Η είδηση της απώλειας του Κώστα Σημίτη, πρωθυπουργού της Ελλάδας από το 1996 έως το 2004, φέρνει στο προσκήνιο τις σημαντικές στιγμές και προκλήσεις της διακυβέρνησής του.
Ανάμεσα στα γεγονότα που χαρακτήρισαν την περίοδο αυτή, ξεχωρίζει το χρηματιστηριακό κραχ του 1999. Ένα οικονομικό φαινόμενο που επηρέασε χιλιάδες Έλληνες και άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του στην πολιτική και κοινωνική ζωή της χώρας.
Η «φούσκα» του ελληνικού χρηματιστηρίου άρχισε να σχηματίζεται από το 1997, όταν οι τιμές των μετοχών στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών (ΧΑΑ) άρχισαν να αυξάνονται με ραγδαίους ρυθμούς. Η αίσθηση εύκολου και γρήγορου πλουτισμού προσέλκυσε έναν πρωτοφανή αριθμό επενδυτών, με αποτέλεσμα ο αριθμός τους να φτάσει το 1999 τα 1,5 εκατομμύρια. Ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα χωριά δημιουργήθηκαν γραφεία ΕΛΔΕ (Εταιρείες Λήψης και Διαβίβασης Εντολών), που διευκόλυναν την πρόσβαση στις αγορές.
Το καλοκαίρι του 1999, η ενασχόληση με το χρηματιστήριο είχε πάρει διαστάσεις μαζικής ψύχωσης. Οικονομίες ζωής και περιουσίες μετατρέπονταν σε επενδύσεις μετοχών, με την ελπίδα μεγάλων αποδόσεων. Όμως, η ξαφνική πτώση που ξεκίνησε στις 20 Σεπτεμβρίου 1999 και κορυφώθηκε στις 23 του ίδιου μήνα, σήμανε το τέλος αυτής της εποχής ευφορίας. Ο γενικός δείκτης του ΧΑΑ κατέγραψε πτώση 12,7% μέσα σε τρεις ημέρες και έχασε πάνω από 1.000 μονάδες σε μία εβδομάδα, οδηγώντας σε μαζικές οικονομικές απώλειες για τους επενδυτές.
Η χρηματιστηριακή κρίση προκάλεσε σοβαρούς τριγμούς στη διακυβέρνηση Σημίτη. Χιλιάδες «επενδυτές» είδαν τις οικονομίες τους να εξανεμίζονται, ενώ η κοινωνία κατέκρινε την απουσία προληπτικών μέτρων και τον ανεπαρκή έλεγχο. Το γεγονός εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα της εποχής, γνωστό ως «σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου». Παρότι οι κατηγορούμενοι για χειραγώγηση της αγοράς και άλλες παρατυπίες τελικά αθωώθηκαν, το τραύμα παρέμεινε βαθύ στην ελληνική κοινωνία.
Η χρηματιστηριακή φούσκα αποτέλεσε σύμβολο των αντιφάσεων της περιόδου Σημίτη. Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση προώθησε σημαντικές μεταρρυθμίσεις και οδήγησε την Ελλάδα στην ένταξη στην ΟΝΕ. Από την άλλη, το χρηματιστηριακό κραχ ανέδειξε τις παθογένειες μιας οικονομίας που συχνά παρασύρθηκε από την υπεραισιοδοξία και την έλλειψη ελέγχων.
