Εν μέσω της «κουβέντας» για τη φύλαξη των συνόρων έναντι κάθε μορφής μεταναστευτικής- προσφυγικής πίεσης όσο ισχυρή και αν είναι αυτή, η ανησυχία παραμένει έντονη και έκδηλη.

Ποιος είναι αυτός που αμφιβάλει πως σε λίγες μέρες καραβάνια ανθρώπων θα προσπαθούν με κάθε τρόπο να περάσουν τα σύνορα.
“Στρατιές”  απελπισμένων που δεν θα λογαριάζουν φράκτη, περιπολίες, στρατό γιατί απλά δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν πια.

 

Θα ζήσουμε εικόνες 2015;

Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα αρνητικά καθώς η κατάσταση είναι ακόμη ρευστή και οι διαβουλεύσεις για τον τρόπο διαχείρισης  σε  ευρωπαϊκό επίπεδο σε εξέλιξη. Παραμένει γρίφος το πώς και κυρίως για πόσο θα “κρατήσουμε την πόρτα κλειστή” αν χιλιάδες εγκλωβιστούν στα σύνορα μας.
Πόσο σκληρός μπορείς να μείνεις απέναντι  σε ανθρώπους που με  τα παιδιά τους στα χέρια, με τους ηλικιωμένους γονείς τους σε αυτοσχέδια φορεία, κολυμπώντας, νύχτα και μέρα θα προσπαθούν να πατήσουν Ευρωπαϊκό έδαφος. Όχι για να “σωθούν” αλλά για να ζήσουν. Θα είναι δύσκολο όσο και αν πιστεύουμε ότι αυτό είναι το ορθό, ότι αυτό πρέπει να γίνει και ότι αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον.

Η εικόνα του τρίχρονου Αϊλάν που βρέθηκε νεκρός το Νοέμβριο του 2015 στα τουρκικά παράλια, συντάραξε και σόκαρε την παγκόσμια κοινή γνώμη. Στοίχειωσε την ευρωπαϊκή πολιτική για το μεταναστευτικό και την οδήγησε σε ολέθρια λάθη.

Μαζί με τους  πρόσφυγες από την Συρία η πόρτα άνοιξε και για οικονομικούς μετανάστες από τον μεσαίωνα του ισλαμικού κόσμου προς τον εντελώς διαφορετικό κόσμο της Ευρώπης που βρέθηκε εγκλωβισμένη να ασφυκτιά ανάμεσα στα ευρωπαϊκά ιδεώδη, τα ενοχικό σύνδρομο της αποικιοκρατίας και περίπου1,5 εκατ. ανθρώπους που έπρεπε να βρει τρόπο να συντηρήσει, να σιτίσει και να ενσωματώσει στις κοινωνίες της.

Το ρήγμα στις ευρωπαϊκές κοινωνίες έγινε  τεράστιο. Η Ε.Ε κινδύνεψε πολιτικά όσο ποτέ και ο Νότος μαζί του και η Ελλάδα πλήρωσαν με το χειρότερο τρόπο την ατολμία για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

WELCOME TO IDOMENI

Βιώσαμε ως χώρα στην πράξη τις δήθεν ανθρωπιστικές προσεγγίσεις του παρελθόντος, ότι τάχα οι προσφυγικοί διάδρομοι δεν γνωρίζουν εθνικά σύνορα και ότι «ο κάθε κατατρεγμένος έχει δικαίωμα να πάει σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου θέλει». Είδαμε αυτούς που υπερασπίστηκαν αυτές τις θέσεις το 2015  που άνοιξαν τα σύνορα της χώρας που έκαναν στο τέλος ότι ακριβώς κατήγγειλαν. Εργαλειοποίησαν “αριστερά και ριζοσπαστικά”  το πρόβλημα προσπαθώντας να ασκήσουν πίεση στους  “δανειστές” με την προώθηση ταλαίπωρων στην Ειδομένη. Ακόμη θυμάμαι τη φωτεινή Led ταμπέλα WELCOME to Idomeni.

Εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου δίχως τέλος με ελεύθερες να αλωνίζουν  ΜΚΟ απροσδιορίστου ταυτότητας και συμφερόντων χωρίς κανέναν έλεγχο, που έκαναν “αρπαχτές” σε κοινοτικά χρήματα μετρώντας κυνικά “κεφαλάκια” χωρίς στην πραγματικότητα κανένα ίχνος ανθρωπισμού. Τότε που όσοι δήλωναν Σύροι περνούσαν στην χώρα ασχέτως αν μπορούσαν να το αποδείξουν ακόμη και αν τα χαρακτηριστικά τους παρέπεμπαν στα βάθη της Ασίας ή της υποσαχάριας Αφρικής.

