Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Νίκου Λιονάκη
Οι προηγούμενοι κομβικοί κοινοβουλευτικοί σταθμοί για την υπόθεση της τραγωδίας των Τεμπών – πρόταση μομφής και η προανακριτική για τον Χρήστο Τριαντόπουλο- έφεραν σημαντικές πολιτικές διεργασίες. Οι ουρές τους επέφεραν με τη σειρά τους κόντρα όχι μόνο με την κυβέρνηση, αλλά και μεταξύ των κομμάτων για το ποιος ακολούθησε ποιον, ποιος επωφελήθηκε και ποιος έχασε. Συγκεκριμένες κινήσεις εξελήφθησαν ως ενδεχόμενες βάσεις για περαιτέρω ανάπτυξη και βαθύτερων συνεργασιών, κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Κυρίως όμως προκλήθηκαν τριβές εντός των κομμάτων εν είδει αναζωπύρωσης των υπαρχόντων εσωκομματικών προβλημάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κριτική που δέχτηκε ο Νίκος Ανδρουλάκης και από «εχθρούς» (βλ. Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο) και από «φίλους» (βλ. Άννα Διαμαντοπούλου) επειδή δέχτηκε να συνυπογράψει το κόμμα της Ζωής Κωνσταντοπούλου την πρόταση μομφής.
Όμως και στη ΣΥΡΙΖΑ τα απόνερα των δημοσίων διαβουλεύσεων για τις συνεργασίες της κεντροαριστεράς που εκκίνησαν με την ανάδειξη των εξελίξεων για την Τέμπη, προκάλεσαν μείζον εσωτερικό ρήγμα με την ευθεία προειδοποίηση Πολάκη να μη στηθούν γέφυρες επιστροφής των πρώην «συντρόφων» της Νέας Αριστεράς. Η βασική στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ να ψάξει για προσκλητήρια συνεργασιών αδειάστηκε πλήρως. Όχι μόνο με το αναμενόμενο και προαναγγελθέν «όχι» του ΠΑΣΟΚ, αλλά βασικά με την άρνηση της Νέας Αριστεράς για μια επανένωση που με το άθροισμα των βουλευτών των δύο Κοινοβουλευτικών Ομάδων που οδήγησαν τον ΣΥΡΙΖΑ πίσω στα κοινοβουλευτικά της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Το νέο κεφάλαιο που ανοίγει στην πολιτική ατζέντα μετά τη διαβίβαση της δικογραφίας για Καραμανλή-Σπίρτζη στη Νέα Υόρκη, ανοίγει και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Είτε για να διορθωθούν αστοχίες του προηγούμενου διαστήματος, είτε για να ορίσουν νέες στρατηγικές, είτε για να διευκρινίσουν τις προθέσεις τους το καθένα απέναντι στο άλλο. Η αντιπολίτευση μπροστά σε νέο ανάλογο της τράπουλας…
