Αν νομίζατε πως το rebranding του Αλέξη Τσίπρα βασίζεται σε φρέσκες ιδέες και νέο πολιτικό αφήγημα, ξανασκεφτείτε το.
Το πιο «ζωντανό» κομμάτι της επιστροφής του δεν είναι οι αναρτήσεις του στο X, ούτε οι δημόσιες εμφανίσεις του με ρητορική περί κοινωνικής δικαιοσύνης. Είναι το διακριτικό αλλά συντονισμένο comeback της παλιάς του αστικής παρέας: επιχειρηματικά funds, μιντιακοί όμιλοι και γνώριμα πρόσωπα των «σαλονιών» που ποτέ δεν τον είδαν ως απειλή.
Πηγές μου λένε ότι τα πηγαδάκια στα βόρεια προάστια έχουν πάρει φωτιά. Οι ίδιοι που κάποτε τον αποκαλούσαν με συμπάθεια «ο μικρός» —με την ελπίδα να περάσει δραχμή και να αγοράσουν τη μισή χώρα κοψοχρονιά— τώρα τον αντιμετωπίζουν πάλι σαν επένδυση. Όχι γιατί πιστεύουν στο όραμα της Δεύτερης Φοράς Αριστερά, αλλά γιατί βλέπουν μια ευκαιρία για ρεβάνς απέναντι σε έναν Μητσοτάκη που τους χάλασε τις δουλειές με διαφάνεια, θεσμούς και… Ελεγκτικό Συνέδριο.
Το ερώτημα είναι απλό: γιατί αυτή η απροκάλυπτη φροντίδα; Ποιος στρώνει τώρα το χαλί και με τι ανταλλάγματα; Ο Γιώργος Φλωρίδης το είπε πιο καθαρά απ’ όλους: «Η διαπλοκή έχει μόνο έναν στόχο: να φύγει ο Μητσοτάκης. Αδιαφορεί για το ποιος θα ‘ρθει μετά». Και κάπως έτσι, ο Αλέξης εμφανίζεται ως το πιο χρηστικό εργαλείο των συμφερόντων που κάποτε κατήγγειλε. Μόνο που τώρα δεν χρειάζεται να λέει πολλά. Του τα γράφουν ήδη άλλοι.
