Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, τα λεγόμενα «Σπιτάκια Ανακύκλωσης» φυτρώνουν σαν μανιτάρια σε πλατείες και πεζοδρόμια, καταλαμβάνοντας δημόσιο χώρο και δίνοντας την εντύπωση μιας περιβαλλοντικά ευαίσθητης παρέμβασης. Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύεται πολύ λιγότερο οικολογική και πολύ πιο δαπανηρή από όσο αφήνεται να φανεί.
ΤΕΧΑΝ: Στο στόχαστρο της Κομισιόν
Σύμφωνα με τον έλεγχο της ΕΔΕΛ, πίσω από τα περίφημα σπιτάκια κρύβεται ένα αμφιλεγόμενο σκηνικό υπερκοστολογήσεων, φωτογραφικών διαγωνισμών και καταχρήσεων ευρωπαϊκής χρηματοδότησης. Η εταιρεία ΤΕΧΑΝ, μαζί με την ENVIPCO, φέρεται να κατέθεσε δήθεν ανταγωνιστικές προσφορές για τις προμήθειες των εγκαταστάσεων, οδηγώντας έτσι σε κόστος-μαμούθ που άγγιζε τα 300.000 ευρώ ανά σπιτάκι – ποσό που προκαλεί εύλογα ερωτήματα, ιδίως όταν, όπως διαπιστώθηκε, υπήρχαν αντίστοιχες κατασκευές διαθέσιμες με έως και το 1/5 της τιμής.
Η καταγγελία δεν σταματά εκεί. Η Επιτροπή Δημοσιονομικού Ελέγχου ζητά επιστροφή 3 εκατ. ευρώ από τον ΕΔΣΝΑ – τον φορέα διαχείρισης απορριμμάτων της Αττικής – για παρατυπίες και φωτογραφικές προμήθειες που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη εταιρεία και τα περιβόητα σπιτάκια της. Πρόκειται για εγκαταστάσεις που, σύμφωνα με την ΕΔΕΛ, θα έπρεπε να είχαν χρηματοδοτηθεί όχι από δημόσιους ή ευρωπαϊκούς πόρους, αλλά μέσω των υφιστάμενων συστημάτων «ευθύνης παραγωγού» (όπως οι μπλε κάδοι της ΕΕΑΑ ή η Ανταποδοτική Ανακύκλωση), που ήδη καλύπτουν το πεδίο της διαλογής υλικών συσκευασίας.
Αντί, λοιπόν, για μια φθηνή, λειτουργική και νόμιμη λύση, οι πολίτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με ογκώδεις, αισθητικά αμφισβητήσιμες και υπερκοστολογημένες εγκαταστάσεις που εξυπηρέτησαν τελικά περισσότερο την τσέπη λίγων παρά το δημόσιο συμφέρον ή το περιβάλλον.
Για χρόνια ακούγονται φωνές. Ρεπορτάζ επί ρεπορτάζ, μαρτυρίες, δημόσιες αναφορές. Το σκηνικό όμως παραμένει το ίδιο – σχεδόν προκλητικά απαράλλακτο. Ποιος καλύπτει; Ποιος βάζει πλάτη σε ένα μοντέλο που στοιχίζει ακριβά, σε βάρος της διαφάνειας και του δημοσίου συμφέροντος;
