Δημοσιεύτηκε στην ψηφιακή εφημερίδα Ipaper
του Κώστα Λασκαράτου
Δημοσιογράφου, Διευθυντή Today Press
Πολλές φορές οι δημοσιολογούντες αρέσκονται να «καλοπιάνουν» το ακροατήριο τους. Για αυτούς «ο λαός έχει πάντα δίκιο», «οι πολίτες καταλαβαίνουν», «οι ψηφοφόροι ξέρουν τι κάνουν» και άλλα τέτοια που θα ήταν… χαριτωμένα, αν δε συγκρούονταν με την σκληρή πραγματικότητα.
Η αλήθεια είναι πως στη Δημοκρατία -στο τελειότερο από τα ατελή πολιτεύματα- οι πλειοψηφίες αποφασίζουν, χωρίς όμως πάντοτε να αποφασίζουν σοφά.
Συχνά οι ψηφοφόροι προσέρχονται «αδιάβαστοι» στις κάλπες, δίχως να γνωρίζουν το πρόγραμμα του κόμματος που επιλέγουν ή εκείνων που απορρίπτουν. Άλλοτε σταυρώνουν τυχαία πρόσωπα, σύμφωνα με τη σειρά τους στο ψηφοδέλτιο και άλλοτε επιλέγουν εκείνους που ελπίζουν να τους κάνουν το πολυπόθητο «ρουσφετάκι» στην Ελλάδα 2.0.
Και κάπως έτσι το Κοινοβούλιο γίνεται φυτώριο «λουλουδιών» που ανθίζουν επαγγελματικά, οδηγώντας όμως τον τόπο σε μαρασμό.
Η περίπτωση του εσχάτως μετανοούντος βουλευτή Κυριαζίδη είναι χαρακτηριστική.
Η χυδαία απεύθυνσή του προς την Πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωής Κωνσταντοπούλου, να κάνει «κανένα παιδί», συνοδεύτηκε από αλλεπάλληλες αρνήσεις να ζητήσει συγνώμη. «H συμπεριφορά μου ήταν προϊόν συσσωρευμένου θυμού», ισχυρίστηκε ένα 24ωρο αργότερα και αφού είχε λάβει το ραβασάκι της διαγραφής.
«Κατανόησε το λάθος του», θα έλεγε κάποιος καλοπροαίρετος.
«Λαχταρά, ξεκάθαρα, να ξαναμπεί στο μέλλον στα ψηφοδέλτια», θα σκέφτονταν κάποιος πιο κακεντρεχής.
Και γιατί όχι;
Εδώ μπήκε ο Κώστας Καραμανλής junior και επανεξελέγη από τον «σοφό λαό».
