του Ανδρέα Κωνσταντάτου

Κι όμως, μια αμυντική συμφωνία με τη Γαλλία για την αγορά τριών υπερσύγχρονων φρεγατών FDI και για πρώτη φορά, στρατιωτικής στήριξης σε περίπτωση επίθεσης κατά της εδαφικής κυριαρχίας της χώρας μας, αντιμετωπίστηκε με σκεπτικισμό από τον ΣΥΡΙΖΑ και από την αριστερά.

Σαν κόμμα δεν μπορούσε να αρνηθεί τη χρησιμότητα του νέου εξοπλιστικού προγράμματος, γιατί το 2018 είχε ήδη ξεκινήσει τις διαδικασίες για τις γαλλικές φρεγάτες, αλλά έπρεπε κάτι να πει. Άλλωστε στην Κουμουνδούρου έχουν μάθει να καταψηφίσουν ακόμα και φιλολαϊκά νομοσχέδια προκειμένου να δείξουν την καθολική αντίθεση τους με την κυβερνητική πολιτική. Το ίδιο συνέβη και τώρα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ λέει “ναι” στις φρεγάτες, αλλά «θα κληθούμε να τις πληρώσουμε πανάκριβα εξαιτίας των παλινωδιών και της έλλειψης στρατηγικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη».

Στο “ναι μεν αλλά” και τα στελέχη του. Ο κ Κώστας Ζαχαριάδης στον ΣΚΑΙ, αναρωτήθηκε πως, σε μια στιγμή που το δημόσιο χρέος μας έφτασε τα 200 δισεκατομμύρια εμείς αγοράζουμε πανάκριβες φρεγάτες χωρίς να λογαριάζουμε και τις άλλες προτεραιότητες της χώρας.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης παραδέχτηκε ότι χρειάζονται λόγω της επιθετικότητας της Τουρκίας, αλλά “δεν αρκεί το «Ελλάς – Γαλλία – Συμμαχία» και δεν μπορούμε να πούμε όλα καλώς καμωμένα, όταν μιλάμε για πολλά πολλά δισ.”.

Από τις τοποθετήσεις τους, διαφαίνεται μια αμηχανία, για την επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη και της ελληνικής κυβέρνησης, αμηχανία που έχει να κάνει, πρώτον ότι δεν μπορούν να ασκήσουν σκληρή κριτική γιατί ήταν μια δική τους πρόταση το 2018 την οποία δεν υλοποίησαν και δεύτερο γιατί αυτή η αμυντική συμφωνία που περιέχει και τη στρατιωτική στήριξη της Γαλλίας, μπορεί να επιφέρει πολιτικά οφέλη στην κυβέρνηση που ενδέχεται να αποτυπωθούν στις προσεχείς δημοσκοπήσεις, ανοίγοντας πάλι την “ψαλίδα” μεταξύ των δύο κομμάτων.

Με λίγα λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να τρέχει πάλι πίσω από τις εξελίξεις. Τη στιγμή που εντείνει την αντιπολιτευτική του τακτική στο πρόβλημα της ακρίβειας και στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της ΔΕΗ, έρχεται ο κ Μητσοτάκης και αλλάζει γήπεδο και τον καλεί να συμφωνήσει στην αγορά των φρεγατών ύψους 2,9 δισεκατομμυρίων ευρώ, που ο κ. Τσίπρας είχε ξεκινήσει.

Σε μια μόλις μέρα, ο δημόσιος διάλογος πέρασε από την ακρίβεια και το “ξεπούλημα” της ΔΕΗ, στη μεγάλη συμφωνία με τη Γαλλία και το γεγονός ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακό καθώς για πρώτη, ίσως, φορά, δεν υπήρξαν διαρροές, ούτε από στρατιωτικούς, ούτε από διπλωμάτες, ούτε από πολιτικούς η ξένους παράγοντες για το περιεχόμενο της συμφωνίας.

Έτσι η αξιωματική αντιπολίτευση κατέληξε να βρίσκει σκαλοπάτι για να σταθεί, το κλασικό δίλημμα “βούτυρο ή κανόνια”.

Όμως η σύγχρονη και ρεαλιστική απάντηση, είναι και βούτυρο και κανόνια. Γιατί αν έχεις μόνο βούτυρο και κακούς γείτονες που σε επιβουλεύονται, όπως εμείς τη Τουρκία, τότε θα χρειαστείς και καλά κανόνια για να προστατεύσεις το βούτυρο σου.

Ως εκ τούτου το δίλημμα, έστω και με τον τρόπο που τίθεται “ναι μεν αλλά” είναι παραπλανητικό, είναι όμως αποδοτικό για όσους επιδίδονται στο φθηνό λαϊκισμό. Άλλωστε υπάρχουν πολίτες , όχι λίγοι , που τους αρέσει να τους… χαϊδεύουν τα αυτιά και σ αυτούς πάντα προστρέχει ο ΣΥΡΙΖΑ από τα… γεννοφάσκια του.

Πηγή: afteroffice.gr