Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Δημήτρη Κουκλουμπέρη
Τα όσα συνέβησαν τις προηγούμενες ημέρες με αρνητικούς πρωταγωνιστές τους ιδιοκτήτες των δύο δημοφιλέστερων ελληνικών ομάδων της χώρας και κορυφαίων πανευρωπαϊκά, είχαν θύμα το μπάσκετ. Από όποια πλευρά κι αν δει κανείς τα γεγονότα, βγάζοντας εκτός οπαδικές προτιμήσεις, είναι απαράδεκτα και εξευτελιστικά.
Είχαμε συνηθίσει τα έκτροπα να γίνονται στο ποδόσφαιρο από χουλιγκάνους οπαδούς. Τώρα είχαμε πάλι επεισόδια, αλλά στο μπάσκετ που είναι πιο ευγενές και στο ρόλο των φανατισμένων τους μεγαλοπαράγοντες των ΚΑΕ.
Πράσινοι εναντίον κόκκινων, κόκκινοι εναντίον πράσινων, φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος και πάει λέγοντας με απίστευτες δόσεις τοξικότητας και έναν οχετό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που σε ωθεί να αναφωνήσεις ότι έχει χαθεί η (πορτοκαλί) μπάλα.
Και όντως αυτή είναι η πραγματικότητα, τουλάχιστον για εκείνους που παραμένουν νηφάλιοι, δεν έχουν χάσει την κοινή λογική τους και αγαπούν τον αθλητισμό ανεξαρτήτως χρωμάτων.
Γι’ αυτό είμαι από εκείνους που δεν πήραν θέση υπέρ του ενός ή του άλλου, ποιος το άρχισε και ποιος ρίχνει λάδι στη φωτιά. Ο λαός γι’ αυτές τις περιπτώσεις λέει σοφά «τα παιδία παίζει».
Έχουν βαριές ευθύνες οι πρόεδροι, διότι αντί να είναι προστάτες του αθλήματος και των περιουσιών τους, ορμούν στους αγωνιστικούς χώρους, βγάζουν εμπρηστικές ανακοινώσεις και είναι εκείνοι που ανάβουν το φυτίλι…
Ευτυχώς, δεν είναι όλα τα σπορ έτσι ούτε όλοι όσοι επενδύουν στον αθλητισμό.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη σημαντικό που δεν γίνεται να παραλείψουμε. Αφορά την πολιτεία και την στάση της. Παθητική και σχεδόν άβουλη. Η πολιτεία δεν είναι διαιτητής ή τροχονόμος να καλεί σε συναντήσεις σε κοινό τραπέζι (και μετά να υποχωρεί και σε αυτό). Ούτε να απειλεί με διακοπή του πρωταθλήματος και άντε πάλι από την αρχή σε μερικούς μήνες…
Χρειάζεται σχέδιο και βούληση απέναντι σε οργανωμένα συμφέροντα και παράγοντες, όσο ισχυροί κι αν είναι και εφαρμογή του νόμου. Όσο αυτό δε συμβαίνει ο επαγγελματικός αθλητισμός θα παραμένει χώρος βίας και εκτόνωσης και όχι θεάματος, διασκέδασης και ευ αγωνίζεσθαι.
