίποτα».
Η αλήθεια; Εννοείται θα αυξηθεί, απλώς θα βαφτιστεί “ρύθμιση βιωσιμότητας” και θα το πληρώσεις χαμογελαστός, για το καλό του πλανήτη.
Κι ενώ το δίκτυο χάνει σχεδόν το 40% του νερού στο πουθενά, το κράτος ετοιμάζει καμπάνιες «εξοικονόμησης» για τους πολίτες· ποτέ για τις ίδιες τις απώλειές του.
Στην Ελλάδα πάντα υπάρχει ένα “θα”. Θα έρθει το έργο, θα γεμίσουν οι ταμιευτήρες, θα εξασφαλιστεί η υδροδότηση, θα σταματήσει η σπατάλη, θα δούμε προκοπή.
Απλώς μέχρι να φτάσει το “θα”, έχει εξατμιστεί το “τώρα”.
Η κλιματική κρίση, παιδιά, φταίει για όλα.
Για τη λειψυδρία, την ακρίβεια, την ανομβρία, ίσως και για το ότι παραδιψάμε.
Γιατί πάντα φταίει κάτι αόρατο: ο ήλιος, η βροχή, ο αέρας, το σύμπαν.
Ποτέ εκείνοι που για 100 χρόνια νόμιζαν ότι το δίκτυο ύδρευσης λειτουργεί με ευχές και αμίαντο.
Και μέσα σε όλο αυτό, μας εξηγούν γιατί τα τιμολόγια του νερού πρέπει να αυξηθούν. Γιατί όσο λιγότερο έχεις από κάτι, τόσο πιο ακριβά στο πουλάνε.
Είναι η ίδια λογική με τα ενοίκια στο κέντρο: όσο πιο μικρό το σπίτι, τόσο πιο μεγάλο το νοίκι.
Κοίτα να δεις που θα γυρίζουμε απ’τα χωριά μας φορτωμένοι με μπιτόνια νερό, αντί για αρνιά και σέσκουλα.
Με δυο λόγια, είτε δεν θα έχουμε νερό λόγω λειψυδρίας, είτε γιατί δε θα μπορούμε να το πληρώσουμε.
Το νερό θα γίνει ταξικό. Άλλος θα γεμίζει πισίνα, άλλος θα βάζει χρονόμετρο στο ντους.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, στην ΕΥΔΑΠ για τα εκατό της χρόνια.
Εκατό χρόνια “κοινής ωφέλειας”, μόνο που η ωφέλεια δεν είναι πια τόσο κοινή.
Το νερό μπορεί να στερέψει. Οι τρόποι να τα τσεπώνουν, ποτέ.