Το αποτέλεσμα καταστροφικό χιλιάδες άνθρωποι έμειναν εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα και στοιβαγμένοι σε καταυλισμούς της ντροπής κάτω από άθλιες συνθήκες διαβίωσης πέρα από  κάθε  έννοια ανθρωπισμού κάνοντας την χώρα περίγελο της Ευρώπης. Βέβαια υπήρχε το ατυχές άλλοθι  της χώρας αποθήκη προς την Ευρώπη “μισή ντροπή δική μου, μισή δική σου”.

Δεν πρέπει να  ξεχνάμε, ούτε τα λάθη του τότε, ούτε ότι περισσότεροι από 8.500 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από το 2015 ως 2018 στην προσπάθεια τους να φθάσουν στην Ευρώπη είτε από το Αιγαίο είτε από την κεντρική Μεσόγειο.
Ως χώρα και λόγω γεωγραφικής θέσης είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε διαχείριση ισορροπιών και  ίσως κληθούμε πάλι, όχι να σώσουμε την αξιοπρέπεια της Ευρώπης άλλα του λαού μας.

Η Ελλάδα δεν είναι μόνη της 

Πλέον φαίνεται να έχουν αλλάξει πολλά ως προς την αντιμετώπιση του ζητήματος σε Ευρωπαϊκό επίπεδο. Η εμπειρία έχει διδάξει πολλά την Ε.Ε ως προς τον τρόπο διαχείρισης στις χώρες υποδοχής που με πρώτη την Ελλάδα φώναξαν δυνατά για επιμερισμό του μεταναστευτικού βάρους.

Η πολιτική των κλειστών συνόρων ως τώρα αποδίδει προς όφελος όλων.
Ρεαλιστικά στην  Ευρώπη κανείς και για κανένα λόγο δεν έτοιμος να υποδεχθεί ένα νέο προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα. Ακόμη και ποιο φιλικά προσκείμενοι προς τους πρόσφυγες Ευρωπαίοι δεν μπόρεσαν τελικά ποτέ να χωνέψουν πως οι πολλές χιλιάδες άνθρωποι που βρήκαν καταφύγιο στην “πολιτισμένη” δύση δεν αποκήρυξαν ποτέ τον τρόπο ζωής τους και τα  θεοκρατικά καθεστώτα τους.

Κατάλαβαν αργά πως εκείνοι που με ευρωπαϊκά χρήματα τύγχαναν μιας  δεύτερης ευκαιρίας δεν πάλεψαν πότε αρκετά πριν ο δρόμος της εξορίας καταστεί η μόνη επιλογή τους και πως δυστυχώς δεν είχαν καμιά πρόθεση να παλέψουν και τώρα. Στην πλειονότητα τους απέχουν από οποιαδήποτε προσπάθεια ενσωμάτωσης  προσπαθώντας αντιθέτως να επιβάλουν τις βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις τους που απέχουν αιώνες από το δυτικό τρόπο ζωής.

Ωστόσο ήδη οι ευρωπαϊκές κοινωνίες βομβαρδίζονται με τις εικόνες των θλιβερών εξελίξεων στο Αφγανιστάν που δεν αφήνουν κανέναν ασυγκίνητο. Κάποιοι  πίσω από την  επικοινωνιακή πίεση βλέπουν συγκεκριμένα κέντρα που κατά την προηγούμενη κρίση, το 2015 και τα χρόνια που ακολούθησαν, επωφελήθηκαν σημαντικά μέσα από τη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων για έργα υποδομής και στέγασης για τους πρόσφυγες.

Για την ιστορία το 2015 σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία μόνο στην Ελλάδα πέρασαν τα σύνορα  911.000 άνθρωποι. Από αυτούς καταγράφηκαν τελικά (χωρίς δυνατότητα επαλήθευσης στοιχείων) 499.000 Σύριοι. Οι υπόλοιποι 412.000 προέρχονταν από όλες τις χώρες της οικουμένης και είχαν σπεύσει να εκμεταλλευτούν την προσφυγική κρίση για να μπουν στην Ευρώπη. Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται ακόμα στην χώρα μας.