της Αγάπης Κόρμπε
Οικονομολόγος/Διεθνολόγος με εξειδίκευση στην Πολιτική Επικοινωνία & τα Media
353.000.
Όχι αριθμοί δίπλα σε πρόθεση ψήφου, όχι στατιστικά σε infographics, ούτε likes σε ανάρτηση της J Touni.
Άνθρωποι. Ξεριζωμένοι, σφαγμένοι, σιωπηλοί.
Κάθε χρόνο, στις 19 Μαΐου, θυμόμαστε. Δηλαδή καταθέτουμε στεφάνια, κάνουμε δηλώσεις copy-paste και μετά πάμε σε δεξιώσεις με εκείνους που ακόμα δυσκολεύονται να πουν τη λέξη “γενοκτονία”. Σαν να πενθείς στο Instagram και να βάζεις στα credits τον φονιά.
Τιμούμε τους Ποντίους με παρελάσεις και αγάλματα, αλλά ξεχνάμε τι τους συνέβη κάθε φορά που μιλάμε για “στρατηγικούς εταίρους”.
Οι Πόντιοι είχαν μνήμη και περηφάνια.
Αν ζούσαν σήμερα, ίσως να μην τους έσφαζαν.
Ίσως τους βάφτιζαν «περιφερειακή ευαισθησία», ίσως τους έβαζαν σε επιτροπή διαλόγου και ίσως μετά τους έλεγαν πως «δεν είναι ώρα για εθνικισμούς». Και ίσως στα κεντρικά δελτία, η γενοκτονία να ήταν “ιστορική ασάφεια υπό επανεξέταση”.
Οι λαοί χάνονται όταν τους ξεχνάμε. Οι Πόντιοι είναι ακόμη εδώ – στη γλώσσα, στη μουσική, στη μνήμη. Όσο τους θυμόμαστε αληθινά, δεν νικήθηκαν ποτέ.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Μπορούμε όμως να αποφασίσουμε αν θα το τιμούμε με ειλικρίνεια, ή θα το χρησιμοποιούμε όπως μας βολεύει.
Και αυτό είναι επιλογή παρόντος. Όχι ιστορίας.
