του Σπύρου Μουρελάτου

Ενώπιον μιας αχαρτογράφητης για την κοινοβουλευτική παράδοση της χώρας κατάστασης έρχονται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ελέω της πρόσφατης αναθεώρησης του Συντάγματος.

Γιατί η δυνατότητα, που παρέχεται πλέον σε κόμματα της αντιπολίτευσης και δη σε αυτό της αξιωματικής να μπορεί να επιτυγχάνει τη σύσταση εξεταστικής των πραγμάτων επιτροπής, υπό τον όρο ότι θα συγκεντρώσει 120 ψήφους είναι σαφές ότι δημιουργεί νέα πολιτικά δεδομένα. Εν προκειμένω ανατροφοδοτεί, έστω και εμμέσως, την πόλωση στο πολιτικό σκηνικό.

Μία τέτοια εξέλιξη μόνο νομοτελειακή δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Γιατί φαντάζομαι πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης – εμπνευστής της ιδέας να μπορεί να ελέγχεται και ως εκ τούτου να λογοδοτεί η εκάστοτε πλειοψηφία ακόμη και εν τω μέσω της θητεία της – θα υπέθετε πως εκχωρώντας ένα τέτοιο δικαίωμα στην αντιπολίτευση, αυτή θα το αξιοποιούσε με την πρώτη ευκαιρία.

Να έχει μετανιώσει για την πολιτική του μεγαθυμία; Πιθανό, μόνο που δεν προκύπτει από τα συμφραζόμενα…

Η απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να προτείνει την διερεύνηση του κατά πόσον δημόσιο χρήμα επιστρατεύθηκε όχι χάριν της ενημέρωσης του κοινού σε μία έκτακτη περίσταση, όπως η πανδημία του κορωνοϊού, αλλά με στόχο την ποδηγέτηση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και ως εκ τούτου την χειραγώγηση της κοινής γνώμης σχεδόν καλωσορίστηκε από την πλειοψηφία.

Ιδίως από την σκληρή πτέρυγα του κυβερνητικού στρατοπέδου. Εκείνη, που εξ αρχής δυσανασχετούσε με την στρατηγικού χαρακτήρα απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην… αναμοχλεύει υποθέσεις, που αφορούσαν την προηγούμενη κυβέρνηση, εφ όσον βεβαίως, δεν έρχονταν στο φως επιβαρυντικά στοιχεία. Με αλλά λόγια να μην μετατρέψει τη Βουλή σε μία απέραντη εξεταστική, προσανατολίζοντας το πολιτικό ενδιαφέρον στο χθες, αντί για το αύριο, που τόσο έχει ανάγκη η χώρα.

Γιατί οι αιτιάσεις του ΣΥΡΙΖΑ περί απόπειρας χειραγώγησης της κοινής γνώμης είτε μέσω ευθείας κρατικής χρηματοδότησης, είτε πλαγίως, μέσω των δημοσκοπήσεων… ξυπνούν μνήμες από το πρόσφατο παρελθόν: από τον αλήστου μνήμης διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες, τις σπαρταριστές δημοσκοπήσεις, που εμφάνιζαν τις εκλογικές αναμετρήσεις του 2019 to close to call, που λένε και στο χωριό μου, έως την χονδροειδή απόπειρα παρέμβασης στο έργο της Δικαιοσύνης με τις ανεπανάληπτες δημόσιες τοποθετήσεις πρωτοκλασάτων Υπουργών πριν και κατά την διάρκεια της προανακριτικής για τη Novartis.

Η πρωτοβουλία ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε την όρεξη της Νέας Δημοκρατίας. Η οποία προσφέρθηκε να αθροίσει στο τελικό αποτέλεσμα της σχετικής ψηφοφορίας και τις ψήφους των βουλευτών της αρκεί η εν λόγω διερεύνηση να επεκταθεί και στην προηγούμενη κυβερνητική θητεία.

Αλήθεια πόσο λυτρωτικό θα ήταν για το πολιτικό σύστημα εν συνόλω, εάν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα συναινούσαν να ελεγχθούν τα πεπραγμένα τους αρχής γενομένης από τις πάντα ευαίσθητες σχέσεις εξουσίας – μμε;

Τι άραγε εμποδίζει τον Αλέξη Τσίπρα να αδράξει τη μεγάλη ευκαιρία και να πει το «ναι» στο αυτονόητο, πείθοντας φίλους και αντιπάλους ότι έχει διδαχθεί από τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος;
Ίσως, γιατί την Κουμουνδούρου δεν την ενδιαφέρουν οι «καθαρές» σχέσεις πολιτικών κομμάτων και μμε. Τουλάχιστον, όχι όταν αυτές αφορούν στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν φαίνεται, άλλωστε, να ήταν αυτή η στόχευση της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας.

Αντιθέτως, οι επιδιώξεις της κατάθεσης του αιτήματος για σύσταση εξεταστικής επιτροπής καθορίσθηκαν από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με στενά κομματικά κριτήρια: εκτιμήθηκε μάλλον υπερφίαλα ότι τυχόν έγκριση του συγκεκριμένου αιτήματος από τα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης θα επέτρεπε στον Τσίπρα να… καγχάζει πως κατευθύνει το σύνολο της αντιπολίτευσης σε ένα αντι – μητσοτακικό μέτωπο, έτοιμο να ενστερνιστεί και τις επόμενες πρωτοβουλίες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Το όλο εγχείρημα, δε, «απογειώθηκε» μετά τις εξελίξεις στην Αυστρία και την αποπομπή Κουρτς. Οι συνειρμοί στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζαν ολοένα και περισσότερο με μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Το ψέλλισε ο κ. Τσίπρας και στην χθεσινή του συνέντευξη στον Alpha και τον Αντώνη Σρόιτερ.

Στην πολιτική τα όνειρα δεν είναι a priori κάτι το αρνητικό. Οι ονειρώξεις, όμως και η αιθεροβασία οδηγούν συνήθως σε σφάλματα και σε επικίνδυνα μονοπάτια.

Και πλέον ο πολιτικός ακτιβισμός του ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει να οδηγήσει σε έναν κοινοβουλευτικό και πολιτικό τραγέλαφο: να συστηθούν δύο ξεχωριστές, πλην όμως πανομοιότυπες εξεταστικές επιτροπές, που θα διερευνούν το ίδιο αντικείμενο σε διαφορετικές περιόδους. Για να δικαιώσουν αυτούς που στο εξωτερικό εξακολουθούν να μιλάνε για ελληνική… περίπτωση.

Πηγή: afteroffice.gr