της Μάρθας Λεκκάκου

Ξεκινώντας από χαμηλά, από τους Δήμους και ανεβαίνοντας για να φτιάξουμε μια βάση.

 

Πρέπει άπαντες, Δήμοι, Περιφέρεις και φυσικά Κεντρικό Κράτος, να αποφασίσουμε ότι θα λέμε όλα τα πράγματα με τ΄όνομά τους. Η κακοκαιρία της Ελπίδας πρέπει να αφήσει τουλάχιστον …την ελπίδα της συνειδητοποίησης μέσα από τη γυμνή αλήθεια.

 

Αν διαβάσει κανείς τί λένε με αγανάκτηση οι πολίτες διάφορων Δήμων σε όλη την Αττική, θα αντιληφθεί αμέσως το εξής: ότι αρχικά οι δημότες πιστεύουν ότι οι δήμοι είναι εξοπλισμένοι με οχήματα και προσωπικό για να καθαρίσουν σε 2-3 μέρες τους δρόμους -κεντρικούς και μη- και αφ΄ετέρου ότι πάρα πολλοί δήμαρχοι δεν έχουν ενημερώσει προηγουμένως τους δημότες τους για τις πραγματικές τους δυνατότητες. Οι ατάκες του στυλ «Πήραμε τόσους τόνους αλάτι και ότι όλα μας τα μηχανήματα είναι σε ετοιμότητα και είμαστε πανέτοιμοι» είναι άνευ ουσίας! Διότι αν το κύμα της κακοκαιρίας είναι σφοδρό, θα πρέπει να έχεις τον εξοπλισμό -σε μέσα και ανθρώπους με εκπαίδευση- του Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας τουλάχιστον για να ανταπεξέλθεις.

Γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Τα οχήματα είναι περιορισμένα σε όλη την τοπική αυτοδιοίκηση και πάντα στα έκτακτα καιρικά φαινόμενα εξυπηρετούνται πρώτα οι ευπαθείς ομάδες πληθυσμού, δηλαδή οι άνθρωποι που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας, όπως οι νεφροπαθείς και οι έχοντες μεσογειακή αναιμία που πρέπει να προβούν σε αιμοκαθάρσεις, οι καρκινοπαθείς κλπ.

 Μου έλεγε αντιδήμαρχος Δήμου στην Ανατολική Αττική ότι «από τα 7 μηχανήματα που έχουμε, τα 3 καθαρίζουν δρόμους για να έχουν πρόσβαση άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας. Μόνον σε 2 24ωρα έχουμε απεγκλωβίσει 19 συμπολίτες μας που αν δεν τους ανοίγαμε τον δρόμο, κινδύνευε η ζωή τους»!

 Λίγα λεπτά μετά από αυτά, διάβαζα σε ένα γκρουπ δημοτών του εν λόγω Δήμου στα σόσιαλ μήντια, τα παράπονά τους για τα στενά που δεν έχουν καθαριστεί και ότι «ο Δήμος περιμένει τον ήλιο να …κάνει αυτά που δεν κάνει ο ίδιος»,  «άνοιξαν τον τάδε δρόμο και δεν άνοιξαν τον δείνα κοκ». Που να ξέραν όλοι αυτοί ότι γίνεται προτεραιοποίηση του καθαρισμού βάσει του επείγοντος της κάθε περίπτωσης και δευτερευόντως βάσει της εγγύτητας πρόσβασης σε μεγάλη οδική αρτηρία. Είναι σίγουρο ότι πολλοί εκ των πολιτών θεωρούν ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τα κοινά είναι ή διεφθαρμένοι ή ανίκανοι ή αδιάφοροι ή άσχετοι ή αργόσχολοι. Σε κανέναν δεν έχει περάσει από το μυαλό ότι απλά δεν φτάνουν  τα μέσα. Και δεν το ξέρουν διότι δεν τούς έχει γίνει γνωστό, διότι ο Δήμος δεν το είπε ποτέ, είτε διότι δεν ασχολούνται οι ίδιοι ποτέ με τον Δήμο του…

 Από την άλλη όμως ευθύνη μεγάλη έχουν και οι Δήμοι που «ανεβάζουν τον πήχη» των προσδοκιών. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για το προφανές, ότι έχει εξασφαλισθεί αλάτι ή ότι τα μηχανήματα είναι έτοιμα να συνδράμουν. Το ότι είναι «έτοιμα» τα μηχανήματα, συντηρημένα, με καύσιμα και οδηγούς δεν σημαίνει ότι μπορούν να καθαρίσουν όλον τον Δήμο! Και αυτό δεν έχει ειπωθεί εκ των προτέρων από κανένα!

 Εφ΄εξής ΟΛΗ η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να τονίσει στους Δημότες -ειδικά της Αττικής που είναι άμαθοι από χιονιάδες- τι πρέπει να κάνουν ή μάλλον τι οφείλουν να κάνουν μετά από σφοδρή χιονόπτωση, όπως για παράδειγμα ότι πρέπει να καθαρίζουν τις εισόδους τους φτυαρίζοντας ή ότι ακόμη και αν έχουν αυτοκίνητα 4 Χ 4 δεν πρέπει επουδενί να επιχειρούν να βγαίνουν σε χιονισμένους δρόμους χωρίς αλυσίδες  διότι είναι πολύ πιθανό να «κολλήσουν», να αναγκαστούν να παρκάρουν όπου βρουν το αυτοκίνητό τους ακόμη και στη μέση ενός δρόμου και να παρακωλύουν στο τέλος τον δρόμο που πρέπει να καθαριστεί για να περάσει μια κυρία που αν δεν κάνει αιμοκάθαρση θα πέσει σε κώμα… Το κώμα στον εν λόγω Δήμο  απεφεύχθη, παρά το γεγονός ότι 11 (!!!) οχήματα ήταν παρατημένα στη μέση του δρόμου, χθες την Τρίτη, τη δεύτερη μέρα της κακοκαιρίας, που σημαίνει ότι προσπάθησαν ΧΩΡΙΣ αλυσίδες να βγουν έξω, για να «δοκιμάσουν» να κινηθούν…

 Προσοχή, επουδενί αυτές οι γραμμές δεν στοχεύουν στο να βρεθεί στο επίκεντρο η ατομική ευθύνη. Είναι κυρίως διαπιστώσεις καθώς επείγει όλοι μας να γίνουμε καλύτεροι και κυρίως πολύ ειλικρινείς.

Αρχικά να παραδεχτούμε ότι είμαστε άμαθοι. Και ότι πρέπει να μάθουμε.