του Σπύρου Μουρελάτου

Με μία αγωνιώδη και πολλές φορές απρόβλεπτη παρτίδα σκάκι μοιάζει ο αγώνας ισορροπιών, που εξελίσσεται τους τελευταίους πολλούς μήνες ανάμεσα στις κύριες δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Σε μία αναμέτρηση, όπου ενίοτε το σφάλμα του ενός καθίσταται αυτόματα πλεονέκτημα του άλλου, η Ελλάδα έχει πάρει σαφή θέση: εμφανίζεται τόσο στα λοιπά κράτη της περιοχής όσο και στις μεγάλες δυνάμεις, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο διατηρούν λόγο στις στρατηγικές εξελίξεις σε Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή, ως δύναμη του status quo, ήτοι θεματοφύλακας του Διεθνούς Δικαίου και της σταθερότητας μιας πολύ ευαίσθητης γεωπολιτικά περιοχής.

Μάλιστα, σε μία περίοδο σοβαρών διεθνών ανακατατάξεων αυτή η στάση αποτελεί κατ’ ουσίαν… διαβατήριο για την αναβάθμιση της γεωπολιτικής της σημασίας, αλλά και της σχετικής της θέσης στο υποσύστημα της Ανατολικής Μεσογείου – Μέσης Ανατολής.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα κατακτά την μέγιστη δυνατή ευελιξία, ώστε να πρωταγωνιστεί σε τριμερή σχήματα συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή γύρω από ενεργειακά, αλλά και στρατηγικής φύσεως θέματα, όπως η Τριμερής με την Κύπρο και την Αίγυπτο, που πραγματοποιείται σήμερα στην ελληνική πρωτεύουσα. Ταυτόχρονα, της δίδεται η ευκαιρία να υπογραφεί μείζονος σημασίας διμερείς αμυντικές συμφωνίες με παγκοσμίου εμβέλειας δυνάμεις, όπως η Γαλλία και ασφαλώς οι ΗΠΑ.

Η έντονη κινητικότητα, που αναπτύσσει στην διεθνή σκακιέρα η Αθήνα προφανώς και έχουν ως μείζον στόχο την ανάσχεση της τουρκικής επιθετικότητας, όπως αυτή εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους από τις αρχές του 2020 και εντεύθεν.
Για την ακρίβεια, τόσο η σημαντική ενίσχυση του δικτύου συμμαχιών της χώρας στην ευρύτερη περίμετρο της, όσο και η θωράκιση της σε στρατιωτικό επίπεδο, όπως προκύπτει από τις συμφωνίες με ΗΠΑ και Γαλλία στοχεύουν να πείσουν την Τουρκία ότι οι επιθετικές ενέργειες και οι προκλήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνον δεν θα έχουν κανένα πρακτικό αντίκρισμα, αλλά ότι την αποξενώνουν ταυτόχρονα έτι περαιτέρω από τα υφιστάμενα πολυμερή, τριμερή ή και διμερή συνεργατικά σχήματα και τα προφανή οφέλη, που απορρέουν από αυτά.

Μηνύματα και… διέξοδος

Σε αυτήν την πορεία των προηγουμένων 20 μηνών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης υιοθέτησε άτεγκτη στάση έναντι των τουρκικών λεονταρισμών, φροντίζοντας, πάντως να καθιστά σαφές προς κάθε ενδιαφερόμενο και δη προς την Άγκυρα πως δεν είναι αυτός, που κλείνει την πόρτα του διαλόγου.

Σε ανάλογο μοτίβο κινήθηκε και κατά την 9η Σύνοδο Κορυφής της Τριμερούς Ελλάδος – Κύπρου – Αιγύπτου: την ώρα, που επέκρινε με δριμύτητα την Άγκυρα σημειώνοντας ότι αποτυγχάνει να ερμηνεύσει σωστά τα «μηνύματα των καιρών» καθώς εξακολουθεί να «εκτοξεύει απειλές για νέες παράνομες γεωτρήσεις εντός της Κυπριακής ΑΟΖ» φρόντισε να ξεκαθαρίσει τους ελληνικούς όρους υπό τους οποίους θα καθίστατο δυνατή μία ειλικρινής, όσο και εποικοδομητική προσέγγιση με την Τουρκία.

Κατά την διάρκεια της πρωινής συνάντησης με τον Αιγύπτιο πρόεδρο, Abdel Fattah El Sisi ο Έλληνας πρωθυπουργός διεμήνυσε την ετοιμότητα της Αθήνας «για διάλογο και επαναπροσέγγιση υπό την προϋπόθεση του σεβασμού της διεθνούς νομιμότητας, της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας και της αποχής από προκλητικές ενέργειες.
Σε έναν ιδιότυπο διάλογο… εκ του μακρώθεν με τον Ταγίπ Ερντογάν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθαρίζει πως η Τουρκία θα πρέπει να εγκαταλείψει το παράνομο τουρκο – λιβυικό μνημόνιο, να σταματήσει να απειλεί την χώρα μας με το παράλογο casus belli, προκειμένου οι χώρες να μπορέσουν σε αμοιβαία επωφελές κλίμα να επιλύσουν την μοναδική μεταξύ τους εκκρεμότητα, δηλαδή την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.

Με αυτόν τον τρόπο ο Κυριάκος Μητσοτάκης δείχνει προς τον Ταγίπ Ερντογάν πως υπάρχει για αυτόν μία… αξιοπρεπής διέξοδος, εφ όσον εγκαταλείψει την πολεμοχαρή ρητορική στην οποία επενδύει επί μακρόν.

Έμμεσο μήνυμα και προς την Ευρώπη

Καθόλου τυχαία, τέλος, η εγκωμιαστική αναφορά του κ. Μητσοτάκη προς τον El – Sisi στο πεδίο του Μεταναστευτικού. Σε ένα έμμεσο πλην όμως σαφές μήνυμα προς την ΕΕ εν όψει και της μεθαυριανής Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, ο Έλληνας πρωθυπουργός εξήρε τη στάση του Καΐρου, καθώς, όπως είπε, χωρίς ανταλλάγματα, αλλά και τάσεις εργαλειοποίησης η Αίγυπτος όχι μόνο κάνει τα δέοντα, ώστε να συγκρατεί μεταναστευτικές ροές, αλλά και αντιμάχεται αποτελεσματικά τα δίκτυα των διακινητών. Η αντίστιξη με την πρακτική Ερντογάν προφανής, καθώς και υπέρογκα οικονομικά ανταλλάγματα αξιώνει και πλημμελή εφαρμογή των συμφωνηθέντων κάνει και εκμεταλλεύεται την κάθε συγκυρία για να εκβιάζει την Ελλάδα, αλλά και την ΕΕ εν συνόλω με στρατιές απεγνωσμένων μεταναστών και προσφύγων.

Πηγή: afteroffice.gr