του Σπύρου Μουρελάτου

Εσχάτως η Πορτογαλία έχει μετατραπεί σε αγαπημένο «προορισμό» της επιχειρηματολογίας του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ.

Αιτία; Οι επιδόσεις της φίλης χώρας της Ιβηρικής στην διαχείριση του κορωνοϊού και δη στην εμβολιαστική εκστρατεία.

Την ώρα, που η εμβολιαστική εκστρατεία στην Ελλάδα παραμένει εδώ και εβδομάδες στάσιμη, στην Πορτογαλία η εμβολιαστική κάλυψη αγγίζει το 85%, ανατροφοδοτώντας τη συζήτηση περί… Πορτογαλικού θαύματος.

Το… παράδειγμα της Πορτογαλίας προσαρμόζεται στις κατά Σύριζα πολιτικές προδιαγραφές και εργαλειοποιείται από την Κουμουνδούρου για να πλήξει την έξωθεν καλή μαρτυρία της κυβέρνησης στο μέτωπο αντιμετώπισης της πανδημίας.

Στην αξιωματική αντιπολίτευση αποφεύγουν βεβαίως, να εμβαθύνουν στο Πορτογαλικό παράδειγμα, περιορίζοντας τις αναφορές τους στο αιτιατό και όχι στις αιτίες.
Και πως αλλιώς, αφού έναντι του πολιτικού consensus, που επικράτησε στη Λισαβόνα, στην Αθήνα η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίστηκε απρόθυμη να στηρίξει ουσιαστικά την εμβολιαστική καμπάνια, υπό τον φόβο ότι τα credits θα πήγαιναν στην πλευρά της κυβέρνησης.

Εάν, πάντως, στο μέτωπο της πανδημίας ο ΣΥΡΙΖΑ ξυπνά και κοιμάται με το ενδιαφέρον του στραμμένο στη Λισαβόνα, στα αμιγώς πολιτικά είναι μάλλον απίθανο να ακούσεις στην παρούσα συγκυρία την ηγεσία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να αναπολεί την Πορτογαλία.

Η εξήγηση είναι απλή: η κυβέρνηση μειοψηφίας των Σοσιαλιστών του Αντόνιο Κόστα ελέω απλής αναλογικής απειλείται ευθέως με κατάρρευση καθώς δύο εκ των δυνητικών συμμάχων του το ΚΚ και το Αριστερό Μπλοκ ανακοίνωσαν ότι δεν πρόκειται να υπερψηφίσουν τον προϋπολογισμό.

Είναι το εκλογικό σύστημα, που εισήγαγε ως κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ και βάσει του οποίου θα διενεργηθούν οι επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, οδηγώντας εκτός συγκλονιστικού απροόπτου σε αδυναμία συγκρότησης βιώσιμης κυβέρνησης και ως εκ τούτου σε επαναληπτικές εκλογές.
Ποιος αλήθεια εχέφρων πολίτης θα δεχόταν το ρίσκο μιας αδύναμης κυβέρνησης ενός συνασπισμού ετερόκλητων κομμάτων εν μέσω πανδημίας; Άραγε ποιος θα εκτιμούσε τη γοητεία της παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας, όταν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δοκιμάζονται από την τουρκική επιθετικότητα; Και ποιος θα έδινε ψήφο εμπιστοσύνης σε μία κυβέρνηση συνεργασίας του ελάχιστου κοινού παρονομαστή, όταν απαιτούνται ταχύτατες και αποφασιστικές κινήσεις, ώστε να κερδηθεί το στοίχημα της έγκαιρης αξιοποίησης του Ταμείου Ανάκαμψης;

Η εγχώρια, αλλά και διεθνής συγκυρία απαιτούν καθαρό ορίζοντα, ευελιξία κινήσεων, αποφασιστικότητα και πυγμή. Η πολυτέλεια του πειραματισμού δεν υπάρχει, πολλώ μάλλον για την Ελλάδα, η οποία μετά το 2015 ταλαιπωρήθηκε από τις παλινωδίες μιας κυβέρνησης χωρίς καθαρό στρατηγικό προσανατολισμό.

Πηγή: afteroffice.gr