Δημοσιεύτηκε στην έντυπη εφημερίδα Today Press
της Κωνσταντίνας Δ. Καρακώστα
Επίκουρης Καθηγήτριας Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας
Έχει πάντα τη δική του ιδιαιτερότητα το Πάσχα στο χωριό. Σταθερά οι ίδιες κινήσεις- επαναλαμβανόμενα μοτίβα, άνθρωποι και συμπεριφορές να κινούνται στα όρια που τους έχουμε αλάνθαστα τοποθετήσει. Κι όμως ενώ είναι όλα τόσο γνώριμα, το Πάσχα στο χωριό έχει πάντα κάτι δικό του να σου αφηγηθεί. Μέχρι το βράδυ της Ανάστασης ακροβατείς ανάμεσα στη νηστεία των τροφών και στη νηστεία της ψυχής. Προσπαθείς να σταθείς στο ύψος των ημερών. Επιτρέπεται να μην τρως ούτε λάδι Μεγάλη Παρασκευή κι όμως να μην μπορείς να υποτάξεις το πνεύμα σου; Άλλωστε τι διαφορετικό συμβαίνει από όσα ήδη γνώριζες; Οι άνθρωποι και οι συμπεριφορές τους παραμένουν επίμονα ίδια και αναλλοίωτα, όπως άλλωστε συμβαίνει και εκτός χωριού. Το ζητούμενο είναι εσύ να καταφέρεις να παραμερίσεις τα μικρά.
Το Πάσχα στο χωριό είναι η μικρογραφία της ζωής μας. Μακριά από τα μεγάλα ξενοδοχεία, ανάμεσα σε αγνώστους -σε ανθρώπους που δεν τους ξέρεις και δεν θα τους ξανασυναντήσεις ποτέ- κάπου χαμένος σε μια ακαθόριστη βοή που δεν έχει τίποτα να σου αφηγηθεί, με τίποτα να σε συνδέσει, χωρίς κανένα σημείο αναφοράς, το Πάσχα στο χωριό έχει όλα όσα γνωρίζεις. Έχει όλους εκείνους τους οποίους συναντάς καθημερινά. Τον Πέτρο, την Μαγδαληνή, τον Θωμά. Εξαίρεση ίσως να αποτελεί ο Ιούδας… Αυτόν αν καταφέρεις κάποια στιγμή να τον συναντήσεις, θα είσαι εξαιρετικά τυχερός. Όχι γιατί δε σε πρόδωσαν ποτέ αυτοί που αγάπησες και εμπιστεύτηκες, εκείνοι που απέδειξαν με τις επιλογές τους ότι τους φάνηκες λίγος και ανούσιος. Αλλά γιατί ο Ιούδας της Μεγάλης Εβδομάδας φέρει τη μεταμέλεια της πράξης του, την αναγνώριση του λάθους του, πραγματικότητα που δε συναντάς στη ζωή σου.
Το Πάσχα στο χωριό είναι η μικρογραφία της ζωής μας. Τα κενά και οι ελλείψεις πάνω στα οποία σκοντάφτουμε καθημερινά. Ο παπάς του χωριού θα ολοκληρώσει σύντομα τα Δώδεκα Ευαγγέλια τη Μεγάλη Πέμπτη και τη Μεγάλη Παρασκευή θα κάνει την περιφορά του Επιταφίου στις 5 το απόγευμα γιατί πρέπει να πάει και σε άλλες εκκλησίες. Η καμπάνα για την Ανάσταση θα χτυπήσει στις 8.30 το βράδυ γιατί τον περιμένουν και σε άλλα χωριά. Και πλανάται το ερώτημα «Μήπως να πάμε τελικά στο μοναστήρι;». Δεν υπάρχει κατάνυξη όταν όλα συμβαίνουν τόσο σύντομα. Σύμφωνοι. Αλλά αναρωτηθήκαμε ποτέ πόση κατάνυξη έχει ο δικός μας, ο καθημερινός μας αγώνας; Πόσο επιτρέπουμε τη σταυρική θυσία να αναμορφώσει την ζωή μας; Αναμετρηθήκαμε ποτέ πραγματικά με τον εαυτό μας, όταν επιστρέφοντας στο σπίτι ηχούσε το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας»;
Το Πάσχα στο χωριό είναι η μικρογραφία όλων ημών που έχουμε επιλέξει στη ζωή μας να διαφυλάξουμε ως ανεκτίμητα κειμήλια τις εικόνες και τις μυρωδιές της παιδικής μας ηλικίας. Που επιμένουμε να κρατούμε σφιχτά την πυξίδα μας παρά τις διακυμάνσεις της ζωής. Που μας εμπνέει ο Σεφέρης όταν έγραφε «Αυτός ο κόσμος μου έδωσε το συναίσθημα πως δεν είμαι μια αδέσποτη μονάδα, ένα άχερο στ’ αλώνι. Μου έδωσε τη δύναμη να κρατηθώ […] Μ’ έκανε να νιώσω, όταν ξαναείδα το χώμα που με γέννησε, πως ο άνθρωπος έχει ρίζες, κι όταν τις κόψουνπονεί.»
