Του Σπύρου Μουρελάτου

Καινοφανής για τα πολιτικά ειωθότα της Μεταπολίτευσης είναι η συνθήκη κατά την οποία στο μέσο της θητείας μίας κυβέρνησης, τα πολιτικά διλήμματα να βασανίζουν το κόμμα  της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όχι την ίδια.

Λίγα 24ωρα πριν από τη συμπλήρωση 2 ετών στο τιμόνι της χώρας, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν φαίνεται, δημοσκοπικά τουλάχιστον, να αντιμετωπίζει ζητήματα φθοράς, κόπωσης ή εκφυλισμού διατηρώντας εάν όχι καλύτερο πάντως το ίδιο momentum, που είχε τον Ιούλιο του 2019.

Η ασυνήθιστη πολιτική ανθεκτικότητα της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, παρά την κρίση του κορωνοϊού, που εξακολουθεί να διαχειρίζεται και την όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ιδίως το περασμένο καλοκαίρι, φαίνεται σε συνθήκες παιγνίων μηδενικού αθροίσματος να δοκιμάζει τις αντοχές και τη συνοχή του έτερου διεκδικητή της εξουσίας, του ΣΥΡΙΖΑ.

Κρίσιμα εκλογικά ακροατήρια δείχνουν προς ώρας απρόθυμα να τείνουν ευήκοα ώτα στην επιχειρηματολογία Τσίπρα.

Γιατί όμως;

Προφανώς γιατί δεν εντοπίζουν σε αυτήν όχι μία ολοκληρωμένη, αλλά ούτε καν σπέρματα μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.

Δύο μοιάζουν οι κυριότερες πολιτικές παθογένειες, που αντιμετωπίζει σε αυτήν την φάση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Πρώτον, η πολιτική αμφιθυμία του έναντι της στρατηγικής διαχείρισης της πανδημίας του κορωνοϊού από την κυβέρνησης, απότοκη της αδυναμίας εξεύρεσης μιας πειστικής εναλλακτικής στρατηγικής αντιμετώπισης των υγειονομικών και οικονομικών συνεπειών της.

Και δεύτερον, η στα όρια του σπασμωδικού προσπάθεια του Τσίπρα να ισορροπήσει ανάμεσα στους περισσότερους, που του δείχνουν το δρόμο προς το Κέντρο ως την πλέον ενδεδειγμένη οδό για την ανάκτηση της πολιτικής πρωτοβουλίας και τους λιγότερους θεματοφύλακες της πολιτικής ορθοδοξίας του ΣΥΡΙΖΑ του 3%.

Αδυνατώντας να διαβάσει ορθά το σύγχρονο πολιτικό περιβάλλον και προκειμένου να απεγκλωβιστεί από αυτό, που κινδυνεύει να καταστεί στρατηγικό αδιέξοδο, ο Τσίπρας προλειαίνει το έδαφος, προκειμένου να καταθέσει δημοσίως το αίτημα για πρόωρες εκλογές, ωσάν να είχε απέναντι του μία κυβέρνηση σε κάμψη ή και σε αποδρομή.

Ακόμη και εάν μέσω ενός τεχνητού εκλογικού συναγερμού επιτύχει μία κάποια συσπείρωση των δυνάμεων, που τον στήριξαν στις προηγούμενες εκλογές, η απόσταση, που θα τον χωρίζει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη θα παραμένει μεγάλη, σχεδόν στα όρια του μη διαχειρίσιμου.

Και αυτό ακριβώς το μη διαχειρίσιμο, είναι που θέλει πάση θυσία να αποφύγει ο Τσίπρας.

Εκλογές στην παρούσα φάση, ακόμη και δύο γύρων, ελέω απλής αναλογικής, θα κατέληγαν πιθανώς σε μία καθαρή ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Την τρίτη συνεχόμενη από τον Μάιο του 2019 και τις τότε Ευρωεκλογές.

Ακόμη και για το πλέον προσωποπαγές κόμμα του εγχώριου πολιτικού συστήματος, τον ΣΥΡΙΖΑ, μία τρίτη συνεχόμενη εκλογική ήττα από τον ίδιο αντίπαλο δεν είναι απλή υπόθεση.

Η κυριαρχία Τσίπρα προϋποθέτει ότι αυτός είναι ο μόνος, που εγγυάται την πρόσβαση του κόμματος στην εξουσία. Εάν αυτή η παραδοχή κλονιστεί, τότε τα δεδομένα αλλάζουν.

Γιατί λοιπόν ο Τσίπρας θα ζητήσει εκλογές; Μα, για να τις αποφύγει… Σε συνθήκες chicken  game ο Τσίπρας είναι αυτός, που εξ αρχής θέλει να στρίψει για να αποφύγει τη σύγκρουση. Το εάν θα το πετύχει θα φανεί στα προσεχώς.

Πηγή: afteroffice.gr