Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Δημήτρη Κουκλουμπέρη
Η ανταλλαγή εσωκομματικών πυρών είναι ηλίου φαεινότερο ότι προκαλεί εσωστρέφεια. Ακόμη χειρότερα οι διαγραφές.
Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε όλοι στη Χαριλάου Τρικούπη να καταλάβουν, ηγεσία και αντιπολιτευόμενοι ότι προέχει να αφουγκραστούν τις ανάγκες της κοινωνίας και να αφήσουν στην άκρη τις προσωπικές τους πικρίες και αγωνίες.
Από την άλλη πλευρά, τα κόμματα έχουν κανόνες. Δεν είναι σκορποχώρι! Δεν είναι δυνατόν στέλεχος να υιοθετεί ή να συμφωνεί με δηλητηριώδη υπονοούμενα εκ μέρους των πολιτικών αντιπάλων εναντίον του προέδρου του. Δεν είναι δυνατόν στέλεχος να θεωρεί ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης εκβιάζεται ή σύρεται από το «δεξί πέτο» και να μην ανοίγει ρουθούνι. Αυτό δεν αποτελεί έκφραση γνώμης ούτε εμπίπτει στην κατηγορία της εσωκομματικής δημοκρατίας. Είναι απλά προσβολή. Θα μπορούσε να γίνει μια διόρθωση. Λάθη ή αστοχίες όλοι κάνουμε, Δόθηκε αυτή η δυνατότητα στην Κατερίνα Μπατζελή αλλά η μετέπειτα απάντηση ήταν «δεν θα γίνω Ιφιγένεια», στάση που υποδηλώνει σύγκρουση. Και τα ερωτήματα είναι, ποιος ο λόγος; Ποιο το όφελος; Ποιος παίζει το παιχνίδι του Μητσοτάκη; Ποιος εξυπηρετεί τις βλέψεις του Τσίπρα; Ποιος τηρεί τις πολιτικές του κόμματος που ανήκει; Υπάρχει, παρ’ όλα αυτά χρόνος ως τη Μεγάλη Τρίτη να λήξει σχετικά ομαλά το θέμα. Άλλωστε, το πρόβλημα είναι αλλού.
Και μετά; Θα ηρεμήσουν τα πνεύματα; Για ένα διάστημα ενδεχομένως, πλήρως ωστόσο όχι, αφού κάποιοι λιγοστοί θα συνεχίσουν την τακτική του διαρκούς αναβρασμού, θολώνοντας την εικόνα, υποσκάπτοντας το εγχείρημα. Πέντε μήνες μετά τις εσωκομματικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ, τι ακριβώς ζητούν κάποιοι; Πάλι εκλογές; Εσωκομματικό δημοψήφισμα, όπως ήδη προτάθηκε για αλλαγή γραμμής και στρατηγικής; Αστειότητες ερήμην της βάσης…
Στην πολιτική όπως και στη ζωή υπάρχει ο δρόμος της αμφισβήτησης υπάρχει και αυτός της αλληλεγγύης. Όμως, η ενότητα δεν είναι κούφια λόγια. Αποδεικνύεται καθημερινά στην πράξη και επιβεβαιώνεται όταν υπηρετείται ένα κοινό σχέδιο με συνέπεια. Γιατί άλλο πράγμα η ανοχή, άλλο η εκμετάλλευσή της ως αδυναμία.
