Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
του Ανέστη Γερονικολάκη
«Ω ρε τι ζούμε;», διερωτώταν ο θρυλικός Βασίλης Αυλωνίτης, σε κάποια από τις κλασικές ταινίες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου.
Και που να ήξερε πως η κινηματογραφική του ατάκα, θα ήταν σήμερα πιο επίκαιρη από ποτέ.
Τα παράδοξα διαδέχονται το ένα το άλλο.
Οι δημοσκόποι μετράνε ασταμάτητα κόμματα που δεν υπάρχουν και τα δελτία ειδήσεων «σπρώχνονται» για να παρουσιάσουν τις σχετικές έρευνες.
Στον ΣΥΡΙΖΑ, ο Σωκράτης Φάμελλος δίνει γραμμή για συμπόρευση με ένα κόμμα που επίσης δεν υπάρχει, αυτό του κυρίου Τσίπρα.
Ο πρώην πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, παραιτείται από βουλευτής για να ενεργοποιηθεί, καθώς ως μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου θεωρούσε εαυτόν ανενεργό.
Στο κυβερνητικό μετερίζι -για να τα λέμε όλα- οι γαλάζιοι βουλευτές ψήφισαν την απαγόρευση της συνάθροισης μπροστά από το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, όπου οι ίδιοι όμως συναθροίζονταν και φωτογραφίζονταν μερικά χρόνια νωρίτερα, στις μεγάλες κινητοποιήσεις του «Μένουμε Ευρώπη» αλλά και σε εκείνες για τη Μακεδονία.
Ο κόσμος τα βλέπει όλα αυτά και έχει μπερδευτεί.
Τα κρίνει. Τα αξιολογεί. Τα επιβραβεύει ή τα μέμφεται αναλόγως των κομματικών του προτιμήσεων.
Στο τέλος όμως… ψηφίζει με την τσέπη.
Γιατί στην εποχή της παραδοξότητας, μια είναι η σταθερά.
Η καθημερινότητα του πολίτη.
