του Σπύρου Μουρελάτου

Η Φώφη δεν κρατούσε κακίες. Πιθανώς να μην είχε και χώρο μέσα στην καρδιά και την ψυχή της.

Γιατί η δοκιμασία, που από νωρίς την υπέβαλε η μοίρα, η απώλεια, δηλαδή, και των δύο γονέων της μέσα σε λίγους μήνες από την ίδια αρρώστια, που χρόνια αργότερα θα έκοβε το νήμα και της δικής της ζωής, λες και της είχε ζωγραφίσει ένα εκτυφλωτικό χαμόγελο στο πρόσωπο, με την… πρόβλεψη να το επιστρατεύει ακόμη και σε δύσκολες προσωπικές και πολιτικές καταστάσεις.

Γνώρισα την Φώφη του 2007 όταν ως… νεοσύλλεκτος πολιτικός συντάκτης ανέλαβα την κάλυψη του ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ για λογαριασμό του ραδιοφώνου του Αθήνα 984.
Εν μέσω της σφοδρής εσωκομματικής κόντρας Παπανδρέου – Βενιζέλου στα απόνερα της οδυνηρής ήττας του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές εκείνου του Σεπτεμβρίου, η Φώφη Γεννηματά έμοιαζε ξένη, παράταιρη σε σχέση με το «ηλεκτρισμένο» πολιτικό περιβάλλον της εποχής.

Καίτοι μία πολιτικός με γωνίες και με αποκρυσταλλωμένη άποψη για τα πολιτικά πράγματα, μία πολιτικός που, επέλεγε στρατόπεδο, δεν μάσαγε τα λόγια της και απεχθανόταν τις ίσες αποστάσεις χάριν της πολιτικής διπλωματίας, είχε μία έμφυτη μετριοπάθεια. Απέπνεε μία αγγελική ηρεμία, ήταν μία όαση γαλήνης όταν όλα γύρω της «έβραζαν».

Σε ένα από τα τετ α τετ που είχα μαζί της, χρόνια αργότερα, το τραυματικό 2012 για το ΠΑΣΟΚ, η Φώφη Γεννηματά δεν είχε διστάσει και πάλι να μπει στην πρώτη γραμμή της μάχης.

Είχε διαλέξει και πάλι στρατόπεδο. Αυτό, που υπηρετούσε πάντα. Το στρατόπεδο της ενότητας και της ανάταξης ενός πολιτικού χώρου, που συγκλονιζόταν από τις τεκτονικές οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, που είχε προκαλέσει η λαίλαπα του Μνημονίου.

Αναλάμβανε τη νευραλγική θέση της εκπροσώπου τύπου στο «μικρό» ΠΑΣΟΚ του Ευάγγελου Βενιζέλου, πολιτικού της αντιπάλου με όρους εσωκομματικών του 2007. Η παλαιότερη αντιπαράθεση δε στάθηκε ούτε μία στιγμή εμπόδιο εμπρός στο διακύβευμα της πολιτικής επιβίωσης του χώρου. «Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν, περασμένα ξεχασμένα» μου είχε πει με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο.

Αυτή ήταν η Φώφη Γεννηματά. Διέκρινε πέρα και πάνω από το εφήμερο της πολιτικής καθημερινότητας. Ατένιζε με καθαρότητα τα πολιτικά προτάγματα της παράταξης, που υπηρέτησε με πάθος, αλλά και του Έθνους. Είχε πολλούς πολιτικούς αντιπάλους, αλλά κανέναν εχθρό.
Η πολιτική εχθρότητα και η πόλωση ήταν καταστάσεις ασύμβατες με το πολιτικό DNA της Φώφης. Ανέλαβε την προεδρία του κόμματος το 2015 μετά το ιστορικό χαμηλό των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015.

6 χρόνια αργότερα, αφήνει ένα κόμμα, που έχει κατακτήσει το μίνιμουμ της ενότητας και βρίσκεται ενώπιον μιας εσωκομματικής αναμέτρησης, που υπό συγκεκριμένους όρους μπορεί να σηματοδοτήσει την απαρχή της προσπάθειας ανάκτησης των κεκτημένων από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η εμπέδωση της ενότητας και η συμπερίληψη όλων των ιστορικών πολιτικών τάσεων του κόμματος στην τρέχουσα πολιτική αναμέτρηση έχει… μητέρα. Είναι η Φώφη Γεννηματά. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.

Πηγή: afteroffice.gr