Του Ανδρέα Κωνσταντάτου

Με συνθήματα «πεινάμε», «κάτω η δικτατορία» και «ελευθερία», βγήκαν στους δρόμους χιλιάδες καθημερινοί Κουβανοί, πριν μερικές βδομάδες.

Πολλοί συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν από τις αστυνομικές αρχές και άλλοι εξαφανίστηκαν, όπως καταγγέλλεται διεθνώς.

Σας θυμίζουν κάτι αυτά τα συνθήματα;

Και κάποιοι δικοί μας, φώναζαν παρόμοια κάποτε.

«Κάτω η χούντα», «ψωμί, παιδεία, ελευθερία».

Στα δικτατορικά καθεστώτα, στις αστυνομοκρατούμενες κοινωνίες , όπου οι ελευθερίες των πολιτών, ακόμα και του συνέρχεσθαι, η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κάθε απλού δικαιώματος είναι ένα κουρελόχαρτο, έρχεται η στιγμή που μπροστά στην πείνα, την ανημποριά και την ανείπωτη δυστυχία, κάποιοι παραμερίζουν τον φόβο, τον τρόμο που σκορπά το αστυνομικό καθεστώς και ξεσηκώνονται.

Μια τέτοια στιγμή υπήρξε και στην Κούβα, μετά από δεκαετίες στυγνού δικτατορικού κομμουνιστικού καθεστώτος, καθημερινοί Κουβανοί, που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα για την επιβίωση τους, που βαρέθηκαν να περιμένουν στις ατέλειωτες ουρές, που βλέπουν τώρα πως τα τουριστικά δολάρια, δεν ρέουν πια λόγω του κορωνοϊού, ξεσηκώθηκαν από την πείνα. Βγήκαν κατά χιλιάδες στους δρόμους με συνθήματα «κάτω η δικτατορία» και «ελευθερία».

Και αντί να τύχουν της συμπαράστασης όλων των αριστερών και δημοκρατικών δυνάμεων του κόσμου, όλων των ΜΚΟ που ανησυχούν για την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όλων των διεθνών οργανισμών, βρήκαν την πλάτη τους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, για δικό τους συμφέρον, μαζί με άλλες είκοσι χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα υπέγραψαν μια κοινή διακήρυξη που ζητούν από το καθεστώς της Κούβας, να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα, να παράσχει ελευθερίες στους πολίτες και να σταματήσει τις φυλακίσεις πολιτικών κρατουμένων.

Βεβαίως ο κάθε ένας μπορεί να αναλογιστεί, γιατί οι ΗΠΑ έδειξαν και δείχνουν ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα και δεν έδειξαν για την καταπάτηση τους, στην Τουρκία, τη Ρωσία η την Κίνα.

Όπως επίσης μπορεί συλλογιστεί γιατί το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν και κατήγγειλαν την κοινή δήλωση των 21 υπουργών εξωτερικών με τον Αλέξη Τσίπρα να κατατηγορεί τον Τζο Μπάιντεν (που μέχρι χθες ήταν ο οδηγός του για το οικονομικό του πρόγραμμα, ήταν ο «φάρος» που έψαχνε στο διεθνή χώρο), για υποκρισία και για παρέμβαση σ΄ ένα ανεξάρτητο κράτος.

Αλλά τι έδειξε με αυτή του την κίνηση ο Αλεξης Τσίπρας; Ότι μοιάζει με τον Μπάιντεν που κατηγορεί, πως για τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν δυο μέτρα και δυο σταθμά στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι παράνομες φυλακίσεις, οι ξυλοδαρμοί και οι εξαφανίσεις αντιφρονούντων είναι αποδέκτες διεθνείς παραβιάσεις, όταν συμβαίνουν σε δεινοσαυρικά απομεινάρια κομμουνιστών καθεστώτων. Αντίθετα πρόκειται για απεχθή εγκλήματα, όταν συμβαίνουν σε χώρες του δυτικού κόσμου, όπως την Πολωνία, την οποία, στην ίδια ανακοίνωση, κατήγγειλε και ορθώς, ότι καταπατά τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Για τους ΛΟΑΤΚΙ της Κούβας; Σιωπή. Για τους ξυλοδαρμούς της αστυνομίας στην Κούβα πάλι σιωπή, για τις εξαφανίσεις πολιτικών κρατουμένων στο νησί του Φιντέλ Κάστρο, μουγκαμάρα…

Η αριστερά στην Ελλάδα, και όχι μόνο, δε θέλει να καταλάβει πως η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου κι αν συμβαίνει, είτε στην Κούβα, είτε την Ελλάδα, είτε στο Ισραήλ, στην Πολωνία, στη Ρωσία του Πούτιν, στις ΗΠΑ είναι έγκλημα που πρέπει να καταγγέλλεται με στεντόρεια φωνή.
Η Κούβα από την άλλη, έχει δικτατορικό καθεστώς και ο κάθε ένας μπορεί να διερωτηθεί γιατί το στηρίζει ο Αλέξης Τσίπρας;

Αν φοβάται μήπως περάσει το νησί, στην επιρροή των ΗΠΑ και μετατραπεί σε τουριστικό προορισμό των Αμερικανών, όπως παλιά, ας ρωτήσει τους καθημερινούς Κουβανούς τι θέλουν, αν πάλι ανησυχεί για την ποιότητα των πούρων Αβάνας, που κατανάλωνε ως πρωθυπουργός, σίγουρα θα παραμείνει η ίδια. Αρίστη.

Πηγή: afteroffice.gr